Harushio jest japońskim spalinowo-elektrycznym okrętem podwodnym eksploatowane przez JMSDF. Projekt jest ewolucją od klasy Yūshio, jest nieco większy i lepszy w redukcji szumów. Asashio, zostało zmienione w celu badania Air niezależne napędu (AIP).
Ogólna charakterystyka
Typ:
Okręt podwodny
Pojemność skokowa:
SS-583 SS-588
2450 ton (na powierzchni)
2750 ton (zanurzony)
SS-589 (TSS-3601)
2560 ton (na powierzchni)
2850 ton (zanurzony)
2900 ton (na powierzchni, kwiecień 2002)
Długość:
SS-583 SS-588
77 m
SS-589 (TSS-3601)
78 m
87 m (kwiecień 2002)
Szerokość:
10 m
Zanurzenie:
7,7 m
Napęd:
1-wał spalinowo-elektryczne
3400 KM (powierzchni)
7200 KM (zanurzony)
Rząd:
12 węzłów (na powierzchni)
20 węzłów (zanurzony)
Uzupełnienie:
SS-583 SS-588
10 oficerów
65 podoficerów
SS-589 (TSS-3601)
71
70 (kwiecień 2002)
Czujniki i
Systemy przetwarzania:
Sonar:
Hughes / Oki ZQQ 5B kadłuba zamontowane sonar
ZQR 1 ciągnionych tablicy
Radar:
JRC ZPS 6 I-band radar wyszukiwania
Uzbrojenie:
6 × 21, (533 mm) wyrzutnie torpedowe 20 ładuje się do:
1). Type 89 torped
2). Type 80 ASW Torpedo
3). UGM-84 Harpoon
U.S.S INGRAHAM FFG-61 klasa Oliver Hazard Perry – typ amerykańskich fregat rakietowych, które zaczęły wchodzić na uzbrojenie US Navy w 1977, nazwana na cześć komandora Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych Olivera Perry’ego.
Stępkę pod pierwszy okręt typu Oliver Hazard Perry USS „Oliver Hazard Perry” położono 12 czerwca 1975 w stoczni Bath Iron Works. Wodowanie tego okrętu nastąpiło 25 września 1976, a wejście do służby 17 grudnia 1977. Łącznie dla US Navy zbudowano 50 okrętów tego typu. Zmodernizowane okręty tego typu były produkowane na podstawie licencji w Australii, Hiszpanii i Tajwanie.
W 2003 z amerykańskich okrętów wymontowano wyrzutnię rakiet, znacznie obniżając ich wartość bojową. Jako że okręty tej klasy w US Navy nie przenoszą już jakichkolwiek rakiet, ich klasyfikacja jako fregaty rakietowe w chwili obecnej nie jest precyzyjna.
Okręty podwodne projektu 949 (seria: Granit, kod NATO: Oscar) – radzieckie atomowe okręty podwodne zaprojektowane do zwalczania amerykańskich lotniskowcowych grup uderzeniowych.
Wyróżnia się 2 wersje jednostek tego typu:
949 seria: Granit (w nomenklaturze NATO nazwany Oscar I)
949A seria: Antiej (Oscar II)
Okręty typu Oscar II nadal pełnią służbę w Marynarce Wojennej Federacji Rosyjskiej i są jednymi z największych okrętów podwodnych w jej siłach.
Do typu Oscar II należał okręt K-141 „Kursk”, który zatonął na Morzu Barentsa 12 sierpnia 2000 wraz z całą załogą.
Projekt 949 powstał w Centralnym Biurze Projektowym „Rubin” jako następca okrętów typu Echo II, przenoszących pociski rakietowe dalekiego zasięgu. Pierwszą jednostkę typu Oscar I zbudowano w latach 1978-1980 w stoczni wSiewierodwińsku, a do służby weszła ona w 1982 roku jako K-525 „Archangielsk”. Po zbudowaniu drugiej jednostki, K-206 „Murmańsk”, rozpoczęto produkcję przedłużonego o 11 metrów i lepiej wyposażonego typu Oscar II. Zrealizowano 11 jednostek tego typu.
Typ Oscar to konstrukcja dwukadłubowa. Zewnętrzny kadłub jest oddzielony od wewnętrznego (stalowego) 20-centymetrową warstwą gumy tłumiącą dźwięki. Wykonany został ze stopu stali o wysokiej zawartości niklu i chromu, która ma słabe właściwości magnetyczne i jest odporna na korozję. Stery głębokości mogą zostać całkowicie schowane w kadłubie. Wewnętrzny kadłub podzielony jest na 9 przedziałów, z których każdy może zostać odcięty od pozostałych w razie nagłej konieczności. Podobnie jak większe okręty typu Typhoon, typ Oscar wyposażony został w kapsułę ratunkową zamontowaną w kiosku.
Uzbrojenie
24 wyrzutnie pocisków rakietowych P-700 Granit (w kodzie NATO SS-N-19 Shipwreck) o zasięgu 550 km, zainstalowane pomiędzy kadłubem wewnętrznym i zewnętrznym, w dwóch rzędach po obu stronach kiosku, każda skierowana pod kątem 40 stopni do przodu. Osłonięte są 12 klapami (pod jedną klapą znajdują się 2 wyrzutnie).
4 wyrzutnie torpedowe kalibru 533 mm mogące wystrzeliwać pociski RPK-2 Wjuga (SS-N-15 Starfish).
4 wyrzutnie torpedowe kalibru 650 mm mogące wystrzeliwać przeciwokrętowe pociski RPK-6 Wodopad (SS-N-16 Stallion) o zasięgu 120 km.
Okręty podwodne projektu 941 – rosyjski kryptonim projektu Akuła (ros. Акула, pol. rekin), w kodzie NATO typ Typhoon (Tajfun), atomowy okręt podwodny przenoszący pociski balistyczne SLBM R-39 (kod NATO: SS-N-20) z głowicami jądrowymi. Okręty tego typu należą do klasy nazywanej w Rosji strategicznymi ciężkimi rakietowymi krążownikami podwodnymi.
Zbudowane w Związku Radzieckim Tajfuny to największe z podwodnych nosicieli pocisków balistycznych. Zostały skonstruowane w oparciu o dwa równoległe kadłuby mocne obudowane wspólnym kadłubem lekkim. Każdy z sześciu zbudowanych egzemplarzy w trakcie służby przenosił 20 pocisków R-39. Oprócz pocisków balistycznych uzbrojone są w 6 wyrzutni torped. Mogą przebywać w zanurzeniu do 180 dni.
Pociski SLBM R-39, które stanowiły wyposażenie okrętów projektu 941, nie pozostają już na wyposażeniu floty, która nie dysponuje także jeszcze ich następcami – pociskami R-39UTTH. Dwa okręty Tajfun zostały zdezaktywowane, jednakże nie wykreślone ze stanu floty – pozostają w rezerwie[1]. Jedna jednostka tego typu (TK-208 „Dmitrij Donskoj”) jest dziś okrętem doświadczalnym służącym do testów pocisku balistycznego R-30 Buława, pozostałe zaś są w trakcie złomowania i utylizacji.
Zwodowano 6 jednostek tego typu. Nieukończony „TK-210″ byłby siódmym okrętem z serii. Książka (a później także i film) „Polowanie na Czerwony Październik” opowiada o fikcyjnym siódmym okręcie typu Tajfun, noszącym nazwę „Czerwony Październik” (Красный Октябрь).
Źródło Wikipedia
Okręt podwodny o napędzie atomowym – nosiciel rakiet pocisków balistycznych.
DANE TECHNICZNE:
Wyporność nawodna: 23.200 ton
Wyporność podwodna: 48.000 ton
Wymiary okrętu: długość 172 m, szerokość 23,3 m, zanurzenie 11 m
Napęd: dwa reaktory atomowe chłodzone wodą, napędzające dwie turbiny parowe z przekładniami; dwie linie wałów
Prędkość max: 12 w na powierzchni, 25 w w zanurzeniu
Autonomiczność: 120 dni
Załoga: wraz z oficerami 160 marynarzy
