modelbuilding.pl

Westland Wessex, brytyjski  śmigłowiec o napędzie turbinowym. Jest to wersja śmigłowca Sikorsky S-58 „Choctaw”, opracowana na podstawie licencji przez Westland Aircraft (później Westland Helicopters), początkowo dla Royal Navy, a później do Royal Air Force. Wessex został zbudowany w fabryce w Westland w Yeovil w hrabstwie Somerset.

Amerykański Sikorsky HSS-1 został wysłany do Westland w 1956 roku działać jako model testowy. Został przeprojektowany tak by zastosować turboodrzutowy silnik Napier Gazelle i oblatano w tej konfiguracji w dniu 17 maja 1957 roku.  Pierwszy  Westland Wessex XL727, Wessex HAS.1 oblatano w dniu 20 czerwca 1958 r. Śmigłowce te weszły do formacji Royal Navy Fleet Air Arm z zadaniem zwalczania okrętów podwodnych  w 1961 roku.

Śmigłowiec został dostosowany na początku 1960 do RAF, a później Royal Marines, by stać się uniwersalnym śmigłowcem zdolnym do przenoszenia wojska, pogotowia lotniczego i wsparcia operacji lądowych. W przeciwieństwie do HAS.1, nowe śmigłowce napędzane były podwójnymi silnikami Rolls-Royce Gnome. Model oznakowane: HC.2, HCC.4, HU.5,miał jeden duży wylot spalin z każdej strony nosa, śmigłowce z silnikiem Gazela miały parę mniejszych rur wydechowych po obu stronach.

Wessex raz pierwszy został po raz pierwszy zastosowany przez RN RAF w 1962 roku, by w końcu przejść na emeryturę w styczniu 2003 r. Był używany jako główny śmigłowiec transportowy do momentu wprowadzenia Aérospatiale Puma.

Wessex raz pierwszy został po raz pierwszy zastosowany przez RN RAF w 1962 roku, by w końcu przejść na emeryturę w styczniu 2003 r. Był używany jako główny śmigłowiec transportowy do momentu wprowadzenia Aérospatiale Puma. Żółte maszyny RAF-u używane w akcjach ratowniczych na morzu lub w górach stały się szczególnie znane i pomogły uratować  wiele istnień ludzkich.

Śmigłowce Wessex zostały również wykorzystane przez Queen’s Flight z RAF do transportu VIP-ów, w tym członków brytyjskiej rodziny królewskiej. Był użyty w bitwie o Flklandy i w konflikcie w Zatoce Perskiej.

Dane techniczne:

Załoga: 2 osoby

Silnik: Bristol Siddeley Gnome Mk110/111

Szybkość: 211 km/h

Pułap maksymalny:  3 040 m

Zasięg: 778 km

Waga: 3 767 kg

Maksymalna waga do lotu: 6 123 kg

Rozpiętość wirnika głównego: 17,07 m

Rozpiętość wirnika głównego: 2,90 m

Długość: 14,75 m

Wysokość: 4,93 m

Pierwszy lot: 20.06.1958

Ilość wyprodukowanych egzemplarzy: 376

In-Box Modelu

12►

Zachęcony moim poprzednim XXIII, postanowiłem wykonać go w wersji 1:72, z załogą i w scenerii morskiej. Model Special Hobby trudno było zdobyć, na szczęście ebay przyszedł z pomocą, do tego blachy Eduarda i załoga od CMK i projekt został skompletowany. Jeszcze nie wiem kiedy z nim ruszę, ale ponieważ jest to jeden z moich ulubionych U-bootów nastąpi to niebawem.

Typ XXIII,  wszedł do służby pod koniec wojny. Oprócz celów wojennych służyły jako jednostki szkoleniowe.

Okręty podwodne typu XXIII – typ niemieckich okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej zaprojektowanych do operacji na płytkich wodach Morza Północnego, Morza Czarnego i Morza Śródziemnego, gdzie duże okręty typu XXI miały ograniczone możliwości. Z powodu małych rozmiarów okręt wyposażono tylko w dwie wyrzutnie torpedowe, które musiały być ładowane z zewnątrz.

Pierwszy U-Boot typu XXIII opuścił stocznię Deutsche Werft w Hamburgu 17 kwietnia 1944 r. Był jednym z sześciu, które miały patrolować wody wokół Wielkiej Brytanii. Na początku 1945 48 innych wyruszyło z Deutsche Werft i 13 z Germaniawerft (Kilonia). Ostatnim oddanym do użytku okrętem tego typu był U-4712, który opuścił stocznię 19 kwietnia 1945. Pierwszy patrol rozpoczął się 29 stycznia 1945.
U-2336 pod dowództwem kapitana Klusmeiera zatopił ostatnie statki podczas wojny – storpedował dwa brytyjskie transportowce.

Żaden z sześciu operacyjnych okrętów typu XXIII (U-2321, U-2322, U-2324, U-2326, U-2329, U-2336) nie został zatopiony przez Aliantów, natomiast one same zniszczyły lub uszkodziły 5 statków (łącznie 14.601 BRT).

Wejście do służby: 1944

Wyporność na powierzchni: 234 t

Wyporność w zanurzeniu: 258 t

Długość: 34,7 m

Szerokość: 3,02 m

Zanurzenie maksymalne: 180 m

Zanurzenie peryskopowe: 3,66 m

Napęd: 1 silnik wysokoprężny/1 silnik elektryczny napędzający jedną śrubę

Prędkość maksymalna (węzłów) 9,7

Prędkość w zanurzeniu (węzłów) 12,5

Moc silników mechanicznych (km) 630

Moc silników elektrycznych (km) 580

Zasięg nawodny (mil/węzłów) 2600/8

Uzbrojenie: 2 wyrzutnie torped 533 mm

Ilość torped na pokładzie: 2

Ilość członków załogi: 14-18

Ilość wyprodukowanych jednostek: 61

In-box Modelu

12►

In-box PE  Eduard

12►

In-box – Figurki CKM

Zestawy elementów foto-trafionych bardzo podnoszą realizm i poziom detali w modelach. przy tak dużej skali jak 1:72, nabiera to szczególnej wagi i wyglądu. Przedstawiam dodatki znanej czeskiej firmy Eduard do modeli U-bootów w skali 1:72.

Zestaw do U-boota typ XXIII – produkcji CMK Special Navy

12►

Zestaw do U-boota typ VIIC – produkcji Revell

Zestaw do U-boota typ VIIC/41 Atlantic Version – produkcji Revell

12►

Śmigłowce operujące na morzu to zdecydowanie elita, trudne warunki, lądowania na pokładzie statków wojennych , akcje ratownicze, walka z okrętami podwodnymi. SH-60B to bardzo charakterystyczny śmigłowiec operujący  z nowoczesnych statków wojennych. Mam do wykonania kilka jego modeli w skali 1:350 w projektach nowoczesnych statków marynarki USA i Japonii, ale na razie przedstawiam Seahawk-a z formacji Scorpions w skali 1:72 wyprodukowanego przez firmę Hasegawa.

Sikorsky SH-60/MH-60 Seahawk – amerykański wielozadaniowy śmigłowiec morski.

W latach 70. XX wieku US Navy postanowiło zastąpić śmigłowiec Kaman SH-2 Seasprite nowszą konstrukcją. SH-2 Seasprite był platformą dla Light Airborne Multi-Purpose System (LAMPS) Mark I, systemu do walki morskiej i poszukiwania rozbitków. Nowy śmigłowiec miał współpracować z nowszą wersją systemu LAMPS Mark II, której gabaryty uniemożliwiały instalację na SH-2. W połowie lat 70. US Army przeprowadzała konkurs na śmigłowiec transportowy, w którym rywalizowały Sikorsky YUH-60 i Boeing-Vertol YUH-61, toteż Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych oparła wymagania dla nowego śmigłowca morskiego na wymaganiach tego konkursu aby obniżyć koszty jego stworzenia. Oba zakłady, Sikorsky oraz Boeing-Vertol, nadesłały propozycje morskich wersji śmigłowca w kwietniu 1977. W pierwszej połowie 1978 Marynarka Wojenna wybrała śmigłowiec S-70B, który otrzymał oznaczenie „SH-60B Seahawk”.

SH-60B Seahawk

Konstrukcja SH-60B jest w 83% zgodna z konstrukcją swojego pierwowzoru, UH-60A. Modyfikacje koncentrowały się przede wszystkim na zwiększeniu odporności maszyny na korozję, wprowadzeniu mocniejszych silników T700, zmianie podwozia, usunięciu lewych drzwi i dodaniu dwóch pylonów do podwieszania uzbrojenia.

Squadron Light FOUR NINE (HSL-49), stacjonuje się w Naval Air Station North Island, San Diego, Kalifornia, jest jednym z siedmiu dywizjonów wielofunkcyjnych należących do Floty Pacyfiku. „Scorpions”-49 HSL zostały powołane do życia 23 marca 1990. Eskadra używa najnowocześniejszych na świecie śmigłowców SH-60B Seahawk, jej skład osobowy to około 45 oficerów i 210 mężczyzn i kobiet.

HSL-49 wykonuje działania bojowe na śmigłowcach SH-60B w zespołach składających się z dwóch załóg. Zespoły te stacjonują i operują z okrętów klasy: fregaty Oliver Hazzard Perry (FFG 7), niszczycieli Spruance (DD 963) i krążowników Ticonderoga (CG 47).

Chociaż SH-60B mogą prowadzić wszystkie misje w pełni autonomicznie, jednak ich siłą jest  system który integruje dane z czujników i systemów broni  MK LAMPS III razem z systemami obronnymi i lokalizacyjnymi statku bazy. Korzystając z zaawansowanych technologii LAMPS MK III, SH-60B,  tryb zintegrowany, rozszerza obronę awodną i podwodną statku macierzystego daleko poza horyzont.

„Scorpions” pierwsze działania rozpoczął się w listopadzie 1990 roku z oddziału One rozmieszczonego na pokładzie USS Ford (FFG 54). Podczas operacji Desert Shield i Desert Storm i kolejnych operacji w Zatoce Perskiej, HSL-49 wykazały prawdziwą wszechstronność systemu  MK III oraz broni i systemów śmigłowca Seahawk.

In-Box modelu:

12►

Przedstawiam model znakomitego śmigłowca szturmowego Apache AH64A, który wykonam w barwach Israel Air Force. Do dyspozycji mam dwa typy kamuflażu, olive drab i pustynny. Do modelu mam także zestaw elementów foto-trafionych firmy Part, które bardzo uatrakcyjnią ten model. Postaram się także zrobić otwartą kabinę, aby lepiej wyeksponować jej wnętrze.

AH-64 Apache jest podstawowym śmigłowcem szturmowym w armii USA, wyspecjalizowanym w niszczeniu czołgów. Został opracowany przez firmę Hughes Helicopters, przejętą później przez McDonnell Douglas. Obecnie produkowany jest w należących do Boeinga zakładach McDonnell Douglas. Jego poprzednikiem był śmigłowiec szturmowy AH-1 Cobra.

W 1972 r. armia USA ogłosiła przetarg na Advanced Attack Helicopter (zaawansowany helikopter szturmowy). Swoje propozycje zgłosiło 5 firm, a do finału zakwalifikowano Toolco Aircraft Division koncernu Hughes Aircraft (później Hughes Helicopters) Model 97/YAH-64 i Bell Helicopter Textron Model 409/YAH-63. W 1976 wybrano projekt Hughesa. Pierwszy lot prototypu odbył się 30 września 1975 r. Kontrakt na produkcję podpisano dopiero w 1982, a rok później w zakładach Hughes Helicopters w Mesa (Arizona) wyprodukowano pierwszy seryjny egzemplarz. W 1984 Hughes Helicopters został zakupiony przez McDonnell Douglas za kwotę 500 milionów dolarów i producentem śmigłowca stał się McDonnell Douglas Helicopters. W 1996 r. McDonnell Douglas połączył się z Boeingiem, co zaowocowało powstaniem Boeing Helicopters.

W US Army używane są dwa główne modele AH-64: AH-64A i AH-64D. Wersje B i C były także wyprodukowane jednak nigdy nie weszły do służby. Powstało wiele wersji eksportowych. Jedyną wersją produkowaną poza USA jest brytyjski Westland WAH-64 – licencyjna wersja AH-64D z kilkoma ulepszeniami.

Apache został zaprojektowany jako bardzo wytrzymała maszyna zdolna do działań na pierwszej linii frontu w każdych warunkach pogodowych, w dzień i w nocy. Kabina załogi jest opancerzona. Obaj członkowie siedzą w tzw. kevlarowejwannie. Dzięki nowoczesnej aparaturze nawigacyjnej (w szczególności dzięki użyciu kamer na podczerwień) i awionice śmigłowiec może latać nawet przy całkowitym braku widoczności. Odczyty przyrządów pomiarowych podawane są na wyświetlaczu zintegrowanym z hełmem pilota (rzutnik monookularowy przy hełmie). Naprowadzanie wieżyczki działka dokonywane jest poprzez obrót głowy pilota dzięki optycznemu monitorowaniu ruchów hełmu. Podczas projektowania Apache opracowano wiele nowatorskich rozwiązań. Jednym z nich jest jego wirnik skonstruowany z warstw włókien szklanych. Helikopter może kontynuować lot nawet z wielokrotnie przestrzelonymi łopatami.

Systemy zakłócania radaru oraz układy wabików cieplnych chronią śmigłowiec przed zestrzeleniem przez rakiety przeciwlotnicze naprowadzane na podczerwień oraz radarowo. Komputery do nawigacji w trudnym terenie oraz wykorzystanie sygnałów GPS pozwalają Apache’owi na przekradanie się wąskimi dolinami oraz odnajdywanie ukrytych celów bojowych. Połączenie tego wszystkiego powoduje, że AH-64 jest jednym z najlepszych śmigłowców tego typu na świecie. W trakcie walki współpracuje ze śmigłowcami obserwacyjnymi OH-58D Kiowa Warrior Scout.

Konstruktorzy podczas tworzenia AH-64 za cel nadrzędny obrali wysoką przeżywalność konstrukcji na polu walki. Osiągnęli to przede wszystkim dzięki:

• bardzo dobrym osiągom
• wyrafinowanej elektronice i wyposażeniu rozpoznawczemu (wieżyczka systemu TADS/PNVS oraz radar w wersji Longbow)
• zastosowaniu opancerzenia
• odizolowania silników od siebie (jeden od drugiego są rozdzielone przekładnią główną wirnika)
• zastosowaniu bardzo wytrzymałych materiałów w konstrukcji wirników
• wdrożeniu technologii, dzięki którym wyciek paliwa lub oleju silnikowego obniża możliwości bojowe w niewielkim stopniu (przez określony krótki czas).

W przypadku wykrycia i trafienia śmigłowca, zdolność przetrwania zależy od odporności na ogień obrony przeciwlotniczej. Wszystkie węzłowe elementy konstrukcji, mające znaczenie dla bezpieczeństwa lotu, są odporne na trafienia pociskami 12,7 mm. W razie zestrzelenia lub awaryjnego lądowania konstrukcja śmigłowca zapewnia załodze teoretyczne stuprocentowe bezpieczeństwo przy prędkości zderzenia z ziemią 12,8 m/s (46 km/h). Elementami absorbującymi energię uderzenia są: podwozie, wyłamywane do tyłu działko i odpowiednia konstrukcja kadłuba.

In-Box Modelu:

12►

In-Box PE: