HobbyBoss wypuścił na rynek nowego U-boota w skali 1:350. Zestaw mimo niewielkiej ceny, ok 35 złotych, zawiera ładnie zdetalowany kadłub, dwie wersje kiosku, bogatą blaszkę z częściami foto-trawionymi w tym z dwoma pokładami do kiosków posiadającymi otwory odpływowe oraz otwór na właz wejściowy i muszę przyznać, że robi to spore wrażenie. Do tego mamy relingi i blaszaną podstawkę z wytłoczoną nazwą typu okrętu. Dzięki dużej ilości kalkomanii możemy wykonać replikę praktycznie każdego VIIA jaki pływał w czasie drugiej wojny światowej łącznie ze słynnym U-30, który zatopił s.s. Athenia, brytyjski statek pasażerski, co uznaje się za początek II wojny światowej na morzu.
Zestaw sprawia bardzo dobre wrażenie, zobaczymy jak się będzie kleił.
U-boot typ VIIA zostały zaprojektowane na przełomie 1933/34 jako pierwszy z nowej generacji ataku okrętów podwodnych. Większość okrętów tej klasy zbudowano w latach 1935/37 w Deschimag AG Weser w Bremie z wyjątkiem U33-36 zbudowany na Germaniawerft w Kilonii. Były to popularne wśród ich załóg jednostki. Miały więcej możliwości niż mniejsze U-booty typu II U-booty. Mocniejsze uzbrojenie: cztery wyrzutnie dziobowe i jedna rufowa oraz działo i ciężkie karabiny przeciwlotnicze dawały większe poczucie bezpieczeństwa. VIIA zabierały na pokład 11 torped i bardzo dobrze manewrowały na powierzchni.
Wszystkie oprócz dwóch, VIIA zostały zatopione podczas II wojny światowej (U-29 i U-30, zostały samozatopione w zatoce Kupfermühlen 4 maja 1945).
Okręt napędzany była na powierzchni dwoma silnikami Diesla MAN AG, 6 cylindrów, 4-suwowy M6V 40/46 . W zanurzeniu był napędzany przez dwa zespoły silników elektrycznych BBC GG UB 720 ( 8 silników elektrycznych).
OH-13S Sioux to maszyna przeznaczona do zadań zwiadowczych i obserwacyjnych, jednakże z uwagi na małe rozmiary służyła też jako sanitarka do transportu rannych. Wyprodukowano ponad 260 sztuk tej maszyny na potrzeby US Army.
Śmigłowiec produkowany był przez Bell Helicopter Textron począwszy od 8 marca 1946 roku, kiedy firma otrzymała pozwolenie na jego produkcję. W latach 1946-1974 wyprodukowano ponad 5600 jego egzemplarzy, z czego 1200 wyprodukowano na licencji we Włoszech, 239 w Japonii oraz 239 w Wielkiej Brytanii. Bell 47 cywilna wersja Siouxa to pierwszy na świecie śmigłowiec przeznaczony do użytku cywilnego
BELL 47, lekki helikopter skonstruowany przez Arthura Younga. Podczas II wojny Young skonstruował kilka modeli prostego śmigłowca z żadnego nie był zadowolony. W 1947 roku korzystając ze zdobytych doświadczeń zaprojektował model 47, prosty śmigłowiec dwumiejscowy, w tym samym roku uruchomiono produkcję. Powstały wersje Bell-47A wojskowa dwumiejscowa, Bell-47B wersja cywilna (śmigłowiec Bell 47B był pierwszym śmigłowcem który otrzymał cywilny certyfikat), Bell-47D wersja czteromiejscowa z 1949 roku, w 1952 roku E. J. Smith ustanowił na tej wersji światowy rekord zasięgu 1958,79 km, lot trwał 12 godzin 57 minut. Wielkim krokiem naprzód było zastosowanie silnika turbinowego w miejsce tłokowego. Bell-47F była to pierwsza wersja