modelbuilding.pl

PT Boats – (PT – Patrol Torpedo) amerykańskie kutry z okresu II wojny światowej wykorzystywane jako okręty torpedowe, patrolowe i zwalczania okrętów podwodnych. Powstało 5 różniących się od siebie pod względem konstrukcyjnym typów, produkowanych przez 3 stocznie. Najwięcej, 385 jednostek zbudowała stocznia Electric Launch Company (Elco).

W 1938 Kongres Stanów Zjednoczonych przyznał środki na budowę małych okrętów o wyporności do 300 ton. Większość środków postanowiono przeznaczyć na opracowanie nowych kutrów torpedowych. We wrześniu 1938 ogłoszono konkurs na opracowanie nowych kutrów, w wyniku którego w maju 1939 wybrano 3 stocznie, które miały zbudować po dwie jednostki prototypowe noszące oznaczenia od PT-1 do PT-6. Dodatkowo Biuro Konstrukcyjne Marynarki opracowało dwa własne prototypy które otrzymały oznaczenia PT-7 i PT-8. Z powodu trudności na jakie natrafiono przy pracach nad nowymi okrętami, postanowiono zakupić licencję kutrów torpedowych za granicą. 1 czerwca 1939 wiceprezes Elco zakupił od brytyjskiej firmy British Power Boat dokumentację a także jednostkę prototypową nowego kutra torpedowego. Okręt wszedł w skład United States Navy pod oznaczeniem PT-9. 7 grudnia 1939 został podpisany z firmą Elco kontrakt na budowę 22 nowych kutrów które od pierwszej jednostki serii znane były jako typ PT-10. Na początku 1941 Elco opracowało powiększoną i lepiej uzbrojoną wersję kutra oznaczoną jako typ PT-20, której zbudowano 20 jednostek. W marcu 1941 dwie stocznie Higgins Industries Inc i Huckins Yacht Corporation wniosły protest przeciwko monopolizowaniu dostaw przez tylko jednego producenta. W związku z tym rozpisano nowy konkurs, w wyniku którego dowództwo US Navy zdecydowało się przyjąć na uzbrojenie także kutry produkowane przez protestujące firmy. Dodatkowo Elco otrzymało kontrakt na 25 nowych kutrów typu PT-20. Na początku 1942 Elco opracował nowy powiększony typ kutrów, który od pierwszej jednostki serii otrzymał oznaczenie PT-103. Do końca wojny zbudowano 326 jednostek tego typu.

• Prototypy
  • PT-1, PT-2 - zbudowane przez stocznię Miami Shipbuilding Co.
  • PT-3, PT-4 - zbudowane przez stocznię Fisher Boat Works
  • PT-5, PT-6 - zbudowane przez stocznię Higgins Industries Inc
  • PT-7, PT-8 - zaprojektowane przez Biuro Konstrukcyjne Marynarki, zbudowane przez Stocznię Marynarki Wojennej w Filadelfii
  • PT-9 - zaprojektowany i zbudowany w brytyjskiej stoczni British Power Boat
• Electric Launch Company
  • PT-10 - wersja licencyjna brytyjskiej konstrukcji, zbudowano 22 jednostki
  • PT-20 - ulepszona i powiększona wersja PT-10, zbudowano 49 jednostek
  • PT-103 - nowa konstrukcja, większa, cięższa i silniej uzbrojona od PT-20, zbudowano 326 jednostek
• Higgins - zbudowano 199 jednostek
• Huckins - zbudowano 18 jednostek wykorzystywanych w jednostkach obrony terytorialnej, nie wzięły udziału w walkach

Kraj budowy	Stany Zjednoczone
Użytkownicy	Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, ZSRR
Wejście do służby	1940
Zbudowane okręty	Elco:385 Higgins:199 Huckins:18
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	30 t
Długość	od 21 do 24 m
Szerokość	6-7 m
Zanurzenie	1,5 m
Prędkość	40 węzłów
Załoga	od 11 do 17
Uzbrojenie	4 wyrzutnie torped kaliber 533 mm 2 karabiny maszynowe M 2 12,7 mm i 20 mm działko Oerlikona

In-Box Modelu

[Show as slideshow]

12345►

In-Box Załogi

[Show as slideshow]

In-Box zestawu PE

[Show as slideshow]

12►

Model znaleziony pod choinką, zostanie użyty jako element dioramy. Ładne wypraski i 3 ciekawe figurki z rowerem, czekam  także na blaszki Eduarda do tego modelu.

