Fantastycznych rozmiarów zestaw japońskiej łodzi torpedowej PT-15, której konstrukcja została oparty na amerykańskiej łodzi torpedowej PT-11. Torpedowiec został wprowadzony do budowy w 1967 roku. PT-15 to bardzo szybki okręt torpedowy, 35m długości, 9,2m szerokości, wyporność 100 ton, z uzbrojeniem w postaci czterech wyrzutni torped 4x53cm Ti dwóch działek typu Bofors 40 mm na rufie i dziobie . Kadłub okrętu wykonano z aluminium, zastosowano także tzw. Profil V, który sprzyjał osiąganiu dużych szybkości. Napęd stanowią dwa silniki systemu (CODAG olej napędowy i gaz) , moc tych silników to 11000 KM. Pozwalają osiągnąć maksymalną prędkość 40 węzłów, poza tym okręt posiada dwa dodatkowe silniki do manewrowania. Budowa rozpoczęła się w 1973 r. w Mitsubishi Heavy Industries stocznia Shimonoseki i została zakończona w lipcu 1975 roku. Od 1975 do 1990 jednostka patrolowała wody Hokkaido. W 1993 r. zdecydowano, że okręt będzie przypisany do Korpusu Obrony Yoichi. W marcu 1995 roku ostatni PT-15 został wycofany ze służby czynnej.
Jak przystało na Tamiye, model jest bardzo wysokiej klasy, szczegółowe odwzorowanie pokładu, ruchome działka Boforsa, poręcze, łańcuchy plus 12 członków załogi.
Model przygotowany jest do zamontowania wyposażenia rc.
Zamierzam zwaloryzować go blaszką Eduarda i lufami do Boforsów. Zastanawiam się ciągle nad instalacją RC, zobaczymy . Zaskakujący jest także dość konkretny brak informacji w sieci na temat tego okrętu.
Leichter Panzerspähwagen ( z niemieckiego lekki opancerzony wóz rozpoznawczy) to samochód pancernych z napędem na cztery koła, produkowanych seryjnie w Niemczech w latach 1935 – 1944.
Model ten stanie się elementem dioramy pod tytułem warsztat polowy
Pojazd zaprojektował zakład Eisenwerk Weserhütte zaś podwozia były produkowane w Auto-Union w Zwickau, a montowano na nich nadwozie i uzbrojenie w firmach F. Schichau i Maschinenfabrik Niedersachsen. Wszystkie pojazdy tej serii używały standardowego zawieszenia sPkw I Horch, z pochylonymi płytami pancernymi i wieżyczką.
Napęd pojadu stanowił silnik benzynowy Horch V8 o pojemności 3,5 l i mocy 81 KM (po 1941r. ten sam silnik ale o mocy 90KM), dzięki czemu Leichter Panzerspahwagen rozwijał maksymalną prędkość na drodze do 75 km/h i około 40 km/h w terenie zaś zasięg wynosił około 280 km.
Kadłub pojazdu opancerzono z przodu i z boków blachą stalową o grubości 8 mm, 5 mm blachy chroniły górę, tył i podwozie. Wieżyczka nie była opancerzona od góry, od tej strony załogę chroniła jedynie siatka zabezpieczająca przed granatami i lekkimi odłamkami.
Typy SD.Kfz:
a) Sd.Kfz.221
Pierwszy model. Wóz rozpoznawczy uzbrojony w karabin maszynowy MG-34. Opancerzenie miało grubość 8 mm. Wyprodukowano łącznie 339 pojazdów SdKfz 221. b) Sd.Kfz.222
Wóz rozpoznawczy uzbrojony w działko 20 mm i karabin maszynowy MG-34 obsługiwane przez trzeciego członka załogi. Grubość pancerza zwiększona do 14,5 mm. Wyprodukowano łącznie 989 pojazdów SdKfz 222. c) Sd.Kfz.223
Rozpoznawczy wóz łączności z różnymi odmianami radiostacji i antenami zamontowanymi na zewnątrz pojazdu. Wyprodukowano łącznie 640 pojazdów SdKfz 223.
