modelbuilding.pl

Na gwiazdkę dostałemSd.Kfz. 222 w skali 1:48 co mi odpowiada ponieważ, będzie pasować do dioramy zimowej, którą powoli kompletuję . Model nie jest przesadnie bogaty, ale ładnie spasowany i dobrze odlany. Przy odrobinie szczęścia przy malowaniu będzie się bardzo ładnie prezentował.

Leichter Panzerspahwagen („Lekki pojazd opancerzony”) to seria samochodów pancernych z napędem na cztery koła, produkowanych w Niemczech w latach 1935 – 1944.Zostały zaprojektowane przez zakłady Eisenwerk Weserhütte, podwozia były produkowane w Auto-Union w Zwickau, a montowano na nich nadwozie i uzbrojenie w firmach F. Schichau i Maschinenfabrik Niedersachsen.Wszystkie pojazdy tej serii używały standardowego zawieszenia sPkw I Horch, z pochylonymi płytami pancernymi i wieżyczką. Napędzane były silnikiem benzynowym Horch o pojemności 3,5 l i mocy 90 KM (67 kW), co dawało im maksymalną prędkość na drodze do 80 km/h i około 40 km/h w terenie. Ich zasięg wynosił około 300 km.OpancerzeniePrzód i boki pojazdów były chronione blachą stalową o grubości 8 mm, cieńsze, 5 mm blachy, chroniły górę, tył i podwozie. Wieżyczka nie była opancerzona od góry, od tej strony załogę chroniła jedynie siatka zabezpieczająca przed granatami i lekkimi odłamkami.

Warianty

Sd.Kfz.221

Model podstawowy uzbrojony w karabin maszynowy MG34 7,92 mm.

Sd.Kfz.222

Model uzbrojony dodatkowo w działko 20 mm obsługiwane przez trzeciego członka załogi.

Sd.Kfz.223

Odmiana 221 z różnymi odmianami radiostacji i antenami zamontowanymi na zewnątrz pojazdu.

In-Box Modelu

[Show as slideshow]

12►

Ruszyła produkcja, model składa się dość szybko i bez większych problemów.

[Show as slideshow]

Śmigłowce to mój ulubiony temat, mam szczególną słabość do modelu Hughes 500 i jego następcy MD500. Dlatego w mojej kolekcji znalazł się model firmy Academy w skali 1:48, izraelskiej wersji Hughesa 500D. Model jest wykonany bardzo przyzwoicie i mam nadzieję, że uda mi się do niego dokupić jeszcze jakąś blaszkę.

Śmigłowiec Hughes, którego znamy powstał z typu 369, który po przetargach w roku 1961 był produkowany dla potrzeb armii USA. Gdy rozpoczęła się produkcja wersji militarnej, zaprojektowania wersji cywilnej 369 podjęła się firma Hughes ( w roku 1984 przejęta przez McDonnell Douglas). Z tąd nazwa Hughes 500.  W roku 1966 powstał podstawowy, siedmioosobowy model, dalej wersja pięcioosobowa optymalna do roli wielozadaniowego śmigłowca użytkowego.

Pierwszy Hughes był znany jako 500U i napędzany przez turbinę Allison T-63-A4A, następnie była wersja 500C. Z tej powstała wersja militarna przeznaczona na export, 500M – prosukowana na licencji w Argentynie, Włoszech i Japonii.

W roku 1974 firma zaprezentowała  Hughes-a 500D. Pierwszy lot prototypu odbył się w sierpniu tego samego roku. Szczególnymi cechami, które go charakteryzowały były: napęd na turbinę Allison 250-C20B 376shp, a także niepowtarzalne usterzenie w kształcie litery „T” oraz zmiana na pięciołopatowy wirnik główny w połączeniu z czterołopatowym wirnikiem ogonowym.

W roku 1976 firma Hughes zapowiedziała powstanie wersji 500M-D Defender, której produkcję po niedługim czasie rozpoczęto. Już podczas kierownictwa McDonnell Douglas wyprodukowano „długonosą” Hughes 500E (526shp) z długim spiczastym kadłubem.

Hughes 500 odnalazł wiele różnorodnych zastosowań takich jak np. loty dla rolnictwa (wycinka drzew przy liniach wysokiego napięcia), przeloty z turystami, transporty towarów, obserwacja ławic ryb nad wybrzeżem Nowej Zelandii, loty w celu robienia zdjęć i wszelkie rodzaje lotów dla telewizji – zarówno przed jak i za kamerą. Dlatego często widzimy ten śmigłowiec w filmach. Jest to jeden z najbardziej wszechstronnych modeli śmigłowca.

