modelbuilding.pl

Blog poświęcony modelarstwu redukcyjnemu :)

sty-17-2011

UH-34J Sea Horse 1:72 Italerii plus Eduard PE

Sikorsky H-34 Choctaw (nazwa firmowa S-58) to wojskowy helikopter zaprojektowany przez firmę Sikorsky dla Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych do wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych (ASW - anti-submarine warfare).

Sikorsky H-34  służył głównie jako środek  transportu na wielu kontynentach i dla wielu armii. Można go było spotkać w Algierii, Dominikana, Nikaragua i Azji Południowo-Wschodniej. Służył do ratowania ofiar powodzi, odzyskiwania astronautów lądujących na oceanie, gaszenia pożarów oraz transportu VIP-ów. Był to jeden z ostatnich helikopterów z silnikiem tłokowym, produkowano go przez wiele lat, 1952 do 1970. W sumie powstało 2108 sztuk. , to patrz wyjątkowodługim okresie z 2108 H-34 produkowany w latach 1953 i 1970 roku. Brytyjczycy z Westland Wessex dostosowali do tego śmigłowca napęd turbinowy i w wojskach brytyjskich śmigłowiec ten służył jako S-58T. Wysłano go na emeryture dopiero w 2003 roku kiedy jego miejsce zajął Aérospatiale Puma.

Sikorsky S-58 został opracowany jako wydłużona wersja wydłużona Sikorsky (model S-55) znanego pod nazwą UH-19 Chickasaw
Piloci H-34 w służbie Wietnam nie byli bardzo zadowoleni z tego śmigłowca. Wysoki kokpit był oczywistym celem, a wał napędowy  dzielił przestrzeń śmigłowca na połowę co utrudniało poruszanie się wewnątrz. Mimo braku opancerzenia, śmigłowce te wykazywały duża odporność na uszkodzenia i mocno podziurawione potrafiły wrócić do bazy.

Śmigłowiec oblatano 8 marca 1954 roku. Pierwszy egzemplarze z seryjnej  produkcji była gotowe we wrześniu i weszły w służby US Navy oznaczone jako  HSS-1 Seabat (w konfiguracji do zwalczania okrętów podwodnych) i HUS-1 Seahorse (w konfiguracji transportowej). Latały w barwach  USA Navy, US Marine Corps i US Coast Guard. W systemie oznaczeń  US Army, a także  US Air Force, otrzymał oznaczenie H-34. US Army zastosowała również nazwę Choctaw. W 1962 roku, w ramach nowego jednolitego systemu oznaczeń statków powietrznych DoD, Seabat otrzymał oznaczenie SH-34, Seahorse jako UH-34, a Choctaw jako CH-34.

Główne zadania stawiane przed tym śmigłowce to transport użyteczności publicznej, zwalczanie okrętów podwodnych, poszukiwanie i ratownictwo,  transport VIp-ó. W jej wersji standardowej UH-34  mogły przenosić 12 do 16 żołnierzy lub osiem noszy (w roli Medevac).

135 H-34 zostały zbudowane w USA i zmontowane przez Sud-Aviation we Francji, 166 były produkowane na licencji we Francji w Sud-Aviation dla francuskich sił powietrznych, marynarki i lotnictwa Armii (ALAT).
CH-34 był także opracowany i przkonstruowany w oparciu o licencję z 1958 w Wielkiej Brytanii przez Westland Aircraft, główną zmianą było zamontowanie  turbiny z silnikiem Wessex, który był używany przez Royal Navy i Royal Air Force. RN Wessex został wyposażony w broń i sprzęt ASW do stosowania w w roli śmigłowca zwalczającego okręty podwodne.

Wersja WW

Ogólna charakterystyka:
Załoga: 2
Pojemność: 16 lub 8 żołnierzy na noszach
Długość: 56 ft 8,5 w (17,28 m)
Średnica wirnika: 56 m 0 (17,07 m)
Wysokość: 15 m 11 (4,85 m)
Powierzchnia wirnika: 2463 ft ² (228,85 m²)
Masa własna: 7900 funtów (3583 kilogramów)
Masa startowa: 14,000 funtów (6350 kilogramów)
Silniki: 1 x Wright R-1820 / 84 silnikiem gwiazdowym 1525 KM (1137 kW)
Wydajność:
Prędkość maksymalna: 123 mph ( 198 km / h)
Zasięg: 293 km

In-Box Modelu

In-Box Elementy fototrawione

Posted under Helicopters, Photo enchanced
gru-12-2010

Japońska łódź torpedowa PT-15, 1:72 Tamiya

Fantastycznych rozmiarów zestaw japońskiej  łodzi torpedowej  PT-15, której konstrukcja  została oparty na amerykańskiej łodzi torpedowej PT-11.  Torpedowiec został wprowadzony do budowy w 1967 roku. PT-15 to bardzo szybki okręt torpedowy,  35m długości, 9,2m szerokości,  wyporność  100 ton, z uzbrojeniem w postaci czterech wyrzutni  torped 4x53cm  Ti dwóch działek typu Bofors  40 mm na rufie i dziobie . Kadłub okrętu wykonano z aluminium, zastosowano także tzw. Profil V, który sprzyjał osiąganiu dużych szybkości. Napęd stanowią dwa silniki systemu (CODAG  olej napędowy i gaz) , moc tych silników to  11000 KM. Pozwalają osiągnąć maksymalną prędkość  40 węzłów, poza tym okręt posiada dwa dodatkowe silniki do manewrowania. Budowa rozpoczęła się w 1973 r. w Mitsubishi Heavy Industries stocznia  Shimonoseki i została zakończona w lipcu 1975 roku. Od 1975 do 1990 jednostka patrolowała wody Hokkaido. W 1993 r. zdecydowano, że okręt będzie przypisany do Korpusu Obrony Yoichi. W marcu 1995 roku ostatni PT-15 został wycofany ze służby czynnej.

Jak przystało na Tamiye, model jest bardzo wysokiej klasy, szczegółowe odwzorowanie pokładu, ruchome działka Boforsa, poręcze, łańcuchy plus 12 członków załogi.

Model przygotowany jest do zamontowania wyposażenia rc.

Zamierzam zwaloryzować go blaszką Eduarda i lufami do Boforsów.  Zastanawiam się ciągle nad instalacją RC, zobaczymy :) . Zaskakujący jest także dość konkretny brak informacji w sieci na temat tego okrętu.

In- Box modelu

In- Box elementów waloryzujących

Posted under Ships
lis-11-2010

Catalina PBY- 2 1:72 Academy plus Quickboost i Eduard PE

Consolidated PBY Catalina – amerykańska patrolowa łódź latająca i samolot-amfibia zbudowany w 1935 roku w amerykańskiej wytwórni lotniczej Consolidated Aircraft Corporation. Samolot Consolidated PBY Catalina był sześcio- lub dziewięciomiejscowym patrolowym samolotem-amfibią, górnopłatem o konstrukcji metalowej. Posiadał dwa pływaki i podwozie trójpodporowe z kółkiem przednim wciągane w locie. Napęd: 2 silniki gwiazdowe, śmigło metalowe, trójłopatowe. Wyposażony był w urządzenia radarowe i aparaturę fotograficzną.

W 1929 roku na zlecenie amerykańskiej marynarki wojennej w wytwórni lotniczej Consolidated Aircraft Corporation opracowano pod kierunkiem mjr Rubena Hallisa Fletta projekt dwusilnikowej patrolowej łodzi latającej oznaczonej jako Model 28. W dniu28 października 1933 roku według tego projektu przystąpiono do budowy prototypu tego samolotu oznaczonego jako XP3Y-1 a do jego napędu użyto 2 silników gwiazdowych Pratt & Whitney XR-1830-54 o mocy 825 KM (607 kW) każdy. Prototyp oblatano w dniu 21 marca 1935 roku. Prototyp spisywał się doskonale, lecz miał zbyt słabe osiągi.

W związku z tym zmieniono w nim silniki na silniki gwiazdowe Pratt & Whitney R-1830-64 o nieco większej mocy 850 KM (625 kW) i tak taki prototyp oznaczono jako XPBY-1. Został on oblatany w październiku 1935 roku. Po lotach próbnych i poprawieniu w nim stwierdzonych braków wprowadzono go do produkcji seryjnej najpierw jako P3Y-1, a potem PBY-1 Catalina. Pierwszą seryjną łódź latającą PBY-1 Catalina wyprodukowano w październiku 1936 roku, a w sumie wyprodukowano 60 samolotów tej wersji.

W latach 1937 – 1938 zbudowano 50 łodzi latających PBY-2 Catalina, które były ulepszoną wersją wersji PBY-1.

W 1937 roku zbudowano nową wersję samolotu oznaczono jako PBY-3 Catalina, która miała mocniejsze silniki Pratt & Whitney R-1830-66 o mocy 900 KM (662 kW) każdy. Trzy łodzie latające tej wersji zakupił Związek Radziecki i nabył licencję na budowę tej wersji. W ZSRR łódź ta nosiła oznaczenie GST „Mop” i od 1939 roku wyposażano ją w radzieckie silniki Mikulin M-26. Według różnych źródeł zbudowano od 150 do 1000 łodzi latających GST. Także amerykańska marynarka wojenna nabyła 66 samolotów PBY-3 Catalina.

W dniu 18 grudnia 1937 roku oblatano kolejną wersję łodzi latającej oznaczoną jako PBY-4 Catalina z 2 silnikami Pratt & Whitney R-1830-72 o mocy 1050 KM (773 kW) każdy. Pierwszy egzemplarz seryjny został ukończony w maju 1938 roku. Łącznie zbudowano 33 samoloty tej wersji.

W 1939 roku rozpoczęto produkcję kolejnej wersji oznaczonej jako PBY-5 Catalina wyposażonej w 2 silniki Pratt & Whitney R-1830-82 o mocy 1200 KM (883 kW) każdy. W 1941 roku dostarczono 100 łodzi latającej wersji PBY-5 do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymała ona oznaczenie Catalina Mk I. Łącznie wyprodukowano 1175 łodzi latających tej wersji.

W 1939 roku przekonstruowano łódź latającą PBY-4 Catalina w prototyp samolotu-amfibii oznaczony jako XPBY-5A, który oprócz pływaków wsporczych wyposażono w trójpodporowe podwozie z kółkiem przednim wciągane w locie. Oblot tego prototypu odbył się w dniu 22 listopada 1939 roku, a produkcję seryjną uruchomiono w grudniu 1941 roku. Samolot seryjny został oznaczony jako PBY-5A Catalina. 14 tych samolotów-amfibii otrzymała Kanada, gdzie oznaczono je jako Catalina Mk IA. W 1942 roku zakłady Canadian Vickers rozpoczęły produkcję licencyjną tej wersji pod oznaczeniem Canso A oraz PBV-1A i wyprodukowały ich 424 sztuki. W 1942 roku dostarczono 11 samolotów PBY-5A Catalina do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymały oznaczenie Catalina Mk III. W lotnictwie amerykańskim zostały one wprowadzone w 1943 roku do jednostek ratownictwa morskiego, gdzie oznaczono je OA-10A Catalina. Ogółem zbudowano 828 sztuk tych samolotów nie licząc wersji kanadyjskiej.

W styczniu 1945 roku rozpoczęto produkcję ostatniej wersji tych samolotów-amfibii oznaczonych jako PBY-6A Catalina, w których zastosowano dwa silniki Pratt & Whitney R-1830-92 o mocy 1200 KM (883 kW). Wyprodukowano 175 samolotów tej wersji.

Łącznie (nie licząc ZSRR) zbudowano 3281 samolotów PBY Catalina wszystkich wersji.

Samoloty Consolidated PBY Catalina w czasie II wojny światowej były używane do rozpoznania, zwalczania okrętów i ratownictwa morskiego przez lotnictwo amerykańskiej marynarki wojennej, lotnictwo Kanady, Australii, Nowej Zelandii i Indii Holenderskich oraz Wielkiej Brytanii.

Do najgłośniejszych akcji samolotów PBY Catalina należały: w Royal Air Force 26 maja 1941 roku samoloty te wytropiły niemiecki pancernik „Bismarck”, a w lotnictwie amerykańskim 3 czerwca 1942 roku wykryły w rejonie Midway zbliżający sięzespół inwazyjny floty japońskiej.

Samoloty PBY Catalina były używane do lat 70. XX wieku w amerykańskich jednostkach ratownictwa morskiego.

Producent Consolidated Aircraft Corporation
Typ łódź latająca, morski samolot patrolowy
Konstrukcja półskorupowa, metalowa
Załoga 6-9 ludzi
Historia
Data oblotu październik 1935
Lata produkcji 1935 – 1945
Dane techniczne
Napęd 2 x Pratt & Whitney R-1830
Moc 1200 KM (883 kW) każdy
Wymiary
Rozpiętość 31,70 m
Długość 19,46 m
Wysokość 6,15 m
Powierzchnia nośna 130,06 m²
Masa
Własna 9485 kg
Startowa 15 410 kg
Osiągi
Prędkość maks. 288 km/h
Prędkość przelotowa 188 km/h
Prędkość wznoszenia 2,7 m/s
Pułap 4480 m
Zasięg 4100 km
Długotrwałość lotu 22 h
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 × karabin maszynowy kal. 12,7 mm – ruchome w gondolach bocznych
2 × karabin maszynowy kal. 7,69 mm – stałe
1 × karabin maszynowy kal. 7,69 mm – ruchomy
1800 kg bomb lub 2 torpedy lub 4 bomby głębinowe
Użytkownicy:
Stany Zjednoczone, Kanada, Australia, Nowa Zelandia, Indie Holenderskie, Wielka Brytania

Źródło: Wikipedia

In-Box Modelu

In-box dodatków

Dokumentacja

Posted under Aircrafts, Photo enchanced, Resin
lip-12-2010

Wessex HU-1B Italerii 1:72

Westland Wessex, brytyjski  śmigłowiec o napędzie turbinowym. Jest to wersja śmigłowca Sikorsky S-58 „Choctaw”, opracowana na podstawie licencji przez Westland Aircraft (później Westland Helicopters), początkowo dla Royal Navy, a później do Royal Air Force. Wessex został zbudowany w fabryce w Westland w Yeovil w hrabstwie Somerset.

Amerykański Sikorsky HSS-1 został wysłany do Westland w 1956 roku działać jako model testowy. Został przeprojektowany tak by zastosować turboodrzutowy silnik Napier Gazelle i oblatano w tej konfiguracji w dniu 17 maja 1957 roku.  Pierwszy  Westland Wessex XL727, Wessex HAS.1 oblatano w dniu 20 czerwca 1958 r. Śmigłowce te weszły do formacji Royal Navy Fleet Air Arm z zadaniem zwalczania okrętów podwodnych  w 1961 roku.

Śmigłowiec został dostosowany na początku 1960 do RAF, a później Royal Marines, by stać się uniwersalnym śmigłowcem zdolnym do przenoszenia wojska, pogotowia lotniczego i wsparcia operacji lądowych. W przeciwieństwie do HAS.1, nowe śmigłowce napędzane były podwójnymi silnikami Rolls-Royce Gnome. Model oznakowane: HC.2, HCC.4, HU.5,miał jeden duży wylot spalin z każdej strony nosa, śmigłowce z silnikiem Gazela miały parę mniejszych rur wydechowych po obu stronach.

Wessex raz pierwszy został po raz pierwszy zastosowany przez RN RAF w 1962 roku, by w końcu przejść na emeryturę w styczniu 2003 r. Był używany jako główny śmigłowiec transportowy do momentu wprowadzenia Aérospatiale Puma.

Wessex raz pierwszy został po raz pierwszy zastosowany przez RN RAF w 1962 roku, by w końcu przejść na emeryturę w styczniu 2003 r. Był używany jako główny śmigłowiec transportowy do momentu wprowadzenia Aérospatiale Puma. Żółte maszyny RAF-u używane w akcjach ratowniczych na morzu lub w górach stały się szczególnie znane i pomogły uratować  wiele istnień ludzkich.

Śmigłowce Wessex zostały również wykorzystane przez Queen’s Flight z RAF do transportu VIP-ów, w tym członków brytyjskiej rodziny królewskiej. Był użyty w bitwie o Flklandy i w konflikcie w Zatoce Perskiej.

Dane techniczne:

Załoga: 2 osoby

Silnik: Bristol Siddeley Gnome Mk110/111

Szybkość: 211 km/h

Pułap maksymalny:  3 040 m

Zasięg: 778 km

Waga: 3 767 kg

Maksymalna waga do lotu: 6 123 kg

Rozpiętość wirnika głównego: 17,07 m

Rozpiętość wirnika głównego: 2,90 m

Długość: 14,75 m

Wysokość: 4,93 m

Pierwszy lot: 20.06.1958

Ilość wyprodukowanych egzemplarzy: 376

In-Box Modelu

Posted under Helicopters
maj-7-2010

U-boot typ XXIII 1:72 Special Navy CMK + PE Eduard

Zachęcony moim poprzednim XXIII, postanowiłem wykonać go w wersji 1:72, z załogą i w scenerii morskiej. Model Special Hobby trudno było zdobyć, na szczęście ebay przyszedł z pomocą, do tego blachy Eduarda i załoga od CMK i projekt został skompletowany. Jeszcze nie wiem kiedy z nim ruszę, ale ponieważ jest to jeden z moich ulubionych U-bootów nastąpi to niebawem.

Typ XXIII,  wszedł do służby pod koniec wojny. Oprócz celów wojennych służyły jako jednostki szkoleniowe.

Okręty podwodne typu XXIII – typ niemieckich okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej zaprojektowanych do operacji na płytkich wodach Morza Północnego, Morza Czarnego i Morza Śródziemnego, gdzie duże okręty typu XXI miały ograniczone możliwości. Z powodu małych rozmiarów okręt wyposażono tylko w dwie wyrzutnie torpedowe, które musiały być ładowane z zewnątrz.

Pierwszy U-Boot typu XXIII opuścił stocznię Deutsche Werft w Hamburgu 17 kwietnia 1944 r. Był jednym z sześciu, które miały patrolować wody wokół Wielkiej Brytanii. Na początku 1945 48 innych wyruszyło z Deutsche Werft i 13 z Germaniawerft (Kilonia). Ostatnim oddanym do użytku okrętem tego typu był U-4712, który opuścił stocznię 19 kwietnia 1945. Pierwszy patrol rozpoczął się 29 stycznia 1945.
U-2336 pod dowództwem kapitana Klusmeiera zatopił ostatnie statki podczas wojny – storpedował dwa brytyjskie transportowce.

Żaden z sześciu operacyjnych okrętów typu XXIII (U-2321, U-2322, U-2324, U-2326, U-2329, U-2336) nie został zatopiony przez Aliantów, natomiast one same zniszczyły lub uszkodziły 5 statków (łącznie 14.601 BRT).

Wejście do służby: 1944
Wyporność na powierzchni: 234 t
Wyporność w zanurzeniu: 258 t
Długość: 34,7 m
Szerokość: 3,02 m
Zanurzenie maksymalne: 180 m
Zanurzenie peryskopowe: 3,66 m
Napęd: 1 silnik wysokoprężny/1 silnik elektryczny napędzający jedną śrubę
Prędkość maksymalna (węzłów) 9,7
Prędkość w zanurzeniu (węzłów) 12,5
Moc silników mechanicznych (km) 630
Moc silników elektrycznych (km) 580
Zasięg nawodny (mil/węzłów) 2600/8
Uzbrojenie: 2 wyrzutnie torped 533 mm
Ilość torped na pokładzie: 2
Ilość członków załogi: 14-18
Ilość wyprodukowanych jednostek: 61
In-box Modelu
In-box PE  Eduard
In-box – Figurki CKM

Posted under Photo enchanced, Resin, Ships, Submarines