Produkowany seryjnie od 1940 roku, lekki samochód terenowy VW typ 82 Kübelwagen, okazał się doskonałym pojazdem wojskowym. Jedynymi jego wadami był brak napędu na wszystkie koła, oraz brak możliwości pływania. W związku z tym Urząd Uzbrojenia Wojsk Lądowych złożył w biurze konstrukcyjnym Ferdynanda Porsche, zamówienie na projekt amfibii. Było to związane z dużym zapotrzebowaniem wojska na takie pojazdy. Miały się one znaleźć na wyposażeniu oddziałów saperskich. Prace rozpoczęły się 1 lipca 1940 roku. Postanowiono, że nowy pojazd będzie zarówno amfibią jak i skutecznym samochodem terenowym. Z tego powodu został on wyposażony w wodoszczelne nadwozie, napęd na cztery koła oraz dodatkową skrzynię przekładniową do jazdy terenowej. Projekt był gotów już 5 lipca 1940. Podpisano wtedy kontrakt na budowę trzech prototypów noszących oznaczenie VW Typ 128 (tzw. długa amfibia). Były one gotowe 1 listopada 1940. Nowe pojazdy, bardzo jeszcze zewnętrznie przypominały VW typ 82. Zostały one poddane wszechstronnym próbom w różnych warunkach drogowych. W wyniku testów zakończonych na wiosnę 1941, wprowadzono nieznaczne modyfikacje. Ogółem wyprodukowano 30 pojazdów VW typ 128. Nosiły oficjalne oznaczenie Pkw.-K2. W większości zostały przekazane Wehrmachtowi, pozostałe posłużyły do dalszych badań. W trakcie prac nad amfibią Typ 128, skonstruowano następujące jej odmiany:

• Typ 129 – amfibia z kadłubem wypełnionym materiałem wybuchowym. Miała ona służyć do niszczenia umocnień. Nie podjęto jej produkcji.
• Typ 138 – amfibia ze wzmocnionym kadłubem. Nie produkowana

Przeprowadzone próby wykazały, że VW typ 128 jest zbyt niestabilny i ma ograniczone możliwości jazdy w terenie. Wady te postanowiono zlikwidować poprzez zmniejszenie rozstawu osi i skrócenie kadłuba. Projekt nowego pojazdu został ukończony w kwietniu 1941. W jego powstaniu, dużą rolę odegrało dowództwo Waffen-SS, które poszukiwało nowych pojazdów dla swoich oddziałów rozpoznawczych. W sierpniu 1941 rozpoczęły się intensywne próby terenowe samochodu oznaczonego jako VW typ 166 (le. Pkw.-K2s). Po zakończeniu prób, pojazd został skierowany do produkcji seryjnej. Pierwsze 100 samochodów zmontowano do 6 czerwca 1942. Do końca roku zbudowano dalsze 511 egzemplarzy. Produkcja była kontynuowana do 1944 roku. Została przerwana z powodu ciężkich nalotów bombowych na Wolfsburg. W tym czasie zbudowano 14276 egzemplarzy Schwimmwagenów.