z silnikiem turbośmigłowym, Bell-47G wersja trzymiejscowa z innym modelem silnikia, Bell-47H kolejna wersja cywilna z 1955 roku, Bell-47J wersja czteromiejscowa z 1956 roku z mocniejszym silnikiem. Prosta i niezawodna konstrukcja sprawiła, iż śmigłowiec uzyskał olbrzymią popularność, stał się w swoim czasie najliczniej produkowanym śmigłowcem na świecie oblatano 33 wersje i odmiany Bell 47 różniące się napędem, szczegółami konstrukcyjnymi, rodzajem podwozia. Standardowa wersja wyposażona była w płozy do lądowania stosowano także wersje pływakowe lub wyposażone w narty do lądowania w miękkim śniegu. Wielka bańka owiewki tak znana z wielu zdjęć nie zawsze była stosowana, powstały odmiany z dużo skromniejszym oszkleniem i sztywną zabudową kadłuba. Produkcja śmigłowca zamknęła się liczbą 5000 – 6000 egzemplarzy. Prawo do licencyjnej produkcji sprzedano miedzy innymi do Japonii i do Włoch. Liczba państw, w których używano śmigłowce jest znacznie dłuższa
Na śmigłowcu poza lotami rekordowymi wykonano wiele nietypowych wyczynów,
Między innymi Francuz J. Moineset wylądował na szczycie Mont Blanc. Dużą popularność śmigłowiec zdobył podczas wojny w Korei do przewozu rannych (każdy pamięta chyba serial „MASH”)
KONSTRUKCJA kratownica stalowa, silnik częściowo osłonięty, kabina pilota osłonięta jedną tłoczoną owiewką, podwozie stałe dwie płozy stalowe
Producent
Bell Helicopter Textron
Typ
wielozadaniowy śmigłowiecużytkowy
Załoga
1 + 2 pasażerów
Historia
Data oblotu
8 grudnia 1945
Egzemplarze
ponad 5600
Dane techniczne
Napęd
sześciocylindrowy silnik Lycoming VO-435B1A
Moc
269 KM (217 kW)
Wymiary
Średnica wirnika
11,32 m
Długość
m
Wysokość
2,84 m
Masa
Własna
kg
Startowa
kg
Osiągi
Prędkość maksymalna
196 km/h
Pułap praktyczny
3200 m
Zasięg
412 km
Rzuty
Śmigłowiec był również wykorzystywany przez armię amerykańską pod nazwą H-13 Sioux, głównie w celach szkoleniowych lub rozpoznawczych. H-13 brał udział m.in. w wojnie koreańskiej.
Kolejny w mojej kolekcji model samolotu lotnictwa morskiego USA. Zbieram kolekcję modeli samolotów stacjonujących na lotniskowcach . Model Vikinga w skali 1:48 wyprodukowała firma Italerii, ale okazało się, że jest do niego sporo fajnych dodatków.
Źródło: Navaltechnology.com
Lockheed S-3 Viking – amerykański samolot patrolowy, bazujący na pokładach lotniskowców, opracowany i zbudowany w 1972 roku w amerykańskiej wytwórni lotniczej Lockheed Corporation.
W 1969 roku w biurze konstrukcyjnym amerykańskiej wytwórni Lockheed Corporation opracowano projekt samolotu patrolowego, bazującego na pokładach lotniskowców, a przeznaczonego do patrolowania akwenów morskich oraz wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych. Projekt ten otrzymał oznakowanie S-3 Viking.
Był to dwusilnikowy samolot, grzbietopłat o skrzydłach skośnych, mający odpowiednie do wykonywanych zadań wyposażenie elektroniczne i akustyczne oraz różnorodne i silne uzbrojenie.
Pierwszy prototyp został oblatany w dniu 21 stycznia 1972 roku. W sumie zbudowano jeszcze siedem prototypów a ostatni został oblatany w 1973 roku.
Produkcję seryjną rozpoczęto w 1974 roku, modernizując w kolejnych latach samolot. Produkcję zakończono w 1978 roku. Łącznie w latach 1974 – 1978 zbudowano 187 samolotów S-3 Viking wszystkich wersji.
Samoloty S-3A Viking zostały wprowadzone w 1974 roku do lotnictwa amerykańskiej marynarki wojennej. Uroczyste wprowadzenie nastąpiło w dniu 20 lutego 1974 roku. Następnie sukcesywnie wprowadzano je do jednostek lotnictwa marynarki i na poszczególne lotniskowce.
Zmodernizowane samoloty wersji S-3B Viking wprowadzono do jednostek w grudniu 1987 roku. Używane były wyłącznie przez lotnictwo marynarki USA.
Samoloty zostały wycofane z użycia 30 stycznia 2009.
Samolot Lockhhed S-3A Viking jest czteromiejscowym pokładowym samolotem patrolowym do wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych. Grzbietopłatem o konstrukcji metalowej (skrzydła i usterzenie pionowe – składane do bazowania na lotniskowcach). Podwozie trójpodporowe z kółkiem przednim wciąganym hydraulicznie w locie. Z tyłu w dolnej części kadłuba znajduje się hak wypuszczany podczas lądowania do chwytania lin hamujących rozpiętych w poprzek pokładu lotniskowca. Napęd: 2 dwuprzepływowe silniki turbinowe. Samolot wyposażany jest w klimatyzowaną kabinę ciśnieniową mieszczącą z przodu obok siebie fotele I i II pilota, a za nimi fotele oficera taktycznego i operatora systemu radioakustycznego.
Obok przyrządów pokładowych pilotażowo-nawigacyjnych, w skład wyposażenia samolotu wchodzą:
stacja radiolokacyjna AN/APS 116 – umożliwiająca wykrywanie małych obiektów i stosowania do celów nawigacyjnych
komputer centralny Sperry Univac AN/AYK-10 – służący do sterowania systemem poszukiwania i niszczenia okrętów podwodnych
bezwładnościowy system nawigacyjnych
system dopplerowski APN-200
wysokościomierz radiolokacyjny z urządzeniem ostrzegającym
system łączności z bojami hydroakustycznymi
system wykrywania pasywnego
radiowe boje hydroakustyczne i odbiornik do odbierania z nich sygnałów
kamera termowizyjna z wybieraniem liniowym z dwoma obiektywami (szerokokątnym i teleobiektywem o zmiennej ogniskowej) umieszczona w wysuwanej z kadłuba do dołu wysuwanej wieżyczce – służącej do wykrywania promieniowania podczerwonego celu (wieżyczka ustawiana jest przez komputer, a cel po wykryciu śledzony jest automatycznie)
magnetometr przeznaczony do zwiększenia dokładności oznaczenia położenia celu
Produkowane wersje samolotu S-3 Viking
S-3A Viking – wersja podstawowa, samolot patrolowy
S-3B Viking – zmodernizowane samoloty wersji podstawowej, różniące się systemem przetwarzania danych pochodzących z boi akustycznych, nowocześniejszą stacją radiolokacyjną oraz możliwością podwieszania i odpalania pocisków rakietowych Harpoon. Początkowo na tę wersję przerobiono 2 samoloty S-3A (oblot pierwszego nastąpił 13 września 1984 roku). W latach osiemdziesiątych przerobiono dalszych 30 samolotów, a w 1991 roku 160.
US-3A – wersja transportowo-dostawcza, przeznaczona do przewozu 6 osób i 2100 kg ładunku lub 3400 kg ładunku przy dwuosobowej załodze z lądu na pokład lotniskowca. Samolot ten miał możliwość przewiezienia pod skrzydłami 2 kontenerów z silnikami turbinowymi. Oblot pierwszego samolotu tej wersji nastąpił 2 lipca 1976 roku. Łącznie zbudowano 30 samolotów tej wersji.
KS-3A – wersja latającego zbiornikowca z zamontowanymi dodatkowymi zbiornikami paliwa w komorach bombowych i komorach innego uzbrojenia wewnętrznego oraz ze dwoma zbiornikami podwieszanymi pod skrzydłami. Samolot ten mógł łącznie przewieźć 9318 kg paliwa.
ES-3A – wersja przeznaczona wyłącznie do zwiadu elektronicznego , wyposażona m.in. w 60 anten na kadłubie. Załoga może dokładnie określić położenie samolotu w przestrzeni we współpracy z systemem satelitarnym GPS.
Uzbrojenie:
4 torpedy Mk 46 lub 4 miny przeciwpodwodne Mark 57 albo
A10, lub jak mówią niektórzy „zabójca czołgów” to jeden z najładniejszych współczesnych samolotów szturmowych. Potęga tej maszyny robi niesamowite wrażenie, siła uderzeniowa, nowoczesność konstrukcji oraz wysoki poziom bezpieczeństwa pilota wyznaczają standardy w dziedzinie lotnictwa wojskowego. Od dawna miałem ochotę na ten model i wreszcie trafił do mojej kolekcji. Ponieważ Italerii zrobiło ładny model, ale wnętrze kabiny jak zwykle dość ubogie, dlatego do mojego A10 dokupiłem żywiczny kokpit firmy Aires z elementami foto-trawionymi.
Fairchild A-10/OA-10 Thunderbolt II – nazwa kodowa Warthog (ang. – Guziec), Pierwszy amerykański samolot bliskiego wsparcia sił lądowych Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. A-10 jest jednomiejscowym, efektywnym i bardzo odpornym na uszkodzenia, napędzanym dwoma silnikami turbowentylatorowymi samolotem szturmowym przeznaczonym do niszczenia czołgów, pojazdów opancerzonych i innych celów naziemnych. Nazwa Thunderbolt (ang. piorun) została nadana tej maszynie na cześć P-47 Thunderbolt, samolotu myśliwsko-bombowego z II wojny światowej.
Dzięki zastosowaniu prostych i szerokich skrzydeł A-10 posiada doskonałą zwrotność przy małych prędkościach i niskim pułapie. Te same skrzydła umożliwiają mu krótki start i lądowanie (STOL), pozwalając operować z lotnisk z krótszymi pasami startowymi (np. lotnisk polowych, znajdujących się blisko linii frontu). Samolot może prowadzić loty patrolowe na pułapie poniżej 300 metrów z widocznością pola walki o promieniu 2,4 km z relatywnie niskimi prędkościami rzędu 300 km/h, pozwalającymi na skuteczniejszy atak celów naziemnych niż w przypadku szybkich samolotów myśliwsko-bombowych.
Konstrukcja samolotu jest specjalnie wzmocniona, aby zwiększyć szansę przetrwania bezpośrednich trafień pociskami przeciwpancernymi i burzącymi o kalibrze do 23 mm. A-10 posiada potrójnie zwielokrotnione systemy sterowania lotem i podwojone instalacje hydrauliczne wspomagane systemami ręcznymi. Dzięki takim zabezpieczeniom możliwy jest lot i lądowanie z niesprawnymi instalacjami hydraulicznymi lub nawet częściową utratą skrzydeł. Ponadto samouszczelniające się zbiorniki paliwa zabezpieczono dodatkowo pianką zabezpieczającą przed powstaniem pożaru.
Zarówno kabina pilota, jak i najważniejsze systemy sterowania chronione są pancerzem tytanowym o masie 400 kg (tzw. wanna tytanowa). Wyloty spalin z silników odrzutowych usytuowane są powyżej stateczników poziomych i pomiędzy dwoma pionowymi powierzchniami sterowymi, dzięki czemu zredukowano źródło ciepła (sygnaturę), zmniejszając prawdopodobieństwo trafienia pociskami rakietowymi naprowadzanymi na podczerwień. Takie usytuowanie silników chroni je także częściowo przed ogniem obrony przeciwlotniczej, ponieważ podczas ataku zasłaniają je powierzchnie skrzydeł i usterzenia ogonowego. Ponadto samolot jest w stanie kontynuować lot z całkowicie odstrzelonym jednym silnikiem.
Thunderbolt II może operować ze zbudowanych prowizorycznie baz blisko pola walki. Może być także w łatwy sposób obsługiwany i naprawiany dzięki posiadaniu unikalnej cechy wymienności prawych i lewych części, poczynając od elementów silników, podwozia głównego, a na statecznikach pionowych kończąc. Wbudowana drabinka umożliwia pilotowi wejście do kabiny bez pomocy obsługi naziemnej, a niskociśnieniowe ogumienie bardzo wytrzymałego podwozia głównego i szerokie skrzydła pozwalają na start i lądowanie na krótkich, prowizorycznych pasach startowych. Możliwe jest także użytkowanie go ze zniszczonych lotnisk. Maszyna ta została zaprojektowana w taki sposób, aby możliwa była jej obsługa, tankowanie i uzbrojenie przy wykorzystaniu minimalnej ilości dodatkowych narzędzi.
Zdolność do operowania z lotnisk przyfrontowych jest korzystna ze względu na wymagania bliskiego wsparcia i konieczna ze względu na niską prędkość samolotu A-10 i związaną z nią długotrwałość lotu na oddalone pola walki.
Początkowo A-10 był krytykowany za bardzo ubogie wyposażenie awioniczne. Skonstruowany do celów bliskiego wsparcia z założenia nie potrzebował złożonych systemów elektronicznych, mogących jedynie podwyższyć jego cenę. Pierwsze samoloty tego typu posiadały tylko system ostrzegania przed opromieniowaniem wiązką radarową (RWR) i urządzenia nawigacji taktycznejTACAN. Wczesne wersje nie posiadały nawet autopilota. Ze względu na przesunięcie roli A-10 w kierunku samolotu przeznaczonego do walki z celami opancerzonymi podczas ewentualnej wojny z państwami Układu Warszawskiego na terenie Europy Zachodniej, gdzie pogoda często bywa niekorzystna, Siły Powietrzne USA zażądały wprowadzenia nowocześniejszych systemów elektronicznych. Firma Fairchild-Republic zaproponowała w 1977 dwumiejscową wersję NAW (Night and Adverse Weather – do lotów nocnych i przy niekorzystnej pogodzie), ale nie przyjęto jej do uzbrojenia. Ostatecznie A-10 został wyposażony w systemy nawigacji inercyjnej (INS) i zasobnik Pave Penny służący do wykrywania celów oznaczonych znacznikiem laserowym i umożliwiającym pilotowi zrzucanie bomb naprowadzanych laserowo na cele oznaczone przez jednostki naziemne.
Pierwsze wersje A-10 nie posiadały systemów wspomagających naprowadzanie uzbrojenia i obliczanie zasięgu od celu i punktu uderzenia pocisków, co ograniczało ich możliwości do ataku tylko przy pomocy działka i pocisków rakietowych w zakresie bezpośredniej widoczności lub samonaprowadzających pocisków AGM-65 Maverick transmitujących obraz z telewizyjnej głowicy naprowadzającej do kabiny pilota.
Dużo później samolot Thunderbolt II został wyposażony w autopilota, urządzenia ostrzegające o niebezpieczeństwie kolizji z ziemią i systemy wspomagające naprowadzanie nowoczesnej broni kierowanej. Obecnie używane samoloty A-10 są zdolne do wykonywania zadań nocnych przy zastosowaniu gogli noktowizyjnych. W 1999 roku wyposażono go w nowe systemy nawigacyjne oparte na GPS.
Chociaż samolot A-10 może przenosić znaczną ilość uzbrojenia podwieszanego, to głównym jego uzbrojeniem pozostaje siedmiolufowe działko systemu Gatlinga GAU-8/A Avenger kalibru 30 mm. To najpotężniejsze dotychczas używane działko lotnicze, wokół którego jest właściwie obudowany kadłub samolotu A-10, strzela pociskami przeciwpancernymi z rdzeniem ze zubożonego uranu z szybkostrzelnością 4200 pocisków na minutę. Pociski z tego działka charakteryzujące się znaczną masą i dużą prędkością wylotową umożliwiają zniszczenie każdego czołgu. Zamontowano je niesymetrycznie, nieco w lewo od podłużnej osi samolotu i pod kątem 3° w dół, umożliwiając skuteczniejsze ostrzeliwanie celów naziemnych.
Nieprawdopodobna siła odrzutu działka Avenger, równa mocy jednego silnika A-10, doprowadziła do powstania legendy mówiącej, że odpowiednio długa seria z działka jest w stanie zatrzymać samolot w powietrzu lub nawet zmusić go do lotu do tyłu. Zgodnie z danymi producenta działka GAU-8/A Avenger jego siła odrzutu wynosi 45 kN, co jest wartością stanowiącą ponad połowę łącznego ciągu obu silników samolotu pracujących na pełnych obrotach. Podczas strzelania samolot oczywiście leci do przodu, zakładając, że oba silniki pracują z pełną mocą. Jeżeli jeden z silników jest uszkodzony lub niesprawny, siła odrzutu działka rzeczywiście może przekroczyć siłę ciągu pozostałego silnika.
Pomimo dużej mocy działka GAU-8 podstawowe uzbrojenie A-10 stanowią naprowadzane telewizyjnie pociski rakietowe AGM-65 Maverick. Pociski tego typu umożliwiają zniszczenie celu z dużo większej odległości niż działko przy uniknięciu niebezpieczeństwa narażenia samolotu na kontakt z nowoczesnymi systemami obrony przeciwlotniczej. Pozostałe uzbrojenie stanowią zasobniki z niekierowanymi pociskami rakietowymi i bomby kasetowe. Chociaż możliwe jest przenoszenie również bomb naprowadzanych laserowo, to bardzo rzadko używa się A-10 w tego rodzaju misjach. Najczęstszą konfigurację uzbrojenia stanowi zasobnik z urządzeniami przeciwdziałania radioelektronicznego (ECM) pod jednym skrzydłem i dwa pociski klasy powietrze-powietrze AIM-9 Sidewinder pod drugim – służące do samoobrony.
Pierwsze produkcyjne samoloty A-10A dostarczono w październiku 1975 roku. Były one przystosowane do misji bliskiego wsparcia i charakteryzowały się możliwością przenoszenia dużej masy uzbrojenia, długotrwałością lotu i dużym promieniem działania, co okazało się znaczącym atutem wojsk amerykańskich podczas operacji Pustynna Burza i działań w Kosowie.
Podczas wojny w Zatoce Perskiej samoloty A-10 wykonały 8100 misji bojowych, wystrzeliwując 90 procent użytych w tym teatrze działań wojennych pocisków AGM-65 Maverick, uzyskując skuteczność 95,7%.
Początkowo samoloty A-10 były postrzegane przez dowództwo Sił Powietrznych USA jako mało wartościowe. USAF były nastawione na latające z dużymi prędkościami i na dużych pułapach samoloty odrzutowe F-15 i F-16, pozostawiając „brudną robotę” bliskiego wsparcia śmigłowcom Armii.
W Latach 80. XX wieku zaplanowano użycie wolno latających na niskich pułapach samolotów A-10 przeciwko stacjonującym w Europie Wschodniej czołgom radzieckim.
A-10A Thunderbolt II podczas operacjiPustynna Burza (Irak, 1991)
W 1991 roku podczas wojny w Zatoce Perskiej samoloty Thunderbolt II dowiodły swej wartości, niszcząc ponad 1000 czołgów, 2000 pojazdów wojskowych i 1200 stanowisk artylerii, o wiele więcej niż spodziewali się planiści wojskowi. Pięć samolotów zostało zestrzelonych, głównie przez samobieżne zestawy przeciwlotnicze ZSU-23-4 Szyłka.
W latach 90. XX wieku wiele samolotów A-10 przystosowano do roli forward air control (FAC), zmieniając ich oznaczenie na O/A-10. W tej wersji samolot jest uzbrojony w sześć zasobników zawierających po pięć pocisków rakietowych Zunikalibru 127 mm z głowicami dymnymi lub z białym fosforem służącymi do oznaczania celów. O/A-10 zachowały zdolność do używania systemów uzbrojenia samolotów A-10.
A-10 służyły ponadto w Kosowie podczas wojny w 1999 roku i podczas inwazji na Afganistan w 2001 r., stacjonując w bazie w Bagram. Podczas II wojny w Zatoce Perskiej w 2003 roku przerzucono do Iraku sześćdziesiąt samolotów A-10, z których jeden został zestrzelony niedaleko Międzynarodowego Portu Lotniczego w Bagdadzie.
Formacja czterech A-10
Podczas misji piloci A-10 często ostrzeliwali przez pomyłkę jednostki sprzymierzone (friendly fire). W 1991 roku jeden z samolotów ostrzelał przez pomyłkę dwa brytyjskie bojowe wozy piechoty FV 510 Warrior (z 37 zaparkowanych), zabijając dziewięciu żołnierzy. Kolejne brytyjskie opancerzone pojazdy rozpoznawcze Scimitar zostały ostrzelane podczas wojny w Iraku w 2003 roku. Także amerykańscy Marines dostali się pod ostrzał samolotu A-10, kiedy przez pomyłkę zaatakowano ich pojazdy AAV podczas bitwy o An Nasiriyah.
Planuje się, że samoloty A-10 pozostaną w służbie Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych do 2028 roku, do momentu zastąpienia ich przez samoloty JSF.
W 2005 roku wszystkie egzemplarze będą zmodyfikowane do wersji C z nowocześniejszymi systemami sterowania i ECM oraz możliwością przenoszenia inteligentnych bomb. Prawdopodobnie samoloty tego typu pozostaną w służbie jeszcze dłużej ze względu na niską cenę i unikatowe własności, takie jak zdolność do wolnego lotu i zabudowane działko, których nowe samoloty typu JSF nie będą w stanie spełnić.
Nowy A-10C na Davis-Monthan AF Base wArizonie
Samoloty A-10 były określane przez wrogie wojska różnymi nazwami. Podczas I wojny w Zatoce w 1991 roku, załogi irackich czołgów nazywały je Szepczącą Śmiercią (tą samą nazwą określano podczas II wojny światowej samoloty Bristol Beaufighter). W roku 2003 po klęsce wojsk irackich złapani terroryści nazywali A-10 mianem Diabelski Krzyż (prawdopodobnie od charakterystycznej sylwetki samolotu z prostymi skrzydłami). Tej samej nazwy użył Tom Clancy w swej książce Czerwony sztorm (tytuł oryginału Red Storm Rising) napisanej w 1986.
Producent
Fairchild Aircraft
Typ
szturmowy, bliskiego wsparcia
Konstrukcja
półskorupowa metalowa z elementami tytanu
Załoga
1 pilot
Historia
Data oblotu
5 października 1972
Lata produkcji
październik 1975 – obecnie
Dane techniczne
Napęd
2 × General Electric TF34-GE-100A
Moc
40,3 kN każdy
Wymiary
Rozpiętość
17,53 m
Długość
16,62 m
Wysokość
4,47 m
Powierzchnia nośna
47,01 m²
Masa
Własna
11 321 kg
Użyteczna
13 782 kg
Startowa
22 680 kg
Uzbrojenia
7 250 kg
Paliwa
4 853 kg
Osiągi
Prędkość maksymalna
834 km/h
Prędkość przelotowa
555 km/h
Prędkość minimalna
370 km/h
Prędkość wznoszenia
1 828 m/min
Pułap
13 715 m
Zasięg
4 148 km
Promień działania
476 km misje przeciwpancerne
463 km misje bliskiego wsparcia
Rozbieg
1219 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 × działko GAU-8/A Avenger kal. 30 mm 1350 pocisków
8 węzłów podskrzydłowych i 3 podkadłubowe dla
* bomb (Mk 82, Mk 83, Mk 84, BLU-1, BLU-27/B Rockeye II, CBU-52/71, GBU-10, GBU-12, GBU-16, GBU-24)
* pocisków rakietowych (AGM-65 Maverick, AIM-9 Sidewinder, LAU-68 Hydra kalibru 70 mm i 127 mm)
Wyposażenie dodatkowe
pułapki termiczne i radarowe, urządzenia zakłócające ECM, zasobnik ECM ALQ-131
Ponieważ jestem wielkim fanem śmigłowców, a już w szczególności wszelkich odmian amerykańskich Hueyów, w kolejce do wykonania mam model UH-1B w skali 1:72 firmy Italerii. Ponieważ jest to bardzo fajny model postanowiłem wzbogacić go zestawem żywiczno-fototrawionym firmy CMK. Model będzie realizowany w malowaniu i oznakowaniu amerykańskim, choć zestaw pozwala na wykonanie wersji brytyjskiej i japońskiej.
Bell UH-1 Iroquois – wielozadaniowy, amerykański śmigłowiec. Popularnie znany jako „Huey”.
Skonstruowany przez biuro Bell Helicopter Textron. Prace nad śmigłowcem rozpoczęto w 1955 – rok zaakceptowania przez armię amerykańską nowego modelu – 204. Pierwszego oblotu prototypu dokonano 22 października 1956 roku, był to prototyp o nazwie XH-40. Po udanym locie zbudowano kilka maszyn serii próbnej, nazwanej potem YH-40. Po serii badań i testów został przyjęty na wyposażenie armii USA. Śmigłowce pierwszej serii – wersja UH-1A (model 204) miały silnik o mocy 860KM i mieściły 6 pasażerów. Do jednostek US Army trafiały od 30 czerwca 1959 do marca 1961.
Powszechnie znany z wojny w Wietnamie, gdzie służył jako śmigłowiec transportowy, wsparcia powietrznego i medycznego. Zyskał w tym czasie różne przydomki: Slick – wersja transportowa, Hog – wersja uzbrojona, Iroquois – wersja wielozadaniowa, Dustoff – wersja MEDEVAC. Wersja UH-1B miała mocniejszy silnik i mogła zabrać więcej pasażerów lub ładunku. Kolejna wersja – UH-1C miała większy zbiornik paliwa, szersze łopaty wirnika nośnego i śmigło wirnika ogonowego o odwróconym profilu – armii przekazano około 767 egzemplarzy śmigłowca tego typu. W międzyczasie powstał kolejny model śmigłowca Bell – 205 – który od poprzedników różnił się mocniejszym silnikiem (1100KM), wydłużony został kadłub, by móc zabrać na pokład więcej żołnierzy (maksymalnie 12). 2201 egzemplarzy Bell 205 w wersji UH-1D dostarczono armii USA.
Powstało wiele różnych wersji modelu 205:
UH-1E – wersja umożliwiająca start z okrętu desantowego
UH-1F – wersja transportowa, wyposażona w silnik o mocy 1272 KM
UH-1H – wersja transportowa dla US Army, wyposażona w silnik o mocy 1400 KM
Ponadto po wojnie zmieniono nomenklaturę wersji, ale nie ma to większego znaczenia przy ogólnym opisie śmigłowca.
Stany Zjednoczone