Podstawowe dane - typ: samochód pancerny
- kraj produkcji: Niemcy
- lata produkcji 1935-1944
- załoga: 2/3 osoby
- długość: 4800 mm
- szerokość: 1950 mm
- wysokość: 1700 mm
- opancerzenie: 5-14,5 mm – zależnie od wersji
- osiągi do 75 km/h i około 40 km/h w terenie
- zasięg około 280 km
- masa bojowa 4000 kg
- uzbrojenie: MG-34, działko 20/28 mm – zależnie od wersji
Parę dni temu w moje ręce trafił jeden z najnowszych produktów firmy Trumpeter, jest to futurystyczna fregata LCS-2. Model wykonany jest wzorowo, ślady wypychaczy niewidoczne, trzy duże blachy z elementami fototrawionymi, dużo detali typu koło ratunkowe. Super model
USS Independence (LCS-2) – amerykański okręt walki na wodach litoralnych (Littoral Combat Ship) typu Independence. Ze względy na wymiary, wyporność i uzbrojenie okręt może być także klasyfikowany jako fregata rakietowa. Okręt zbudowany przez koncern General Dynamics ma być poddany testom porównawczym z konkurencyjnym projektem opracowanym przez Lockheed Martin USS „Freedom”. Wynik prób zdecyduje, jaka konstrukcja zostanie skierowana do produkcji seryjnej. Jest to szósty okręt w historii United States Navy noszący imię ”Independence”.
Po zamachu na niszczyciel rakietowy USS „Cole” w październiku 2000, w którym zginęło 18 marynarzy, dowództwo US Navy dostrzegło potrzebę posiadania jednostek przystosowanych do działania na wodach przybrzeżnych. Po zamachach z 11 września 2001 i rozpoczęciu „wojny z terroryzmem”, podjęto decyzję o opracowaniu nowego typu okrętów, które byłyby szybsze, tańsze i łatwiejsze w budowie niż do tej pory używane w US Navy okręty. W wyniku prac koncepcyjnych rozpoczętych w październiku 2001 opracowano szczegółowe wymagania jakie powinny spełniać nowe okręty. Oprócz dużej prędkości i zwrotności, okręty miały być zbudowane w technologii modułowej, która miała umożliwiać szybkie dostosowanie okrętów do konkretnych misji. Prace nad nowymi prototypowymi okrętami zlecono koncernom zbrojeniowym General Dynamics i Lockheed Martin. Szybkie tempo opracowania całego projektu przy zachowaniu niewielkich kosztów miało być osiągnięte dzięki wykorzystaniu przy budowie okrętów technologii opracowanych na potrzeby rynku cywilnego. Jednostki prototypowe, opracowywane niezależnie, miały zostać poddane testom porównawczym, które miały zadecydować o złożeniu zamówień budowę jednostek seryjnych.
Zamówienie na jednostkę budowaną przez General Dynamics w stoczni Austal USA zostało złożone 15 października 2005. Rozpoczęcie budowy USS „Independence (LCS-2)” miało miejsce 19 stycznia 2006. Wodowanie nastąpiło 29 kwietnia 2008. 18 grudnia 2009 roku odbyła się uroczystość oficjalnego przekazania okrętu US Navy, a oficjalne przyjęcie okrętu do słuzby odbędzie się w styczniu 2010 roku.
Konstrukcja kadłuba „Indepednence” został opracowana na podstawie doświadczeń, które australijska stocznia Austal zdobyła przy budowie licznych szybkich promów pasażerskich dla odbiorców cywilnych. Kadłub powstał w układzie trimarana, który ma zapewnić jednostce uzyskanie dużych prędkości. Duża szerokość kadłuba w części rufowej okrętu pozwoliła na stworzenie stabilnego lądowiska dla śmigłowców pokładowych. Wykonany z aluminium kadłub, w części rufowej posiada obszerną ładownię, do której dostęp zapewnia rufowa rampa i boczne wrota na prawej burcie. Rampa rufowa pozwala na wodowanie małych jednostek pływających przy stanie morza do 4 stopni w skali Beauforta. Zastosowano kombinowaną siłownię w układzieCODAG składającą się z dwóch turbin gazowych i dwóch silników wysokoprężnych, które napędzają cztery pędniki strugowodne Rolls Royce KaMeWa.
Pakiety modułowe USS „Freedom” obejmują wiele elementów, rozwijanych przez Marynarkę Stanów Zjednoczonych w odrębnych programach i dostarczane będą na okręt specjalnie dla poszczególnych misji:
Mine Warfare (MIW), zawiera wiele elementów przeciwpodwodnych w tym AN/WLD-1 Remote Minehunting UUV System – bezzałogowy zdalnie sterowany pojazd przeciwminowy, AN/AQS-20A – holowany sonar i inne czujniki do wykrywania min,Organic Airborne Surface Influence Sweep (OASIS), Airborne Laser Mine Detection System (AES-1 ALMDS), Airborne Mine Neutralization System (AMNS), Rapid Airborne Mine Clearance System (RAMICS), działko 30 mm z amunicją superkawitacyjną i inne.