Dane techniczne:

źródło: Wikipedia

In-Box modelu

[Show as slideshow]

Firma Toro Model, wydawca kalkomanii do polskiej wersji Hummera, przekazała mi 3 modele Hummera w różnym stanie złożenia, z prośbą bym dokończył te modele i wyposażył jest w polskie oznaczenia. Ponieważ modele mają być prezentacyjne, nie będą specjalnie niszczone lub waloryzowane. Po przejrzeniu paczki z częściami, zdecydowałem, że postaram się wykonać modele, normalny polski Humvee, Humvee Żandarmerii Wojskowej i Humvee naszych jednostek w Afganistanie. Dwa ostatnie model będa wymagały samodzielnej budowy kilku elementów, ale w tym cała przyjemność.

Oto kalki.

[Show as slideshow]

Humvee – to nazwa potoczna, wywodząca się od skrótu HMMWV, czyli High Mobility Multi-Purpose Wheeled Vehicle („Wielozadaniowy pojazd kołowy o wysokiej mobilości”), określająca samochód terenowyopracowany dla armii Stanów Zjednoczonych przez AM General Corporation (firmę wywodzącą się z Willis-Overland Company). Później zaczęto produkować go w wersji cywilnej.

Historia

Wstępny projekt wielozadaniowego samochodu terenowego opracowanego dla armii Stanów Zjednoczonych powstał w 1979 roku. Oznaczono go jako M998 High Mobility Multi-Purpose Wheeled Vehicle. Miał on zastąpić pojazdy typu M151 i inne, starsze, pozostałe jeszcze w służbie lekkie pojazdy taktyczne. Po wygranym przetargu w 1983 rozpoczęły się przygotowania do rozpoczęcia seryjnej produkcji, do której doszło w 1985 roku. Samochód jest obecnie używany przez wiele armii świata (w Europie używa ich m.in. szwajcarska, polska i czeska), jednostki ratownicze, policyjne i straży pożarnej.
Chrzest bojowy odbył się wcześniej (interwencja w Panamie), lecz świat poznał go dopiero podczas wojny w Zatoce Perskiej w 1991 roku.
Sprzedaż luksusowych, cywilnych wersji pod nazwą Hummer H1 rozpoczęła się w 1992 roku. Sześć lat później AM General sprzedała prawa do marki koncernowi General Motors, który przemianował oryginalną nazwę auta na hummera H1.

Pod względem sprzedaży auta rekordowy był rok 2006, w którym salony salony dilerów opuściło 71 524 pojazdów. W kolejnych latach sprzedaż spadała. W styczniu 2010 r. nabywców znalazło tylko 265 samochodów. W związku z systematycznie pogarszającą się sprzedażą GM ogłosiło, że podobnie jak to uczyniło w 2009 r. markami Saturn i Pontiac, w 2010 zlikwiduje nierentowną markę Hummer.

Opis techniczny

Charakteryzuje się stałym napędem na 4 koła, oparciem konstrukcji na stalowej ramie, niezależnym zawieszeniem wszystkich kół, dużą zdolnością do pokonywania przeszkód terenowych, wodoszczelnością całej konstrukcji. Opcjonalnie montowany jest system elektronicznej regulacji ciśnienia w oponach.

W wersji wojskowej jest to auto zdolne do przewożenia czterech żołnierzy, niewielkiego ładunku oraz ciągnięcia niewielkiego działa artyleryjskiego bądź przeciwlotniczego. Może być wyposażony w 12,7 mm wielkokalibrowy karabin maszynowy Browning M2HB, granatnik automatyczny Mk 19 lub wyrzutnię ppk BGM-71 TOW. Montowany jest na obrotnicy w stropie nadwozia. Pojazd stosuje się jako transporter piechoty, pojazd lekkiego wsparcia oraz jako sanitarkę. Pojazd HMMWV wykorzystano też w systemie M1097 Avenger jako samobieżną wyrzutnię rakiet przeciwlotniczych FIM-92 Stinger. Od 2005 roku na wielu z amerykańskich pojazdów tego typu montuje się również karabinki CROWS sterowane od wewnątrz pojazdu, co utrudnia zabicie strzelców obsługujących karabin, co często zdarzało się przy odkrytych kabinach, zwłaszcza podczas walk ulicznych.

źródło: Wikipedia

Etap 1: Produkcja

[Show as slideshow]

123►

Etap 2: Kalki

[Show as slideshow]

12►

Finał modele zakończone

[Show as slideshow]

12►

Leichter Panzerspähwagen ( z niemieckiego lekki opancerzony wóz rozpoznawczy) to samochód  pancernych z napędem na cztery koła, produkowanych seryjnie w Niemczech w latach 1935 – 1944.

Model ten stanie się elementem dioramy pod tytułem warsztat polowy

Pojazd zaprojektował zakład Eisenwerk Weserhütte zaś podwozia były produkowane w Auto-Union w Zwickau, a montowano na nich nadwozie i uzbrojenie w firmach F. Schichau i Maschinenfabrik Niedersachsen. Wszystkie pojazdy tej serii używały standardowego zawieszenia sPkw I Horch, z pochylonymi płytami pancernymi i wieżyczką.
Napęd pojadu stanowił silnik benzynowy Horch V8 o pojemności 3,5 l i mocy 81 KM (po 1941r. ten sam silnik ale o mocy 90KM), dzięki czemu Leichter Panzerspahwagen rozwijał maksymalną prędkość na drodze do 75 km/h i około 40 km/h w terenie zaś zasięg wynosił około 280 km.

Kadłub pojazdu opancerzono z przodu i z boków blachą stalową o grubości 8 mm, 5 mm blachy chroniły górę, tył i podwozie. Wieżyczka nie była opancerzona od góry, od tej strony załogę chroniła jedynie siatka zabezpieczająca przed granatami i lekkimi odłamkami.

Typy SD.Kfz:

a) Sd.Kfz.221
Pierwszy model. Wóz rozpoznawczy uzbrojony w karabin maszynowy MG-34. Opancerzenie miało grubość 8 mm. Wyprodukowano łącznie 339 pojazdów SdKfz 221.
b) Sd.Kfz.222
Wóz rozpoznawczy uzbrojony w działko 20 mm i karabin maszynowy MG-34 obsługiwane przez trzeciego członka załogi. Grubość pancerza zwiększona do 14,5 mm. Wyprodukowano łącznie 989 pojazdów SdKfz 222.
c) Sd.Kfz.223
Rozpoznawczy wóz łączności z różnymi odmianami radiostacji i antenami zamontowanymi na zewnątrz pojazdu. Wyprodukowano łącznie 640 pojazdów SdKfz 223.

Podstawowe dane
- typ: samochód pancerny
- kraj produkcji: Niemcy
- lata produkcji 1935-1944
- załoga: 2/3 osoby
- długość: 4800 mm
- szerokość: 1950 mm
- wysokość: 1700 mm
- opancerzenie: 5-14,5 mm – zależnie od wersji
- osiągi do 75 km/h i około 40 km/h w terenie
- zasięg około 280 km
- masa bojowa 4000 kg
- uzbrojenie: MG-34, działko 20/28 mm – zależnie od wersji

In-Box modelu

[Show as slideshow]

123►

In-Box dodatków

[Show as slideshow]

Etap montażu

[Show as slideshow]

12►

Etap Malowania

[Show as slideshow]

Moja kolekcja U-bootów rośnie, jeszcze ciepły, najnowszy produkt Italerii, niemiecka miniaturowa, jednoosobowa łódź podwodna Biber w skali 1:35. Trzeba przyznać, że Italeri się postarało, model ma wile ładnych detali jak na przykład spawy na kadłubie, elementy foto-trawione oraz dwie figurki oficerów Kriegsmarine. 3 typy malowania i bardzo ładne kalkomanie. Słowem piękny model się szykuje.

Bóbr (Biber) był to mały okręt podwodny niemieckiej marynarki wojennej, która w ostatnich dwóch latach II wojny światowej używała ich do operacji przybrzeżnych przeciwko aliantom. Na pokładzie jeden człowiek i dwie torpedy.  ”Dowódcą” Bibera był zazwyczaj wolontariusz, ponieważ po ataku, łódź wynurzała się z powodu braku odpowiedniego balastu jakim były torpedy i stawał się łatwym celem. Ponadto, „załoga” musiała opierać się na szczątkowych instrumentach nawigacyjnych, sytuacji nie poprawiały także opary i spaliny z silnika benzynowego jakim była napędzana ta mikro łódź. Ogólnie rzecz biorąc, 60-70%  Biberów nie dotarło do celu/nie wykonało zadania lub zatonęło z winy ich dowódców.

22 listopada 1943 roku Niemcy zdobyli w Bergen brytyjski miniaturowy okręt podwodny typu Welman. Stał się on wzorcem do opracowania pierwszego niemieckiego okrętu tej klasy. Jego konstruktorem był kmdr ppor. Hans Bartels. Już 4 lutego 1944 przystąpiono, w zakładach Lübecker Flenderwerken w Lubece, do prac montażowych nad prototypem jednostki określanym kryptonimem „Adam”. Zakończono je 15 marca 1944. Prototyp został przejęty przez Kriegsmarine. Próby eksploatacyjne były prowadzone na rzece Trave. Zakończyły się one pomyślnie. 29 marca 1944 jednostka została zaakceptowana przez dowództwo. Pozwoliło to rozpocząć w maju produkcję seryjną okrętu podwodnego, któremu nadano nazwę „Biber”. W okresie między majem, a listopadem 1944 w zakładach Lübecker Flenderwerken wyprodukowano łącznie 324 okręty.

Kadłub spawany z blach stalowych o grubości 3 mm, co pozwalało na bezpieczne zanurzenie do głębokości 20 m. Na pokładzie znajdował się niewielki kiosk wyposażony w iluminatory, peryskop oraz chrapy. Na dziobie i rufie zamontowane były zaczepy umożliwiające podnoszenie jednostki przy pomocy dźwigu. Na dziobie znajdował się główny zbiornik balastowy, za nim pomieszczenie sternika i odzielony grodzią przedział silnikowy, z drugim zbiornikiem balastowym; zawierał baterie akumulatorów, zbiorniki paliwa oraz butle ze sprężonym powietrzem do obsługi zbiorników zanurzania.

Napęd na powierzchni zapewniał silnik gaźnikowy od samochodu ciężarowego Opel Blitz. Pod wodą okręt napędzany był silnikiem elektrycznym, zasilanym przez trzy baterie akumulatorów typu 13 T 210. Pochodziły one ze standardowych niemieckich torped elektrycznych typu G7e. Sternik przełączał napęd za pomocą sprzęgła. Rura wydechowa wyprowadzona była na zewnątrz kadłuba przez przedział załogowy, co powodowało podczas eksploatacji wiele wypadków zatruć sterników przez spaliny.

Uzbrojeniem były, umieszczone w specjalnych wyprofilowaniach na zewnątrz kadłuba, dwie torpedy elektryczne TIIIc, których neutralną wyporność osiągnięto przez zmniejszenie ilości baterii, co skróciło ich zasięg. Zła widoczność z Biberasprawiała, że ataki musiały i tak być wykonywane z niewielkiej odległości; uzbrojeniem alternatywnym były miny. Załogę okrętu stanowił jeden człowiek. W czasie rejsu bojowego musiał on wykonywać równocześnie wiele czynności. Z tego powodu obsługa jednostki była skomplikowana i męcząca.

W ramach projektu Flender Werft rozpoczęto produkcję Biberów, pierwszy z nich został zakończony w marcu 1944 roku. Bibery były używane między innymi w czasie wojny na morzu w czasie operacji „Overlord” na kanale La Manche, na Morzu Norweskim i zimą 1944/45 na wybrzeżu holenderskim przy obronie przed aliantami.

Planowano produkcję dwóch nowych wersji Bibera: II (wersja dwuosobowa) i  III (zwiększony zasięg), jednak te projekty nie zostały zrealizowane.

[Show as slideshow]

12►