Dzięki dobrej sterowności i przyjemnemu prowadzeniu Hughes 500 stał się faworytem dla wielu pilotów.

Model 500MD Defender, to wielozadaniowy lekki śmigłowiec bojowy. Jest dostosowany do konkretnych ról, w tym obserwacji i rozpoznania, transportu niewielkich oddziałów, zwalczania jednostek pancernych przy pomocy pocisków TOW,  zwalczania okrętów podwodnych, ta wersja została wyposażona w radar , detektor anomalii magnetycznych i  uzbrojenie w postaci  lekkich torped lotniczych.

Główne uzbrojenie 500Defendera TOW: BGM-71 TOW (ang. Tube-launched Optically tracked, Wire-guided - wystrzeliwany z tuby (wyrzutni rurowej), naprowadzany optycznie, kierowany przewodowo) -przeciwpancerny pocisk kierowany produkowany w USA. TOW został wyprodukowany w 1970 i jest najbardziej rozpowszechnionym przeciwpancernym pociskiem kierowanym na świecie. Warto zauważyć, że może spenetrować pancerz każdego znanego czołgu łącznie z pancerzem typu chobham zastosowanym w czołgu M1 Abrams.

In-Box Modelu:

[Show as slideshow]

Kolejny w mojej  kolekcji model samolotu lotnictwa morskiego USA. Zbieram kolekcję modeli samolotów stacjonujących na lotniskowcach .  Model Vikinga w skali 1:48 wyprodukowała firma Italerii, ale okazało się, że jest do niego sporo fajnych dodatków.

Źródło: Navaltechnology.com

Lockheed S-3 Viking – amerykański samolot patrolowy, bazujący na pokładach lotniskowców, opracowany i zbudowany w 1972 roku w amerykańskiej wytwórni lotniczej Lockheed Corporation.

W 1969 roku w biurze konstrukcyjnym amerykańskiej wytwórni Lockheed Corporation opracowano projekt samolotu patrolowego, bazującego na pokładach lotniskowców, a przeznaczonego do patrolowania akwenów morskich oraz wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych. Projekt ten otrzymał oznakowanie S-3 Viking.

Był to dwusilnikowy samolot, grzbietopłat o skrzydłach skośnych, mający odpowiednie do wykonywanych zadań wyposażenie elektroniczne i akustyczne oraz różnorodne i silne uzbrojenie.

Pierwszy prototyp został oblatany w dniu 21 stycznia 1972 roku. W sumie zbudowano jeszcze siedem prototypów a ostatni został oblatany w 1973 roku.

Produkcję seryjną rozpoczęto w 1974 roku, modernizując w kolejnych latach samolot. Produkcję zakończono w 1978 roku. Łącznie w latach 1974 – 1978 zbudowano 187 samolotów S-3 Viking wszystkich wersji.

Samoloty S-3A Viking zostały wprowadzone w 1974 roku do lotnictwa amerykańskiej marynarki wojennej. Uroczyste wprowadzenie nastąpiło w dniu 20 lutego 1974 roku. Następnie sukcesywnie wprowadzano je do jednostek lotnictwa marynarki i na poszczególne lotniskowce.

Zmodernizowane samoloty wersji S-3B Viking wprowadzono do jednostek w grudniu 1987 roku. Używane były wyłącznie przez lotnictwo marynarki USA.

Samoloty zostały wycofane z użycia 30 stycznia 2009.

Samolot Lockhhed S-3A Viking jest czteromiejscowym pokładowym samolotem patrolowym do wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych. Grzbietopłatem o konstrukcji metalowej (skrzydła i usterzenie pionowe – składane do bazowania na lotniskowcach). Podwozie trójpodporowe z kółkiem przednim wciąganym hydraulicznie w locie. Z tyłu w dolnej części kadłuba znajduje się hak wypuszczany podczas lądowania do chwytania lin hamujących rozpiętych w poprzek pokładu lotniskowca. Napęd: 2 dwuprzepływowe silniki turbinowe. Samolot wyposażany jest w klimatyzowaną kabinę ciśnieniową mieszczącą z przodu obok siebie fotele I i II pilota, a za nimi fotele oficera taktycznego i operatora systemu radioakustycznego.