Anti-submarine Warfare (ASW), pakiet broni przeciwpodwodnej obejmuje system obserwacji przestrzeni podwodnej SEA TALON (Tactical Littoral Ocean Network) opracowany przez Lockheed Martin Maritime Systems & Sensors który integruje system sensorów akustyczny okrętu z półzanurzalnymi pojazdami i zespoły komunikacji sieciocentrycznej. Sensory pasywne obejmują:
Advanced Deployable System (ADS) – szybko i łatwo montowaną w dnie okrętu antenę obserwacji akustycznej,
półzanurzalny AN/WLD-1 (wchodzący również w skład modułu antyminowego) z systemem walki przeciwpodwodnej,
holowany Remote Towed Active Source (TRAS) sonar aktywny;
wielozakresowa antenę z wielofunkcyjnym sonarem aktywnym (Multiband Transducer) z której zadaniem jest mylenie wrogich okrętów podwodnych i torped.
śmigłowiec MH-60R/S (przenoszący torpedy Mark 54 MAKO, boje sonarowe, skonstruowany przez Raytheon lotniczy sonar niskiej częstotliwości AN/AQS-22) oraz bezzałogowe pojazdy nawodne.
USV (zanurzalny sonar, multistatyczny sonar aktywny oraz ULITE ultralekki sonar holowany) opracowany przez General Dynamics Robotics
Surface Warfare (SUW), wyrzutnia pocisków przeciwokrętowych Harpoon
Fire Scout ma zdolność do samodzielnego startu i lądowania na okrętów wojennych.. Może prowadzić nadzór nad wykrywaniem celów taktycznych, śledzić i wyznaczać cele, podać dokładne dane do kierowania ogniem z pokładu okrętu. Pomaga także wykrywać zagrożenia w postaci pól minowych.
Historia
Położenie stępki
19 stycznia 2006
Wodowanie
• 29 kwietnia 2008
• chrzest: 4 października 2008
Wejście do służby
16 stycznia 2010
Los okrętu
w służbie
Stocznia
Austal USA;
prowadzący program budowy:General Dynamics (Bath Iron Works)
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
standardowa: 2100 t
pełna: 2800
Długość
127 m
Szerokość
31,6
Zanurzenie
4,5 m
Napęd
siłownia w układzie CODAG, 2 silniki wysokoprężne
2 turbiny gazowe Rolls-RoyceMT30, napędzające 4 pędniki strugowodne
Prędkość
47 węzłów
Załoga
15 do 20 członków załogi stałej
dodatkowo, 75 członków dla określonych misji.
Uzbrojenie
radar Sea Giraffe 3-D
wyrzutnia MK 41 dla pociskówASROC i ESSM
wyrzutnia pocisków RIM-116 Rolling Airframe Missile
działo Mk 110 57 mm Mod
3 karabiny maszynowe MK 26 Mod 17 kaliber 12,7
pojazdy bezzałogowe
Moduły:
Mine Warfare (MIW),
Anti-submarine Warfare (ASW),
Surface Warfare (SUW)
Wyposażenie lotnicze
2 helikoptery MH-60R i MH-60S
lub MH-60R/S i VTUAV
Consolidated PBY Catalina – amerykańska patrolowa łódź latająca i samolot-amfibia zbudowany w 1935 roku w amerykańskiej wytwórni lotniczej Consolidated Aircraft Corporation. Samolot Consolidated PBY Catalina był sześcio- lub dziewięciomiejscowym patrolowym samolotem-amfibią, górnopłatem o konstrukcji metalowej. Posiadał dwa pływaki i podwozie trójpodporowe z kółkiem przednim wciągane w locie. Napęd: 2 silniki gwiazdowe, śmigło metalowe, trójłopatowe. Wyposażony był w urządzenia radarowe i aparaturę fotograficzną.
W 1929 roku na zlecenie amerykańskiej marynarki wojennej w wytwórni lotniczej Consolidated Aircraft Corporation opracowano pod kierunkiem mjr Rubena Hallisa Fletta projekt dwusilnikowej patrolowej łodzi latającej oznaczonej jako Model 28. W dniu28 października 1933 roku według tego projektu przystąpiono do budowy prototypu tego samolotu oznaczonego jako XP3Y-1 a do jego napędu użyto 2 silników gwiazdowych Pratt & Whitney XR-1830-54 o mocy 825 KM (607 kW) każdy. Prototyp oblatano w dniu 21 marca 1935 roku. Prototyp spisywał się doskonale, lecz miał zbyt słabe osiągi.
W związku z tym zmieniono w nim silniki na silniki gwiazdowe Pratt & Whitney R-1830-64 o nieco większej mocy 850 KM (625 kW) i tak taki prototyp oznaczono jako XPBY-1. Został on oblatany w październiku 1935 roku. Po lotach próbnych i poprawieniu w nim stwierdzonych braków wprowadzono go do produkcji seryjnej najpierw jako P3Y-1, a potem PBY-1 Catalina. Pierwszą seryjną łódź latającą PBY-1 Catalina wyprodukowano w październiku 1936 roku, a w sumie wyprodukowano 60 samolotów tej wersji.
W latach 1937 – 1938 zbudowano 50 łodzi latających PBY-2 Catalina, które były ulepszoną wersją wersji PBY-1.
W 1937 roku zbudowano nową wersję samolotu oznaczono jako PBY-3 Catalina, która miała mocniejsze silniki Pratt & Whitney R-1830-66 o mocy 900 KM (662 kW) każdy. Trzy łodzie latające tej wersji zakupił Związek Radziecki i nabył licencję na budowę tej wersji. W ZSRR łódź ta nosiła oznaczenie GST „Mop” i od 1939 roku wyposażano ją w radzieckie silniki Mikulin M-26. Według różnych źródeł zbudowano od 150 do 1000 łodzi latających GST. Także amerykańska marynarka wojenna nabyła 66 samolotów PBY-3 Catalina.
W dniu 18 grudnia 1937 roku oblatano kolejną wersję łodzi latającej oznaczoną jako PBY-4 Catalina z 2 silnikami Pratt & Whitney R-1830-72 o mocy 1050 KM (773 kW) każdy. Pierwszy egzemplarz seryjny został ukończony w maju 1938 roku. Łącznie zbudowano 33 samoloty tej wersji.
W 1939 roku rozpoczęto produkcję kolejnej wersji oznaczonej jako PBY-5 Catalina wyposażonej w 2 silniki Pratt & Whitney R-1830-82 o mocy 1200 KM (883 kW) każdy. W 1941 roku dostarczono 100 łodzi latającej wersji PBY-5 do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymała ona oznaczenie Catalina Mk I. Łącznie wyprodukowano 1175 łodzi latających tej wersji.
W 1939 roku przekonstruowano łódź latającą PBY-4 Catalina w prototyp samolotu-amfibii oznaczony jako XPBY-5A, który oprócz pływaków wsporczych wyposażono w trójpodporowe podwozie z kółkiem przednim wciągane w locie. Oblot tego prototypu odbył się w dniu 22 listopada 1939 roku, a produkcję seryjną uruchomiono w grudniu 1941 roku. Samolot seryjny został oznaczony jako PBY-5A Catalina. 14 tych samolotów-amfibii otrzymała Kanada, gdzie oznaczono je jako Catalina Mk IA. W 1942 roku zakłady Canadian Vickers rozpoczęły produkcję licencyjną tej wersji pod oznaczeniem Canso A oraz PBV-1A i wyprodukowały ich 424 sztuki. W 1942 roku dostarczono 11 samolotów PBY-5A Catalina do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymały oznaczenie Catalina Mk III. W lotnictwie amerykańskim zostały one wprowadzone w 1943 roku do jednostek ratownictwa morskiego, gdzie oznaczono je OA-10A Catalina. Ogółem zbudowano 828 sztuk tych samolotów nie licząc wersji kanadyjskiej.
W styczniu 1945 roku rozpoczęto produkcję ostatniej wersji tych samolotów-amfibii oznaczonych jako PBY-6A Catalina, w których zastosowano dwa silniki Pratt & Whitney R-1830-92 o mocy 1200 KM (883 kW). Wyprodukowano 175 samolotów tej wersji.
Łącznie (nie licząc ZSRR) zbudowano 3281 samolotów PBY Catalina wszystkich wersji.
Samoloty Consolidated PBY Catalina w czasie II wojny światowej były używane do rozpoznania, zwalczania okrętów i ratownictwa morskiego przez lotnictwo amerykańskiej marynarki wojennej, lotnictwo Kanady, Australii, Nowej Zelandii i Indii Holenderskich oraz Wielkiej Brytanii.
Do najgłośniejszych akcji samolotów PBY Catalina należały: w Royal Air Force 26 maja 1941 roku samoloty te wytropiły niemiecki pancernik „Bismarck”, a w lotnictwie amerykańskim 3 czerwca 1942 roku wykryły w rejonie Midway zbliżający sięzespół inwazyjny floty japońskiej.
Samoloty PBY Catalina były używane do lat 70. XX wieku w amerykańskich jednostkach ratownictwa morskiego.
Producent
Consolidated Aircraft Corporation
Typ
łódź latająca, morski samolot patrolowy
Konstrukcja
półskorupowa, metalowa
Załoga
6-9 ludzi
Historia
Data oblotu
październik 1935
Lata produkcji
1935 – 1945
Dane techniczne
Napęd
2 x Pratt & Whitney R-1830
Moc
1200 KM (883 kW) każdy
Wymiary
Rozpiętość
31,70 m
Długość
19,46 m
Wysokość
6,15 m
Powierzchnia nośna
130,06 m²
Masa
Własna
9485 kg
Startowa
15 410 kg
Osiągi
Prędkość maks.
288 km/h
Prędkość przelotowa
188 km/h
Prędkość wznoszenia
2,7 m/s
Pułap
4480 m
Zasięg
4100 km
Długotrwałość lotu
22 h
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 × karabin maszynowy kal. 12,7 mm – ruchome w gondolach bocznych
2 × karabin maszynowy kal. 7,69 mm – stałe
1 × karabin maszynowy kal. 7,69 mm – ruchomy
1800 kg bomb lub 2 torpedy lub 4 bomby głębinowe
Użytkownicy:
Stany Zjednoczone, Kanada, Australia, Nowa Zelandia, Indie Holenderskie, Wielka Brytania
Kolejny U-Boot w mojej kolekcji. Będzie to model z początków drugiej wojny światowej typ IIB w skali 1:144. Model będzie prezentowany ma powierzchni morza.
Trochę historii:
Okręty podwodne typu II (tzw. Einbaum – dłubanka) – okręty podwodne typu II były pierwszą niemiecką bronią podwodną powstałą po I wojnie światowej. Pierwsze 12 okrętów tej klasy zbudowano do 1935 r. m.in. w wyizolowanej części stoczni Germania oraz Deutsche Werke AG w Kilonii. Były one wzorowane na okrętach podwodnych skonstruowanych wcześniej dla Finlandii w Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw den Haag (I.v.S) i zbudowanych w stoczni Chrichton-Vulcan Turku (1933). Pierwszy niemiecki U-boot typu II został skierowany do służby 29 czerwca 1935 r.
Wybudowanie ich miało być wprawką dla przyszłego rozwoju podwodnej floty III Rzeszy. Z tego też powodu miały wypełniać zadania szkoleniowe oraz jednostek obrony wybrzeża. Okręty tej klasy miały trzy dziobowe wyrzutnie torpedowe; nie miały początkowo działa pokładowego. W miarę zdobywania doświadczeń wojennych, postanowiono wyposażyć okręt w 20 mm działko przeciwlotnicze. Charakteryzowały się niewielką prędkością w zanurzeniu wynikającą z małej mocysilników elektrycznych, używanych pod wodą zamiast silników diesla. Relatywnie duża różnica między wypornością nawodną i podwodną powodowała, że okręty zanurzały się powoli. Poważną wadą okrętów był niewielki zasięg oraz ciasnota wnętrza. Ograniczało to działalność jednostek tego typu praktycznie do działań na Morzu Północnym oraz w rejonie wschodniego i zachodniego wybrzeża Anglii. Podczas wojny były również wykorzystywane bojowo podczas inwazji na Norwegię w 1940 oraz po przetransportowaniu lądem do Linzu, a dalej spławione Dunajem do Morza Czarnego przeciwko Związkowi Radzieckiemu.
Po długim namyśle wybrałem do realizacji U11, bo jedenastka to moja szczęśliwa liczba . Model zacząłem jak zwykle od wiercenia wielu zbędnych dziur . Produkcja ICM-u jest całkiem niezła, sporo detali, ale kilka rzeczy trzeba poprawić, producent zapomniał bowiem o sporej ilości otworów przelewowych, które na szczęście da się dorobić. Co ciekawe, na karcie z wzorem malowania są wszystkie otwory zgodnie z rysunkami konstrukcyjnymi. Tak więc co udało się zrobić w doku
. Zaskakujący jest także dość konkretny brak informacji w sieci na temat tego okrętu.
