modelbuilding.pl

Wspaniały model  helikoptera w skali 1:48, włoskiej firmy Italerii. Potężne pudło, duża ilość detali, specjalna książeczka z dokładnymi zdjęciami i detalami konstrukcji. Do modelu można dokupić dedykowane blaszki i zestawy żywiczne.

CH-47 Chinook – wielozadaniowy, dwusilnikowy, dwu-wirnikowy śmigłowiec o dużym udźwigu produkowany przez amerykańską firmę Boeing.

Dwa wirniki o przeciwnych kierunkach obrotu eliminują potrzebę użycia tylnego pionowego wirnika, umożliwiając wykorzystanie całej mocy do pionowego wznoszenia i pozwalają osiągnąć prędkości rzędu 278 km/h. Główną funkcją tego helikoptera jest transport wojska i ekwipunku. Śmigłowce Chinook są używane w 16 krajach. Największymi użytkownikami Chinooka są armia USA i brytyjski RAF. Ponadto znajdują się one na wyposażeniu armii takich państw, jak Egipt,Australia, Grecja, Kanada, Włochy, Izrael, Japonia i Tajlandia.

CH-47 Chinook jest następcą śmigłowca Boeing CH-46 Sea Knight i posiada bardzo podobną do niego sylwetkę latającego banana wywodzącą się z jeszcze wcześniejszej konstrukcji Piasecki CH-21 Shawnee. CH-47 powstał na zamówienie armii amerykańskiej potrzebującej równie doskonałego co CH-46 śmigłowca transportu taktycznego, ale o większym udźwigu.

Komercyjny model tego helikoptera to Boeing 234 Chinook, jest używany do transportu, gaszenia pożarów lasów, zaopatrywania platform wiertniczych i tym podobnych operacji.

Wersje śmigłowca Chinook

CH-47A

Powstały na podstawie prototypowego śmigłowca Boeing Vertol YCH-1B/YCH-47A, który został oblatany 21 września 1961 r. CH-47A Chinook był zdolnym do działania w każdych warunkach pogodowych śmigłowcem o średnim udźwigu, który po raz pierwszy wprowadzono do służby podczas wojny wietnamskiej w 1966 r. Napęd śmigłowca CH-47A stanowiły dwa silniki firmy AlliedSignal typu T55-L-5 o mocy 2200 KM (1640 kW) lub T55-L-7 o mocy 2650 KM (1980 kW) każdy.

A/ACH-47A i ACH-47A

Skrót od Armed/Armored (ang. uzbrojony/opancerzony). Cztery maszyny typu CH-47 przerobiono na wersję bojową pod koniec 1965 r. Podczas testów nad Południowym Wietnamem stracono trzy maszyny, a czwartą wycofano ze służby i odesłano do USA. Program modernizacji CH-47 do roli śmigłowca bojowego przerwano.
Uzbrojenie śmigłowców ACH-47A stanowiło pięć karabinów maszynowych M60D kalibru 7,62 mm lub M2HB kalibru .50 BMG (12,7 mm), dwa działka M24 kalibru 20 mm, dwie 19-rurowe wyrzutnie niekierowanych pocisków rakietowych kalibru 70 mm lub czasami dwa karabiny maszynowe M18/M18A1 kalibru 7,62 mm typu minigun i granatnik M75 kalibru 40 mm.

CH-47B

Napędzany dwoma silnikami AlliedSignal typu T55-L-7C o mocy 2850 KM (2130 kW) śmigłowiec z przebudowanym kadłubem charakteryzującym się mniejszymi oporami powietrza i zmienionymi łopatami wirników. Był standardowym śmigłowcem transportowym podczas wojny wietnamskiej, uzbrojonym w trzy karabiny maszynowe M60D, po dwa w bocznych drzwiach i jeden na tylnej rampie. Niektóre egzemplarze były używane do przenoszenia bomb i zrzucania napalmuna stanowiska Vietcongu. Śmigłowiec CH-47 mógł być wyposażony w hak i dźwig umożliwiający przenoszenie ładunków pod kadłubem, które były często wykorzystywane do odzyskiwania zestrzelonych samolotów i śmigłowców. Łącznie przy pomocy śmigłowców Chinook odzyskano ponad 12 tysięcy różnych statków powietrznych na łączną kwotę ponad 3 miliardów dolarów.

