modelbuilding.pl

Przedstawiam, amerykański okręt eskortowy o pięknej klasycznej linii USS FFG-7 Oliver Hazard Perry. Model został wyprodukowany na przez firmę Academy plus udało mi się do niego zebrać kilka ciekawych dodatków , blaszki od MK 1 Design, anteny i lufy od Mastera, dodatki żywiczne od Veteran Model. To będzie piękny model.

Fregaty typu Oliver Hazard Perry

W całej „zimnowojennej” historii marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych działania eskortowe były jednym z najważniejszych zadań. To tylko dzięki US Navy w sytuacji kryzysu czy wojny pomiędzy NATO czy UW mogły być zapewnione stałe i ciągłe dostawy oddziałów wzmocnienia, uzupełnień czy uzbrojenia dla zagrożonej Europy. Z tego powodu starano się sukcesywnie wprowadzać nowe typy jednostek eskortowych. W 1970 roku pod kierunkiem admirała Zumwalta zapoczątkowano prace studialne mające na celu stworzenie okrętu wyposażonego w najnowocześniejsze technologie, wyposażenie czy uzbrojenie przy jednoczesnej minimalizacji kosztów. Projekt jak to zwykle bywa powoli ewoluował, rozpatrzono ponad 300 wersji okrętu.

Szczegółowy projekt nowych eskortowców US Navy określanych jako „patrol frigate FFG-7″ opracowało biuro projektowe Gibbs&Cox, a na stocznię prowadzącą wybrano Bath Iron Works. Co ciekawe od początku zaplanowano by w produkcję nowych okrętów były zaangażowane także mniejsze stocznie, stąd sekcje kadłuba podzielono na różnorakie moduły o ciężarze: 35, 100, 200 i 400 ton, tak by poszczególne firmy mogły wybrać odpowiednie dla siebie moduły. Od początku zaplanowano długą serię jednostek, więc już w trakcie opracowywania założeń konstrukcyjnych przewidywano potrzebę późniejszych modernizacji uzbrojenia czy wyposażenia okrętów.

I tak począwszy od FFG-36 fregaty zaczęły otrzymywać system RAST wspomagający lądowanie i użytkowanie śmigłowców na pokładzie lotniczym fregat. Ta modernizacja wymusiła zwiększenie długości całkowitej okrętu o 2,4 metra, w jej rezultacie pawęż okrętu została pochylona pod kątem 45 0 . Dzięki temu możemy wyróżnić dwie budowane wersje: tzw. short hull (FFG-7 do 34) oraz long hull (prototyp FFG-8 oraz FFG-36 do 61). W późniejszym okresie na „dłuższą” wersję przerobiono także FFG-28, 29, 32 i 33. Zmiana w długości okrętu pozwoliła także na wymianę śmigłowców SH-2F Seasprite (LAMPS I) na Sikorsky SH-60B (LAMPS III). Znacznym wzmocnieniem obrony przeciwlotniczej było zainstalowanie na wszystkich fregatach do 1988 roku zestawu artyleryjskiego „ostatniej szansy” Mk 15 Phalanx.

Po za zmianami wyposażenia dokonywano także różnorakich przebudów, np. fregata FFG-49 (i następne) otrzymała wewnętrzne opancerzenie istotnych, wrażliwych miejsc 19 mm kevlarowym pancerzem, stopy aluminiowe także o grubości 19 mm stanowią wzmocnienie wykonane wokół pomieszczeń magazynowych, natomiast 16mm stalowa osłona stanowi uzupełnienie konstrukcji okalającą centralę manewrową siłowni.

Uzbrojenie

Na dziobie okrętu umieszczona jest jednoprowadnicowa wyrzutnia Mk13 wykorzystywana do strzelania zarówno rakietami przeciwlotniczymi Standard (zapas 36 sztuk) jak i przeciwokrętowymi Harpoon (4 sztuki) z możliwością odpalania pocisku co 8 sekund:
- rakieta przeciwlotnicza Standard SM 1MR (RIM66B): długość-4,742m; średnica-0,343m; rozpiętość- 0,914m; waga- 608,7kg; zasięg- 67km; maks. pułap- 19km.
- rakieta przeciwokrętowa Harpoon RGM-84A: długość- 4,6m; średnica- 0,343m; rozpiętość- 0,914m; prędkość- 0,85Ma; zasięg (zależnie od wersji) od 130 do 180km; masa startowa- 680kg; masa głowicy bojowej- 227kg.

