Zestawy elementów foto-trafionych bardzo podnoszą realizm i poziom detali w modelach. przy tak dużej skali jak 1:72, nabiera to szczególnej wagi i wyglądu. Przedstawiam dodatki znanej czeskiej firmy Eduard do modeli U-bootów w skali 1:72.
Zestaw do U-boota typ XXIII – produkcji CMK Special Navy
Kolejny z mojej kolekcji Hueyów UH-1C firmy Italerii. Dość nieskomplikowany zestaw, ale pozwalający zrobić na prawdę fajny model.
Bell UH-1 – wielozadaniowy, amerykański śmigłowiec. Popularnie znany jako „Huey”.
Skonstruowany przez biuro Bell Helicopter Textron. Prace nad śmigłowcem rozpoczęto w 1955 – rok zaakceptowania przez armię amerykańską nowego modelu – 204. Pierwszego oblotu prototypu dokonano 22 października1956 roku, był to prototyp o nazwie XH-40. Po udanym locie zbudowano kilka maszyn serii próbnej, nazwanej potem YH-40. Po serii badań i testów został przyjęty na wyposażenie armii USA. Śmigłowce pierwszej serii – wersja UH-1A (model 204) miały silnik o mocy 860KM i mieściły 6 pasażerów. Do jednostek US Army trafiały od 30 czerwca 1959 do marca 1961.
Powszechnie znany z wojny w Wietnamie, gdzie służył jako śmigłowiec transportowy, wsparcia powietrznego i medycznego. Zyskał w tym czasie różne przydomki: Slick – wersja transportowa, Hog – wersja uzbrojona, Iroquois – wersja wielozadaniowa, Dustoff – wersja MEDEVAC. Wersja – UH-1C miała większy zbiornik paliwa, szersze łopaty wirnika nośnego i śmigło wirnika ogonowego o odwróconym profilu – armii przekazano około 767 egzemplarzy śmigłowca tego typu.
Kolejny z pięknych współczesnych śmigłowców bojowych, Tiger produkowany w Europie przez konsorcjum Eurocopter. Fantastyczna maszyna będąca odpowiedzią na amerykańkiego Apacha. Super technologie, niesamowite zdolności lotne, ten śmigłowiec potrafi zrobić pętlę i beczkę. Bardzo ładnie zdetalowany model przygotowany przez firmę Revell.
Eurocopter Tiger - Dwusilnikowy, dwumiejscowy, wąskokadłubowy śmigłowiec szturmowy opracowany przez europejskie konsorcjum Eurocopter. W Niemczech znany jako Tiger, we Francji i Hiszpanii jako Tigre. Występuje także pod oznaczeniami EC 665 i PAH-2.
Tiger produkowany jest w następujących wersjach:
UHT śmigłowiec wsparcia ogniowego
HAC śmigłowiec przeciwpancerny
HAP śmigłowiec walki powietrznej i bliskiego wsparcia
ARH śmigłowiec rozpoznawczy – wyprodukowany dla Australii
W 1984 rządy Francji i Niemiec określiły wymagania na nowy wielozadaniowy śmigłowiec bojowy. Do opracowania nowej konstrukcji powołano joint venture składające się z firm Aerospatiale i MBB. Z powodu wysokich kosztów program anulowano w 1986 aby w następnym roku go reaktywować. W listopadzie 1989 Eurocopter otrzymał kontrakt na budowę pięciu prototypów. Trzy egzemplarze były nieuzbrojone i przeznaczone do testów w locie, jeden opracowano w wersji przeciwpancernej dla Niemiec a jeden w wersji eskortowej dla Francji.
Kadłub wykonany jest m.in. z kevlaru i włókien węglowych. Łopaty wirnika wykonano z włókien kompozytowych. Aby zmniejszyć wykrycie śmigłowca przez czujniki termiczne pokryto go farbą odbijającą ciepło. Zminimalizowano też powierzchnie odbijające fale radarowe. Kadłub może wytrzymać trafienie pocisków z działka kal 23mm. Śmigłowiec jest zdolny do walki w dzień i w nocy. Jest odporny na skażenie chemicznie, biologicznie, promieniotwórcze oraz na EMP
Napęd : Śmigłowiec napędzają dwa silniki turbinowe MTU / Turbomeca / Rolls – Royce MTR390 o mocy 860 kW (1170 KM). Między silnikami znajduje się płyta pancerna która zapobiega jednoczesnemu uszkodzeniu przez pocisk dwóch silników. Silniki są również wyposażone w system chłodzenia gazów wylotowych.
Wyposażenie : W wersji HAC helikopter posiada masztowy zestaw celowników Osiris. Ma cyfrową kamerę z czujnikiem podczerwieni, dalmierz laserowy. Kokpit wyposażony jest w cztery wielofunkcyjne wyświetlacze – po dwa dla każdego pilota, program generujący mapę terenu, automatyczny system kontroli lotu. W wersji HAP Tiger posiada system celowniczy Strip, zamontowany na dachu, na żyrostabilizowanej platformie, jest on wyposażony w kamerę podczerwieni, cyfrową kamerę telewizyjną, laserowy dalmierz oraz bezpośredni celownik optyczny.
Uzbrojenie : Śmigłowiec w wersji UHT może być wyposażony w 4 pociski powietrze-powietrze MISTRAL lub Raytheon Stinger. Namierzanie celu odbywa się albo za pomocą dżojstika albo automatycznie. Tiger jest uzbrojony także w rakiety przeciwpancerne HOT 3 i pociski typu ‘fire and forget’ PARS 3 LR.W przeciwieństwie do wersji HAP w wersji UHT nie zainstalowano działka automatycznego firmy Giat ze względu na jego duży odrzut. Wersje HAP można uzbroić w 44 pociski niekierowane SNEB 68 mm oraz 4 pociski Stinger lub MISTRAL lub zamiast nich dodatkowe 24 niekierowane pociski SNEB. Posiada również działko automatyczne 30 mm AM-30781 firmy Giat na obrotowej wieżyczce.
Śmigłowce operujące na morzu to zdecydowanie elita, trudne warunki, lądowania na pokładzie statków wojennych , akcje ratownicze, walka z okrętami podwodnymi. SH-60B to bardzo charakterystyczny śmigłowiec operujący z nowoczesnych statków wojennych. Mam do wykonania kilka jego modeli w skali 1:350 w projektach nowoczesnych statków marynarki USA i Japonii, ale na razie przedstawiam Seahawk-a z formacji Scorpions w skali 1:72 wyprodukowanego przez firmę Hasegawa.
Sikorsky SH-60/MH-60 Seahawk – amerykański wielozadaniowy śmigłowiec morski.
W latach 70. XX wieku US Navy postanowiło zastąpić śmigłowiec Kaman SH-2 Seasprite nowszą konstrukcją. SH-2 Seasprite był platformą dla Light Airborne Multi-Purpose System (LAMPS) Mark I, systemu do walki morskiej i poszukiwania rozbitków. Nowy śmigłowiec miał współpracować z nowszą wersją systemu LAMPS Mark II, której gabaryty uniemożliwiały instalację na SH-2. W połowie lat 70. US Army przeprowadzała konkurs na śmigłowiec transportowy, w którym rywalizowały Sikorsky YUH-60 i Boeing-Vertol YUH-61, toteż Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych oparła wymagania dla nowego śmigłowca morskiego na wymaganiach tego konkursu aby obniżyć koszty jego stworzenia. Oba zakłady, Sikorsky oraz Boeing-Vertol, nadesłały propozycje morskich wersji śmigłowca w kwietniu 1977. W pierwszej połowie 1978 Marynarka Wojenna wybrała śmigłowiec S-70B, który otrzymał oznaczenie „SH-60B Seahawk”.
SH-60B Seahawk
Konstrukcja SH-60B jest w 83% zgodna z konstrukcją swojego pierwowzoru, UH-60A. Modyfikacje koncentrowały się przede wszystkim na zwiększeniu odporności maszyny na korozję, wprowadzeniu mocniejszych silników T700, zmianie podwozia, usunięciu lewych drzwi i dodaniu dwóch pylonów do podwieszania uzbrojenia.
Squadron Light FOUR NINE (HSL-49), stacjonuje się w Naval Air Station North Island, San Diego, Kalifornia, jest jednym z siedmiu dywizjonów wielofunkcyjnych należących do Floty Pacyfiku. „Scorpions”-49 HSL zostały powołane do życia 23 marca 1990. Eskadra używa najnowocześniejszych na świecie śmigłowców SH-60B Seahawk, jej skład osobowy to około 45 oficerów i 210 mężczyzn i kobiet.
HSL-49 wykonuje działania bojowe na śmigłowcach SH-60B w zespołach składających się z dwóch załóg. Zespoły te stacjonują i operują z okrętów klasy: fregaty Oliver Hazzard Perry (FFG 7), niszczycieli Spruance (DD 963) i krążowników Ticonderoga (CG 47).
Chociaż SH-60B mogą prowadzić wszystkie misje w pełni autonomicznie, jednak ich siłą jest system który integruje dane z czujników i systemów broni MK LAMPS III razem z systemami obronnymi i lokalizacyjnymi statku bazy. Korzystając z zaawansowanych technologii LAMPS MK III, SH-60B, tryb zintegrowany, rozszerza obronę awodną i podwodną statku macierzystego daleko poza horyzont.
„Scorpions” pierwsze działania rozpoczął się w listopadzie 1990 roku z oddziału One rozmieszczonego na pokładzie USS Ford (FFG 54). Podczas operacji Desert Shield i Desert Storm i kolejnych operacji w Zatoce Perskiej, HSL-49 wykazały prawdziwą wszechstronność systemu MK III oraz broni i systemów śmigłowca Seahawk.
Śmigłowce to mój ulubiony temat, mam szczególną słabość do modelu Hughes 500 i jego następcy MD500. Dlatego w mojej kolekcji znalazł się model firmy Academy w skali 1:48, izraelskiej wersji Hughesa 500D. Model jest wykonany bardzo przyzwoicie i mam nadzieję, że uda mi się do niego dokupić jeszcze jakąś blaszkę.
Śmigłowiec Hughes, którego znamy powstał z typu 369, który po przetargach w roku 1961 był produkowany dla potrzeb armii USA. Gdy rozpoczęła się produkcja wersji militarnej, zaprojektowania wersji cywilnej 369 podjęła się firma Hughes ( w roku 1984 przejęta przez McDonnell Douglas). Z tąd nazwa Hughes 500. W roku 1966 powstał podstawowy, siedmioosobowy model, dalej wersja pięcioosobowa optymalna do roli wielozadaniowego śmigłowca użytkowego.
Pierwszy Hughes był znany jako 500U i napędzany przez turbinę Allison T-63-A4A, następnie była wersja 500C. Z tej powstała wersja militarna przeznaczona na export, 500M – prosukowana na licencji w Argentynie, Włoszech i Japonii.
W roku 1974 firma zaprezentowała Hughes-a 500D. Pierwszy lot prototypu odbył się w sierpniu tego samego roku. Szczególnymi cechami, które go charakteryzowały były: napęd na turbinę Allison 250-C20B 376shp, a także niepowtarzalne usterzenie w kształcie litery „T” oraz zmiana na pięciołopatowy wirnik główny w połączeniu z czterołopatowym wirnikiem ogonowym.
W roku 1976 firma Hughes zapowiedziała powstanie wersji 500M-D Defender, której produkcję po niedługim czasie rozpoczęto. Już podczas kierownictwa McDonnell Douglas wyprodukowano „długonosą” Hughes 500E (526shp) z długim spiczastym kadłubem.
Hughes 500 odnalazł wiele różnorodnych zastosowań takich jak np. loty dla rolnictwa (wycinka drzew przy liniach wysokiego napięcia), przeloty z turystami, transporty towarów, obserwacja ławic ryb nad wybrzeżem Nowej Zelandii, loty w celu robienia zdjęć i wszelkie rodzaje lotów dla telewizji – zarówno przed jak i za kamerą. Dlatego często widzimy ten śmigłowiec w filmach. Jest to jeden z najbardziej wszechstronnych modeli śmigłowca.
Dzięki dobrej sterowności i przyjemnemu prowadzeniu Hughes 500 stał się faworytem dla wielu pilotów.
Model 500MD Defender, to wielozadaniowy lekki śmigłowiec bojowy. Jest dostosowany do konkretnych ról, w tym obserwacji i rozpoznania, transportu niewielkich oddziałów, zwalczania jednostek pancernych przy pomocy pocisków TOW, zwalczania okrętów podwodnych, ta wersja została wyposażona w radar , detektor anomalii magnetycznych i uzbrojenie w postaci lekkich torped lotniczych.
Główne uzbrojenie 500Defendera TOW: BGM-71 TOW (ang. Tube-launched Optically tracked, Wire-guided - wystrzeliwany z tuby (wyrzutni rurowej), naprowadzany optycznie, kierowany przewodowo) -przeciwpancerny pocisk kierowany produkowany w USA. TOW został wyprodukowany w 1970 i jest najbardziej rozpowszechnionym przeciwpancernym pociskiem kierowanym na świecie. Warto zauważyć, że może spenetrować pancerz każdego znanego czołgu łącznie z pancerzem typu chobham zastosowanym w czołgu M1 Abrams.