CH-47C

Śmigłowiec wyposażony we wzmocnione przekładnie główne i mocniejsze silniki AlliedSignal typu T55-L-11C o mocy 3750 KM (2800 kW), oraz zwiększonym zasięgu działania. CH-47C mógł przenieść 44 żołnierzy lub 24 rannych wraz z dwiema osobami personelu medycznego. Użytkowany od 1980 r. przez RAF śmigłowiec Chinook HC.1 jest odpowiednikiem CH-47C.

Późniejsza wersja Super-C została wyposażona w jeszcze mocniejsze silniki Lycoming T55-L-712 i nowe szersze łopaty wirników głównych wykonane z włókien szklanych.\

CH-47D

Wzmocniona konstrukcyjnie wersja wyposażona początkowo w silniki T55-GA-712, a później w T55-GA-714, zdolna do przenoszenia ciężkich ładunków podwieszonych do trzech haków pod kadłubem. W zastosowaniach cywilnych zdolna do przenoszenia ciężkich maszyn budowlanych lub 12-metrowych kontenerów z prędkością 250 km/h. W misjach wsparcia piechoty najczęściej stosowana do przenoszenia haubicy M198, wraz z zapasem 30 sztuk amunicji i 11 osobową obsługą. Śmigłowiec wyposażony jest w zaawansowane systemy awioniczne włącznie z odbiornikiem systemu GPS.

CH-47D odegrał znaczącą rolę w operacjach w Iraku i Afganistanie przewożąc żołnierzy, a później dostarczając zaopatrzenie. Podczas działań w Afganistanie operował w terenie górzystym na wysokościach ograniczających użycie podstawowego śmigłowca transportowego armii amerykańskiej UH-60 Black Hawk. Zazwyczaj CH-47 jest osłaniany w lotach bojowych przez śmigłowce bojowe AH-64 Apache.

Użytkowane przez RAF śmigłowce Chinook HC.2 i Chinook HC.2A są odpowiednikami CH-47D.

CH-47F

Zmodernizowana wersja CH-47D oblatana w 2001 r. Planowana produkcja seryjna ma się rozpocząć we wrześniu 2006 r.

MH-47

Wersja przeznaczona dla sił specjalnych posiadająca możliwość tankowania w locie, szybką wyciągarkę linową i wiele innych usprawnień. Obecnie używana jest wersja MH-47E, a kolejna, zmodernizowana MH-47G jest jeszcze w fazie rozwoju.

Brytyjskie Siły Powietrzne używają zamówionych w 1995 r. ośmiu śmigłowców tego typu oznaczonych jako Chinook HC.3 przeznaczonych do działań oddziałów specjalnych.

Dane podstawowe
Państwo	Stany Zjednoczone
Producent	Boeing
Typ	śmigłowiec transportowy
Konstrukcja	metalowa, dwa wirniki nośne w układzie tandem
Załoga	3 (2 pilotów i członek załogi)
Historia
Data oblotu	21 września 1961
Dane techniczne
Napęd	2 × AlliedSignal T55-L-712
Moc	3750 KM (2800 kW) każdy
Wymiary
Średnica wirnika	18,3 m
Długość	30,1 m
Wysokość	5,7 m
Masa
Własna	10185 kg
Użyteczna	12100 kg
Startowa	22680 kg
Osiągi
Prędkość maksymalna	295 km/h
Wznoszenie max. w locie pionowym	605 m/min
Pułap	2590 m
Zasięg	2060
Promień działania	482 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 karabiny maszynowe M-60D (wyposażenie standardowe)
Liczba miejsc
44 osób

Źródło: Wikipedia

In-Box Modelu

[Show as slideshow]

1234►

In-Box upgrejdów firmy Eduard

[Show as slideshow]

12►

In-Box upgrejdy żywiczne firmy CKM

[Show as slideshow]

Na gwiazdkę dostałemSd.Kfz. 222 w skali 1:48 co mi odpowiada ponieważ, będzie pasować do dioramy zimowej, którą powoli kompletuję . Model nie jest przesadnie bogaty, ale ładnie spasowany i dobrze odlany. Przy odrobinie szczęścia przy malowaniu będzie się bardzo ładnie prezentował.

Leichter Panzerspahwagen („Lekki pojazd opancerzony”) to seria samochodów pancernych z napędem na cztery koła, produkowanych w Niemczech w latach 1935 – 1944.Zostały zaprojektowane przez zakłady Eisenwerk Weserhütte, podwozia były produkowane w Auto-Union w Zwickau, a montowano na nich nadwozie i uzbrojenie w firmach F. Schichau i Maschinenfabrik Niedersachsen.Wszystkie pojazdy tej serii używały standardowego zawieszenia sPkw I Horch, z pochylonymi płytami pancernymi i wieżyczką. Napędzane były silnikiem benzynowym Horch o pojemności 3,5 l i mocy 90 KM (67 kW), co dawało im maksymalną prędkość na drodze do 80 km/h i około 40 km/h w terenie. Ich zasięg wynosił około 300 km.OpancerzeniePrzód i boki pojazdów były chronione blachą stalową o grubości 8 mm, cieńsze, 5 mm blachy, chroniły górę, tył i podwozie. Wieżyczka nie była opancerzona od góry, od tej strony załogę chroniła jedynie siatka zabezpieczająca przed granatami i lekkimi odłamkami.

Warianty

Sd.Kfz.221

Model podstawowy uzbrojony w karabin maszynowy MG34 7,92 mm.

Sd.Kfz.222

Model uzbrojony dodatkowo w działko 20 mm obsługiwane przez trzeciego członka załogi.

Sd.Kfz.223

Odmiana 221 z różnymi odmianami radiostacji i antenami zamontowanymi na zewnątrz pojazdu.

In-Box Modelu

[Show as slideshow]

12►

Ruszyła produkcja, model składa się dość szybko i bez większych problemów.

[Show as slideshow]

Model znaleziony pod choinką, zostanie użyty jako element dioramy. Ładne wypraski i 3 ciekawe figurki z rowerem, czekam  także na blaszki Eduarda do tego modelu.

Produkowany seryjnie od 1940 roku, lekki samochód terenowy VW typ 82 Kübelwagen, okazał się doskonałym pojazdem wojskowym. Jedynymi jego wadami był brak napędu na wszystkie koła, oraz brak możliwości pływania. W związku z tym Urząd Uzbrojenia Wojsk Lądowych złożył w biurze konstrukcyjnym Ferdynanda Porsche, zamówienie na projekt amfibii. Było to związane z dużym zapotrzebowaniem wojska na takie pojazdy. Miały się one znaleźć na wyposażeniu oddziałów saperskich. Prace rozpoczęły się 1 lipca 1940 roku. Postanowiono, że nowy pojazd będzie zarówno amfibią jak i skutecznym samochodem terenowym. Z tego powodu został on wyposażony w wodoszczelne nadwozie, napęd na cztery koła oraz dodatkową skrzynię przekładniową do jazdy terenowej. Projekt był gotów już 5 lipca 1940. Podpisano wtedy kontrakt na budowę trzech prototypów noszących oznaczenie VW Typ 128 (tzw. długa amfibia). Były one gotowe 1 listopada 1940. Nowe pojazdy, bardzo jeszcze zewnętrznie przypominały VW typ 82. Zostały one poddane wszechstronnym próbom w różnych warunkach drogowych. W wyniku testów zakończonych na wiosnę 1941, wprowadzono nieznaczne modyfikacje. Ogółem wyprodukowano 30 pojazdów VW typ 128. Nosiły oficjalne oznaczenie Pkw.-K2. W większości zostały przekazane Wehrmachtowi, pozostałe posłużyły do dalszych badań. W trakcie prac nad amfibią Typ 128, skonstruowano następujące jej odmiany:

• Typ 129 – amfibia z kadłubem wypełnionym materiałem wybuchowym. Miała ona służyć do niszczenia umocnień. Nie podjęto jej produkcji.
• Typ 138 – amfibia ze wzmocnionym kadłubem. Nie produkowana

Przeprowadzone próby wykazały, że VW typ 128 jest zbyt niestabilny i ma ograniczone możliwości jazdy w terenie. Wady te postanowiono zlikwidować poprzez zmniejszenie rozstawu osi i skrócenie kadłuba. Projekt nowego pojazdu został ukończony w kwietniu 1941. W jego powstaniu, dużą rolę odegrało dowództwo Waffen-SS, które poszukiwało nowych pojazdów dla swoich oddziałów rozpoznawczych. W sierpniu 1941 rozpoczęły się intensywne próby terenowe samochodu oznaczonego jako VW typ 166 (le. Pkw.-K2s). Po zakończeniu prób, pojazd został skierowany do produkcji seryjnej. Pierwsze 100 samochodów zmontowano do 6 czerwca 1942. Do końca roku zbudowano dalsze 511 egzemplarzy. Produkcja była kontynuowana do 1944 roku. Została przerwana z powodu ciężkich nalotów bombowych na Wolfsburg. W tym czasie zbudowano 14276 egzemplarzy Schwimmwagenów.

Dane techniczne:

źródło: Wikipedia

In-Box modelu

[Show as slideshow]

Firma Toro Model, wydawca kalkomanii do polskiej wersji Hummera, przekazała mi 3 modele Hummera w różnym stanie złożenia, z prośbą bym dokończył te modele i wyposażył jest w polskie oznaczenia. Ponieważ modele mają być prezentacyjne, nie będą specjalnie niszczone lub waloryzowane. Po przejrzeniu paczki z częściami, zdecydowałem, że postaram się wykonać modele, normalny polski Humvee, Humvee Żandarmerii Wojskowej i Humvee naszych jednostek w Afganistanie. Dwa ostatnie model będa wymagały samodzielnej budowy kilku elementów, ale w tym cała przyjemność.

Oto kalki.

[Show as slideshow]

Humvee – to nazwa potoczna, wywodząca się od skrótu HMMWV, czyli High Mobility Multi-Purpose Wheeled Vehicle („Wielozadaniowy pojazd kołowy o wysokiej mobilości”), określająca samochód terenowyopracowany dla armii Stanów Zjednoczonych przez AM General Corporation (firmę wywodzącą się z Willis-Overland Company). Później zaczęto produkować go w wersji cywilnej.

Historia

Wstępny projekt wielozadaniowego samochodu terenowego opracowanego dla armii Stanów Zjednoczonych powstał w 1979 roku. Oznaczono go jako M998 High Mobility Multi-Purpose Wheeled Vehicle. Miał on zastąpić pojazdy typu M151 i inne, starsze, pozostałe jeszcze w służbie lekkie pojazdy taktyczne. Po wygranym przetargu w 1983 rozpoczęły się przygotowania do rozpoczęcia seryjnej produkcji, do której doszło w 1985 roku. Samochód jest obecnie używany przez wiele armii świata (w Europie używa ich m.in. szwajcarska, polska i czeska), jednostki ratownicze, policyjne i straży pożarnej.
Chrzest bojowy odbył się wcześniej (interwencja w Panamie), lecz świat poznał go dopiero podczas wojny w Zatoce Perskiej w 1991 roku.
Sprzedaż luksusowych, cywilnych wersji pod nazwą Hummer H1 rozpoczęła się w 1992 roku. Sześć lat później AM General sprzedała prawa do marki koncernowi General Motors, który przemianował oryginalną nazwę auta na hummera H1.

Pod względem sprzedaży auta rekordowy był rok 2006, w którym salony salony dilerów opuściło 71 524 pojazdów. W kolejnych latach sprzedaż spadała. W styczniu 2010 r. nabywców znalazło tylko 265 samochodów. W związku z systematycznie pogarszającą się sprzedażą GM ogłosiło, że podobnie jak to uczyniło w 2009 r. markami Saturn i Pontiac, w 2010 zlikwiduje nierentowną markę Hummer.

Opis techniczny

Charakteryzuje się stałym napędem na 4 koła, oparciem konstrukcji na stalowej ramie, niezależnym zawieszeniem wszystkich kół, dużą zdolnością do pokonywania przeszkód terenowych, wodoszczelnością całej konstrukcji. Opcjonalnie montowany jest system elektronicznej regulacji ciśnienia w oponach.

W wersji wojskowej jest to auto zdolne do przewożenia czterech żołnierzy, niewielkiego ładunku oraz ciągnięcia niewielkiego działa artyleryjskiego bądź przeciwlotniczego. Może być wyposażony w 12,7 mm wielkokalibrowy karabin maszynowy Browning M2HB, granatnik automatyczny Mk 19 lub wyrzutnię ppk BGM-71 TOW. Montowany jest na obrotnicy w stropie nadwozia. Pojazd stosuje się jako transporter piechoty, pojazd lekkiego wsparcia oraz jako sanitarkę. Pojazd HMMWV wykorzystano też w systemie M1097 Avenger jako samobieżną wyrzutnię rakiet przeciwlotniczych FIM-92 Stinger. Od 2005 roku na wielu z amerykańskich pojazdów tego typu montuje się również karabinki CROWS sterowane od wewnątrz pojazdu, co utrudnia zabicie strzelców obsługujących karabin, co często zdarzało się przy odkrytych kabinach, zwłaszcza podczas walk ulicznych.

źródło: Wikipedia

Etap 1: Produkcja

[Show as slideshow]

123►

Etap 2: Kalki

[Show as slideshow]

12►

Finał modele zakończone

[Show as slideshow]

12►

Fantastycznych rozmiarów zestaw japońskiej  łodzi torpedowej  PT-15, której konstrukcja  została oparty na amerykańskiej łodzi torpedowej PT-11.  Torpedowiec został wprowadzony do budowy w 1967 roku. PT-15 to bardzo szybki okręt torpedowy,  35m długości, 9,2m szerokości,  wyporność  100 ton, z uzbrojeniem w postaci czterech wyrzutni  torped 4x53cm  Ti dwóch działek typu Bofors  40 mm na rufie i dziobie . Kadłub okrętu wykonano z aluminium, zastosowano także tzw. Profil V, który sprzyjał osiąganiu dużych szybkości. Napęd stanowią dwa silniki systemu (CODAG  olej napędowy i gaz) , moc tych silników to  11000 KM. Pozwalają osiągnąć maksymalną prędkość  40 węzłów, poza tym okręt posiada dwa dodatkowe silniki do manewrowania. Budowa rozpoczęła się w 1973 r. w Mitsubishi Heavy Industries stocznia  Shimonoseki i została zakończona w lipcu 1975 roku. Od 1975 do 1990 jednostka patrolowała wody Hokkaido. W 1993 r. zdecydowano, że okręt będzie przypisany do Korpusu Obrony Yoichi. W marcu 1995 roku ostatni PT-15 został wycofany ze służby czynnej.

Jak przystało na Tamiye, model jest bardzo wysokiej klasy, szczegółowe odwzorowanie pokładu, ruchome działka Boforsa, poręcze, łańcuchy plus 12 członków załogi.

Model przygotowany jest do zamontowania wyposażenia rc.

Zamierzam zwaloryzować go blaszką Eduarda i lufami do Boforsów.  Zastanawiam się ciągle nad instalacją RC, zobaczymy . Zaskakujący jest także dość konkretny brak informacji w sieci na temat tego okrętu.

In- Box modelu

[Show as slideshow]

123►

In- Box elementów waloryzujących

[Show as slideshow]

12►