Nietypowo w stosunku do tradycyjnych rozwiązań umieszczono armatę. Znajduje się ona na nadbudówce w odległości nieco ponad 1/3 od rufy. 76mm armata OTO Melara Mk75 składa się z jednodziałowej wieży o łącznej wadze 7,35 tony. Kąty podniesienia lufy wahają się od-15 0 do +85 0 , prędkość początkowa ważącego 6,3kg pocisku to 925m/s. Armata skutecznie strzela do celów nawodnych na odległość 8km, do celów powietrznych 5km z szybkostrzelnością od 85 do 100strz/min. Kompleks artyleryjski składa się z dwóch głównych elementów: wieży z działem oraz z umieszczonego pod pokładem trzonu z mechanizmami obracającymi wieżę, podajnikiem amunicji i platformą z 80 pociskami. Sterowanie działaniem armaty odbywa się za pomocą konsoli operatora umieszczonej w centrali bojowej lub poprzez system kierowania uzbrojeniem.

Jak już wspominano, w trakcie eksploatacji okręty zostały dozbrojone w umieszczone na dachu hangaru 20mm zestawy artyleryjskie Mk15 Phalanx. Zestaw składa się z następujących elementów: z 6 lufowej obrotowej armaty systemu Gatling, systemu naprowadzania oraz z podstawy. Dzięki zblokowaniu tych systemów na jednej podstawie uzyskano bardzo dużą szybkość reakcji zestawu. Phalanx można prowadzić skuteczny ogień w zakresie od -25 0 do +80 0 na odległość 500-1500 metrów. Armata posiada bardzo dużą szybkostrzelność dochodzącą do 3000strz/min. Zapas waha się od 1000 do 1600 sztuk pocisków. Jedno z podstawowych zadań podczas misji eskortowych to zwalczanie okrętów podwodnych wroga. W celu jego wykonania fregaty typu Perry otrzymały dwa różnorodne systemy uzbrojenia: okrętowe wyrzutnie torped oraz pokładowe śmigłowce. Zestaw pierwszy składa się z dwóch potrójnych wyrzutni torped 324mm Mk32 z zapasem 24 torped Mk46. Torpeda Mk46 ma długość 2,6m; średnicę 0,324m; ciężar w wersji Mod0-257,6kg, w wersjach Mod 1,2,4 i 5- 230,4kg. Masa zastosowanego ładunku bojowego to 43,1kg. Na głębokości 15m torpeda osiąga przy prędkości 40/45 węzłów zasięg 11km, a 457m-5,5km. Podstawowe uzbrojenie ZOP to pokładowe śmigłowce. Początkowo były to Kamany SH-2F Seasprite zastąpione od okrętu FFG-36 (oraz wcześniej przebudowane) przez Sikorsky SH-60B posiadające możliwość przesyłania w czasie rzeczywistym wskazań z pokładowej aparatury na macierzysty okręt. Okręty są wyposażone w dwa śmigłowce uzbrojone we wspomniane wcześniej torpedy Mk46 oraz boje sonarowe.

Dregaty typu Oliver Hazard Perry, głównie z racji ich liczebności, to prawdziwe „konie robocze” amerykańskiej marynarki. Stanowią eskortę dla zespołów floty i lotniskowców, przez co brały i biorą udział praktycznie we wszystkich operacjach morskich US Navy. Łącznie zbudowano dla US Navy 51 okrętów tego typu, dodatkowe w latach 1977-92 cztery okręty powstały dla Australii w stoczniach amerykańskich(FFG-17, 18, 35, 44) i dwa w stoczniach australijskich. Australijczycy określają swoje okręty jako typ Adelaide, od nazwy pierwszej wprowadzonej do linii jednostki tego typu. Nota bene, ostatnio pierwsza z nich (Sydney) przechodzi modernizację poprzez wymianę dotychczasowej wyrzutni Mk13 na wyrzutnię pionowego startu Mk41. Na rok 2008 planuje się wycofanie dwóch najstarszych jednostek: Adelaide i Canberra. Licencyjną produkcję fregat pod własną nazwą Santa Maria podjęła także Hiszpania budując w latach 1982-94 łącznie 6 jednostek zlokalizowanych w 41 Eskadrze w Rota. Po okresie kilkunastu lat intensywnej służby pierwsze okręty są wycofywane do rezerwy lub przekazywane krajom sprzymierzonym. W 1997 roku marynarka wojenna Egiptu przejęła pierwsze 2 jednostki (łącznie 4): FFG-25 i FFG-26 nazwane odpowiednio, Mubarak i Taba. W tym samym roku także marynarka Bahrajnu otrzymała jeden okręt (FFG-24) nazwany Sabha. Eks-amerykańskie fregaty otrzymała także Turcja. Od niedawna także Polska Marynarka Wojenna jest wyposażona w dwie takie jednostki: ORP Gen. K. Pułaski (FFG-11) i ORP Gen. T. Kościuszko (FFG-9).