Obok przyrządów pokładowych pilotażowo-nawigacyjnych, w skład wyposażenia samolotu wchodzą:

• stacja radiolokacyjna AN/APS 116 – umożliwiająca wykrywanie małych obiektów i stosowania do celów nawigacyjnych
• komputer centralny Sperry Univac AN/AYK-10 – służący do sterowania systemem poszukiwania i niszczenia okrętów podwodnych
• bezwładnościowy system nawigacyjnych
• system dopplerowski APN-200
• wysokościomierz radiolokacyjny z urządzeniem ostrzegającym
• system łączności z bojami hydroakustycznymi
• system wykrywania pasywnego
• radiowe boje hydroakustyczne i odbiornik do odbierania z nich sygnałów
• kamera termowizyjna z wybieraniem liniowym z dwoma obiektywami (szerokokątnym i teleobiektywem o zmiennej ogniskowej) umieszczona w wysuwanej z kadłuba do dołu wysuwanej wieżyczce – służącej do wykrywania promieniowania podczerwonego celu (wieżyczka ustawiana jest przez komputer, a cel po wykryciu śledzony jest automatycznie)
• magnetometr przeznaczony do zwiększenia dokładności oznaczenia położenia celu

Produkowane wersje samolotu S-3 Viking

• S-3A Viking – wersja podstawowa, samolot patrolowy
• S-3B Viking – zmodernizowane samoloty wersji podstawowej, różniące się systemem przetwarzania danych pochodzących z boi akustycznych, nowocześniejszą stacją radiolokacyjną oraz możliwością podwieszania i odpalania pocisków rakietowych Harpoon. Początkowo na tę wersję przerobiono 2 samoloty S-3A (oblot pierwszego nastąpił 13 września 1984 roku). W latach osiemdziesiątych przerobiono dalszych 30 samolotów, a w 1991 roku 160.
• US-3A – wersja transportowo-dostawcza, przeznaczona do przewozu 6 osób i 2100 kg ładunku lub 3400 kg ładunku przy dwuosobowej załodze z lądu na pokład lotniskowca. Samolot ten miał możliwość przewiezienia pod skrzydłami 2 kontenerów z silnikami turbinowymi. Oblot pierwszego samolotu tej wersji nastąpił 2 lipca 1976 roku. Łącznie zbudowano 30 samolotów tej wersji.
• KS-3A – wersja latającego zbiornikowca z zamontowanymi dodatkowymi zbiornikami paliwa w komorach bombowych i komorach innego uzbrojenia wewnętrznego oraz ze dwoma zbiornikami podwieszanymi pod skrzydłami. Samolot ten mógł łącznie przewieźć 9318 kg paliwa.
• ES-3A – wersja przeznaczona wyłącznie do zwiadu elektronicznego , wyposażona m.in. w 60 anten na kadłubie. Załoga może dokładnie określić położenie samolotu w przestrzeni we współpracy z systemem satelitarnym GPS.

Uzbrojenie:

• 4 torpedy Mk 46 lub 4 miny przeciwpodwodne Mark 57 albo
• 4 bomby ogólnego przeznaczenia Mk 82 względnie 4 miny głębinowe Mk 53 albo
• niekierowane pociski rakietowe lub kierowane pociski rakietowe przeciwokrętowe Harpoon o masie 2 x 529 kg
• bomby oświetleniowe rozmieszczone w komorach bombowych i podwieszone na dwóch węzłach pod skrzydłami
• w tylnej części kadłuba w prowadnicach rurowych znajduje się 60 boi radioakustycznych

Podstawowe dane: Producent	Lockheed Corporation
Typ	samolot patrolowy
Konstrukcja	grzbietopłat o konstrukcji metalowej, podwozie trójpodporowe – chowane w locie
Załoga	4 (2 pilotów, oficer taktyczny, operator systemu radioakustycznego)
Historia
Data oblotu	21 stycznia 1972
Lata produkcji	1974 – 1978
Dane techniczne
Napęd	2 silniki turbinowe General Electric TF34-GE-100
Moc	ciągu 4127 daN (4207 kG) (każdy)
Wymiary
Rozpiętość	20,93 m (całkowita) 8,99 m (po złożeniu skrzydeł)
Długość	16,26 m
Wysokość	6,93 m
Powierzchnia nośna	55,55 m²
Masa
Własna	12 088 kg
Startowa	19 277 kg (normalna) 23 831 kg (z maksymalnym podwieszonym uzbrojeniem)
Osiągi
Prędkość maksymalna	834 km/h
Prędkość przelotowa	686 km/h
Prędkość patrolowa	296 km/h (na małej wysokości)
Prędkość wznoszenia	21,3 m/s
Pułap	10 670 m
Zasięg	3 705 km (normalny) 5 558 km (maksymalny)
Rzuty
Źródło: Wikiedia

Lądowanie Vikingiem na lotniskowcu

In-box modelu:

[Show as slideshow]

12►

In-box elementów foto-trawionych:

[Show as slideshow]

In-box elementów pozostałych dodatków:

[Show as slideshow]

Na urodziny dostałem bardzo piękny, jubileuszony model Tamiyi, Storcha w 1:48. Model ma bardzo dużo detali i jakość jego wykonania jest absolutnie perfekcyjna. Ponieważ można ten samolot wykonać z nartami w malowaniu zimowy, postanowiłem zebrać nieco więcej elementów i zrobić dioramę zimową ze Storchem w roli głównej. Ogólna koncepcja scenki jest następująca, wysoki ranga oficer przylatuje na inspekcję , na lotnisku oczekuje grupka oficerów, samochód i ochrona w postaci wozu bojowego. Koncepcja jest trzeba jeszcze dozbierać komponenty .

Na początek kilka informacji o Storchu.

Fieseler Fi 156 „Storch” („Bocian”), zaprojektowany w 1935 roku w zakładach Gerhard Fieseler Werke GmbH samolot rozpoznawczo-łącznikowy typu STOL. Fi-156 do startu potrzebował dogodnego terenu o długości 60m, do lądowania 20m. Ze względu na jego wszechstronność używany przez Rzeszę na wszystkich frontach II wojny światowej. Do najsłynniejszych zadań wykonanych przy użyciu tego samolotu należy przeprowadzona 12 września 1943 przez Ottona Skorzenegoakcja uwolnienia Benita Mussoliniego oraz przewiezienie do Berlina gen. von Greima przez słynną pilotkę Hannę Reitsch.

Fi 156 były eksportowane m.in. do Finlandii i Szwajcarii. Po podpisaniu paktu Ribbentrop-Mołotow jeden egzemplarz przekazano Stalinowi. Antonow próbował podjąć produkcję kopii Storcha jako OKA-38 „Ajst” z silnikiem MV-6 (zbudowanym na podstawie Renault 6Q), zanim jednak dostarczono jednostki na front, zakłady zajęli Niemcy. We Francji produkowano Fi-156 w zakładach Morane-Saulnier pod nazwą Criquet jeszcze po wojnie.

Fieselerów Fi 156 używało polskie lotnictwo wojskowe i cywilne, a egzemplarz wykorzystywany jako samolot sanitarny miał oznaczenia SP-BAS i znajdował się w Poznaniu. Polskie lotnictwo używało miało 12 sztuk tego samolotu – w tym na 5 Fi 156 widniały szachownice.

Kolejną ciekawostką jest fakt, że polski samolot PZL-104 Wilga I był po części wzorowany na Fi 256 (późnej wersji Storcha)

źródło : Wikipedia

Różne typy malowań.

In-box modelu:

[Show as slideshow]

12►

Jest to pierwszy z projektów samolotów lotnictwa morskiego z mojej kolekcji. Planuję wykonać go w uproszczonej dioramie, czyli z płytą pokłądu lotniczego lotniskowca. Dodatkiem będzie model ciągnika wraz z obsługą naziemną.

Trochę danych o samolocie.

Państwo	Stany Zjednoczone
Producent	Northrop Grumman Aerospace Corp.
Typ	samolot wczesnego ostrzegania i dozoru przestrzeni powietrznej
Konstrukcja	metalowa w układzie górnopłata z podwójnym usterzeniem pionowym
Załoga	5
Historia
Lata produkcji	1964
Dane techniczne
Napęd	2 x Allison T56-A-425 lub -427 turbośmigłowe
Moc	5 100 KM każdy
Wymiary
Rozpiętość	24,58 m
Długość	17,56 m
Wysokość	5,58 m
Powierzchnia nośna	65 m²
Masa
Własna	17 090 kg
Startowa	23 391 kg
Osiągi
Prędkość maksymalna	604 km/h
Pułap	9 390 m
Zasięg	2 583 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Egipt, Francja, Izrael, Japonia, Singapur, Tajwan, USA

[Show as slideshow]

12►

[Show as slideshow]