W trakcie użytkowania doszło do dwóch uszkodzeń okrętów podczas ich działań na akwenie Zatoki Perskiej. 17 maja 1987 roku wystrzelone z irackiego Mirage F.1C dwa pociski Exocet uderzyły w USS Stark (FFG-31) zabijając 37 marynarzy i powodując poważne uszkodzenia. USS Stark został wzięty na hol przez wezwane na pomoc dwa niszczyciele i doholowany do portu Manama. Natomiast 14 kwietnia 1988 roku USS Samuel B. Roberts wszedł na minę, która także spowodowała znaczne uszkodzenia. Oba zostały wyremontowane i powróciły do służby we flocie.

Dane techniczne:

• wyporność okrętu pustego short hull/long hull : 2769ts/3010ts;
• wyporność pełna: 3658ts/3900ts;
• długość: 133,5m/135,9m;
• szerokość: 13,7m;
• zanurzenie: 5,7m (z opływką sonaru 8,6m);
• zasięg przy prędkości 20 węzłów-4500Mm;
• prędkość maksymalna: 29 węzłów.
• załoga składa się z maksymalnie 215 ludzi.

Wyposażenie elektroniczne

Najważniejszym systemem elektronicznym będącym na wyposażeniu fregat typu Perry jest dwuwspółrzędny radar dozoru powietrznego Raytheon SPS-49 pracujący w zakresie 851-942Mhz (pasmo L) o zasięgu około 480 km. Dokładność wskazań radaru wynosi: w pomiarze odległości-0,03Mm; w namiarze- 0,5 0 . Do wskazywania celów nawodnych służy radar SPS-55 pracujący w zakresie 9,05-10,00GHz (pasmo X) o minimalnym zasięgu wykrycia około 45km. Kolejny bardzo istotny element to pracujący także w paśmie X system kierowania ogniem Mk92 Mod.4 CAS. Na system składają się dwa umieszczone w charakterystycznym „jajku” radary: śledzący Mk53 oraz pracujący w paśmie I/K dozoru STIR Mk54. Oczywiście praca systemu jest nadzorowana przez operatora konsoli z centrum bojowego. W walce z okrętami podwodnymi podstawowe znaczenie odgrywa umieszczony w opływce kadłuba cyfrowy sonar SQS-53. Sonar pracuje zarówno w trybie aktywnym (zasięg 55-65km)jak i pasywnym (zasięg ok. 18,5km) z częstotliwością 5, 6, 7,5 i 8,4 kHz. Dodatkowym, stosowanym na klasie FFG-7 urządzeniem, jest standardowo stosowany w US Navy holowany sonar SQR-19A lub SQR-18A. Sonar ten składa się z 16 odbiorczych modułów akustycznych (8 ultraniskiej, 4 niskiej, 2 średniej i 2 wysokiej częstotliwości). Holowany na kablu o długości 1707 metrów przetwornik sonaru ma 150m długości i waży około 850kg. Jego stosowanie jest możliwe przy znacznej prędkości okrętu i stanie morza dochodzącym do 4 0 .

Dodatkowe okrętowe urządzenia to system łączności ze śmigłowcami URN-25 TACAN, system przeciwdziałania elektronicznego SLQ-32(V)2 (po ataku na USS Stark część fregat otrzymała nowszy wariant SLQ-32(V)5, czyli dodane zagłuszacze typu Sidekick), 2 wyrzutnie celów pozornych Mk36 Super RBOC.

Napęd

Napęd główny stanowią dwie turbiny gazowe General Electric LM2500 o łącznej mocy 40000KM. Turbiny zostały umieszczone obok siebie w pojedynczej siłowni. W celu pewnego zabezpieczenia okrętu w wypadku trafienia i unieruchomienia systemu napędu, fregaty zaopatrzono w dwa dodatkowe wysuwane pędniki śrubowe o mocy po około 325KM pozwalające na osiąganie w sytuacji awaryjnej prędkości 5-6 węzłów przy spokojnym morzu.

Źródło: Militarium.net

In-box modelu:

123►

In-box PE MK1 Design:

12►

In-box PE Master:

In-box Resin Veteran:

In-box Resin Veteran:

In-box Resin Veteran:

Śmigłowce to mój ulubiony temat, mam szczególną słabość do modelu Hughes 500 i jego następcy MD500. Dlatego w mojej kolekcji znalazł się model firmy Academy w skali 1:48, izraelskiej wersji Hughesa 500D. Model jest wykonany bardzo przyzwoicie i mam nadzieję, że uda mi się do niego dokupić jeszcze jakąś blaszkę.

Śmigłowiec Hughes, którego znamy powstał z typu 369, który po przetargach w roku 1961 był produkowany dla potrzeb armii USA. Gdy rozpoczęła się produkcja wersji militarnej, zaprojektowania wersji cywilnej 369 podjęła się firma Hughes ( w roku 1984 przejęta przez McDonnell Douglas). Z tąd nazwa Hughes 500.  W roku 1966 powstał podstawowy, siedmioosobowy model, dalej wersja pięcioosobowa optymalna do roli wielozadaniowego śmigłowca użytkowego.

Pierwszy Hughes był znany jako 500U i napędzany przez turbinę Allison T-63-A4A, następnie była wersja 500C. Z tej powstała wersja militarna przeznaczona na export, 500M – prosukowana na licencji w Argentynie, Włoszech i Japonii.

W roku 1974 firma zaprezentowała  Hughes-a 500D. Pierwszy lot prototypu odbył się w sierpniu tego samego roku. Szczególnymi cechami, które go charakteryzowały były: napęd na turbinę Allison 250-C20B 376shp, a także niepowtarzalne usterzenie w kształcie litery „T” oraz zmiana na pięciołopatowy wirnik główny w połączeniu z czterołopatowym wirnikiem ogonowym.

W roku 1976 firma Hughes zapowiedziała powstanie wersji 500M-D Defender, której produkcję po niedługim czasie rozpoczęto. Już podczas kierownictwa McDonnell Douglas wyprodukowano „długonosą” Hughes 500E (526shp) z długim spiczastym kadłubem.

Hughes 500 odnalazł wiele różnorodnych zastosowań takich jak np. loty dla rolnictwa (wycinka drzew przy liniach wysokiego napięcia), przeloty z turystami, transporty towarów, obserwacja ławic ryb nad wybrzeżem Nowej Zelandii, loty w celu robienia zdjęć i wszelkie rodzaje lotów dla telewizji – zarówno przed jak i za kamerą. Dlatego często widzimy ten śmigłowiec w filmach. Jest to jeden z najbardziej wszechstronnych modeli śmigłowca.

Dzięki dobrej sterowności i przyjemnemu prowadzeniu Hughes 500 stał się faworytem dla wielu pilotów.

Model 500MD Defender, to wielozadaniowy lekki śmigłowiec bojowy. Jest dostosowany do konkretnych ról, w tym obserwacji i rozpoznania, transportu niewielkich oddziałów, zwalczania jednostek pancernych przy pomocy pocisków TOW,  zwalczania okrętów podwodnych, ta wersja została wyposażona w radar , detektor anomalii magnetycznych i  uzbrojenie w postaci  lekkich torped lotniczych.

Główne uzbrojenie 500Defendera TOW: BGM-71 TOW (ang. Tube-launched Optically tracked, Wire-guided - wystrzeliwany z tuby (wyrzutni rurowej), naprowadzany optycznie, kierowany przewodowo) -przeciwpancerny pocisk kierowany produkowany w USA. TOW został wyprodukowany w 1970 i jest najbardziej rozpowszechnionym przeciwpancernym pociskiem kierowanym na świecie. Warto zauważyć, że może spenetrować pancerz każdego znanego czołgu łącznie z pancerzem typu chobham zastosowanym w czołgu M1 Abrams.

In-Box Modelu:

Przedstawiam model znakomitego śmigłowca szturmowego Apache AH64A, który wykonam w barwach Israel Air Force. Do dyspozycji mam dwa typy kamuflażu, olive drab i pustynny. Do modelu mam także zestaw elementów foto-trafionych firmy Part, które bardzo uatrakcyjnią ten model. Postaram się także zrobić otwartą kabinę, aby lepiej wyeksponować jej wnętrze.

AH-64 Apache jest podstawowym śmigłowcem szturmowym w armii USA, wyspecjalizowanym w niszczeniu czołgów. Został opracowany przez firmę Hughes Helicopters, przejętą później przez McDonnell Douglas. Obecnie produkowany jest w należących do Boeinga zakładach McDonnell Douglas. Jego poprzednikiem był śmigłowiec szturmowy AH-1 Cobra.

W 1972 r. armia USA ogłosiła przetarg na Advanced Attack Helicopter (zaawansowany helikopter szturmowy). Swoje propozycje zgłosiło 5 firm, a do finału zakwalifikowano Toolco Aircraft Division koncernu Hughes Aircraft (później Hughes Helicopters) Model 97/YAH-64 i Bell Helicopter Textron Model 409/YAH-63. W 1976 wybrano projekt Hughesa. Pierwszy lot prototypu odbył się 30 września 1975 r. Kontrakt na produkcję podpisano dopiero w 1982, a rok później w zakładach Hughes Helicopters w Mesa (Arizona) wyprodukowano pierwszy seryjny egzemplarz. W 1984 Hughes Helicopters został zakupiony przez McDonnell Douglas za kwotę 500 milionów dolarów i producentem śmigłowca stał się McDonnell Douglas Helicopters. W 1996 r. McDonnell Douglas połączył się z Boeingiem, co zaowocowało powstaniem Boeing Helicopters.

W US Army używane są dwa główne modele AH-64: AH-64A i AH-64D. Wersje B i C były także wyprodukowane jednak nigdy nie weszły do służby. Powstało wiele wersji eksportowych. Jedyną wersją produkowaną poza USA jest brytyjski Westland WAH-64 – licencyjna wersja AH-64D z kilkoma ulepszeniami.

Apache został zaprojektowany jako bardzo wytrzymała maszyna zdolna do działań na pierwszej linii frontu w każdych warunkach pogodowych, w dzień i w nocy. Kabina załogi jest opancerzona. Obaj członkowie siedzą w tzw. kevlarowejwannie. Dzięki nowoczesnej aparaturze nawigacyjnej (w szczególności dzięki użyciu kamer na podczerwień) i awionice śmigłowiec może latać nawet przy całkowitym braku widoczności. Odczyty przyrządów pomiarowych podawane są na wyświetlaczu zintegrowanym z hełmem pilota (rzutnik monookularowy przy hełmie). Naprowadzanie wieżyczki działka dokonywane jest poprzez obrót głowy pilota dzięki optycznemu monitorowaniu ruchów hełmu. Podczas projektowania Apache opracowano wiele nowatorskich rozwiązań. Jednym z nich jest jego wirnik skonstruowany z warstw włókien szklanych. Helikopter może kontynuować lot nawet z wielokrotnie przestrzelonymi łopatami.

Systemy zakłócania radaru oraz układy wabików cieplnych chronią śmigłowiec przed zestrzeleniem przez rakiety przeciwlotnicze naprowadzane na podczerwień oraz radarowo. Komputery do nawigacji w trudnym terenie oraz wykorzystanie sygnałów GPS pozwalają Apache’owi na przekradanie się wąskimi dolinami oraz odnajdywanie ukrytych celów bojowych. Połączenie tego wszystkiego powoduje, że AH-64 jest jednym z najlepszych śmigłowców tego typu na świecie. W trakcie walki współpracuje ze śmigłowcami obserwacyjnymi OH-58D Kiowa Warrior Scout.

Konstruktorzy podczas tworzenia AH-64 za cel nadrzędny obrali wysoką przeżywalność konstrukcji na polu walki. Osiągnęli to przede wszystkim dzięki:

• bardzo dobrym osiągom
• wyrafinowanej elektronice i wyposażeniu rozpoznawczemu (wieżyczka systemu TADS/PNVS oraz radar w wersji Longbow)
• zastosowaniu opancerzenia
• odizolowania silników od siebie (jeden od drugiego są rozdzielone przekładnią główną wirnika)
• zastosowaniu bardzo wytrzymałych materiałów w konstrukcji wirników
• wdrożeniu technologii, dzięki którym wyciek paliwa lub oleju silnikowego obniża możliwości bojowe w niewielkim stopniu (przez określony krótki czas).

W przypadku wykrycia i trafienia śmigłowca, zdolność przetrwania zależy od odporności na ogień obrony przeciwlotniczej. Wszystkie węzłowe elementy konstrukcji, mające znaczenie dla bezpieczeństwa lotu, są odporne na trafienia pociskami 12,7 mm. W razie zestrzelenia lub awaryjnego lądowania konstrukcja śmigłowca zapewnia załodze teoretyczne stuprocentowe bezpieczeństwo przy prędkości zderzenia z ziemią 12,8 m/s (46 km/h). Elementami absorbującymi energię uderzenia są: podwozie, wyłamywane do tyłu działko i odpowiednia konstrukcja kadłuba.

In-Box Modelu:

12►

In-Box PE: