modelbuilding.pl

Blog poświęcony modelarstwu redukcyjnemu :)

sty-17-2011

UH-34J Sea Horse 1:72 Italerii plus Eduard PE

Sikorsky H-34 Choctaw (nazwa firmowa S-58) to wojskowy helikopter zaprojektowany przez firmę Sikorsky dla Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych do wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych (ASW - anti-submarine warfare).

Sikorsky H-34  służył głównie jako środek  transportu na wielu kontynentach i dla wielu armii. Można go było spotkać w Algierii, Dominikana, Nikaragua i Azji Południowo-Wschodniej. Służył do ratowania ofiar powodzi, odzyskiwania astronautów lądujących na oceanie, gaszenia pożarów oraz transportu VIP-ów. Był to jeden z ostatnich helikopterów z silnikiem tłokowym, produkowano go przez wiele lat, 1952 do 1970. W sumie powstało 2108 sztuk. , to patrz wyjątkowodługim okresie z 2108 H-34 produkowany w latach 1953 i 1970 roku. Brytyjczycy z Westland Wessex dostosowali do tego śmigłowca napęd turbinowy i w wojskach brytyjskich śmigłowiec ten służył jako S-58T. Wysłano go na emeryture dopiero w 2003 roku kiedy jego miejsce zajął Aérospatiale Puma.

Sikorsky S-58 został opracowany jako wydłużona wersja wydłużona Sikorsky (model S-55) znanego pod nazwą UH-19 Chickasaw
Piloci H-34 w służbie Wietnam nie byli bardzo zadowoleni z tego śmigłowca. Wysoki kokpit był oczywistym celem, a wał napędowy  dzielił przestrzeń śmigłowca na połowę co utrudniało poruszanie się wewnątrz. Mimo braku opancerzenia, śmigłowce te wykazywały duża odporność na uszkodzenia i mocno podziurawione potrafiły wrócić do bazy.

Śmigłowiec oblatano 8 marca 1954 roku. Pierwszy egzemplarze z seryjnej  produkcji była gotowe we wrześniu i weszły w służby US Navy oznaczone jako  HSS-1 Seabat (w konfiguracji do zwalczania okrętów podwodnych) i HUS-1 Seahorse (w konfiguracji transportowej). Latały w barwach  USA Navy, US Marine Corps i US Coast Guard. W systemie oznaczeń  US Army, a także  US Air Force, otrzymał oznaczenie H-34. US Army zastosowała również nazwę Choctaw. W 1962 roku, w ramach nowego jednolitego systemu oznaczeń statków powietrznych DoD, Seabat otrzymał oznaczenie SH-34, Seahorse jako UH-34, a Choctaw jako CH-34.

Główne zadania stawiane przed tym śmigłowce to transport użyteczności publicznej, zwalczanie okrętów podwodnych, poszukiwanie i ratownictwo,  transport VIp-ó. W jej wersji standardowej UH-34  mogły przenosić 12 do 16 żołnierzy lub osiem noszy (w roli Medevac).

135 H-34 zostały zbudowane w USA i zmontowane przez Sud-Aviation we Francji, 166 były produkowane na licencji we Francji w Sud-Aviation dla francuskich sił powietrznych, marynarki i lotnictwa Armii (ALAT).
CH-34 był także opracowany i przkonstruowany w oparciu o licencję z 1958 w Wielkiej Brytanii przez Westland Aircraft, główną zmianą było zamontowanie  turbiny z silnikiem Wessex, który był używany przez Royal Navy i Royal Air Force. RN Wessex został wyposażony w broń i sprzęt ASW do stosowania w w roli śmigłowca zwalczającego okręty podwodne.

Wersja WW

Ogólna charakterystyka:
Załoga: 2
Pojemność: 16 lub 8 żołnierzy na noszach
Długość: 56 ft 8,5 w (17,28 m)
Średnica wirnika: 56 m 0 (17,07 m)
Wysokość: 15 m 11 (4,85 m)
Powierzchnia wirnika: 2463 ft ² (228,85 m²)
Masa własna: 7900 funtów (3583 kilogramów)
Masa startowa: 14,000 funtów (6350 kilogramów)
Silniki: 1 x Wright R-1820 / 84 silnikiem gwiazdowym 1525 KM (1137 kW)
Wydajność:
Prędkość maksymalna: 123 mph ( 198 km / h)
Zasięg: 293 km

In-Box Modelu

In-Box Elementy fototrawione

Posted under Helicopters, Photo enchanced
sty-6-2011

80′ ElCO Torpedo Boat 1:35 Italerii + PE Eduard

PT Boats – (PT – Patrol Torpedo) amerykańskie kutry z okresu II wojny światowej wykorzystywane jako okręty torpedowe, patrolowe i zwalczania okrętów podwodnych. Powstało 5 różniących się od siebie pod względem konstrukcyjnym typów, produkowanych przez 3 stocznie. Najwięcej, 385 jednostek zbudowała stocznia Electric Launch Company (Elco).

W 1938 Kongres Stanów Zjednoczonych przyznał środki na budowę małych okrętów o wyporności do 300 ton. Większość środków postanowiono przeznaczyć na opracowanie nowych kutrów torpedowych. We wrześniu 1938 ogłoszono konkurs na opracowanie nowych kutrów, w wyniku którego w maju 1939 wybrano 3 stocznie, które miały zbudować po dwie jednostki prototypowe noszące oznaczenia od PT-1 do PT-6. Dodatkowo Biuro Konstrukcyjne Marynarki opracowało dwa własne prototypy które otrzymały oznaczenia PT-7 i PT-8. Z powodu trudności na jakie natrafiono przy pracach nad nowymi okrętami, postanowiono zakupić licencję kutrów torpedowych za granicą. 1 czerwca 1939 wiceprezes Elco zakupił od brytyjskiej firmy British Power Boat dokumentację a także jednostkę prototypową nowego kutra torpedowego. Okręt wszedł w skład United States Navy pod oznaczeniem PT-9. 7 grudnia 1939 został podpisany z firmą Elco kontrakt na budowę 22 nowych kutrów które od pierwszej jednostki serii znane były jako typ PT-10. Na początku 1941 Elco opracowało powiększoną i lepiej uzbrojoną wersję kutra oznaczoną jako typ PT-20, której zbudowano 20 jednostek. W marcu 1941 dwie stocznie Higgins Industries Inc i Huckins Yacht Corporation wniosły protest przeciwko monopolizowaniu dostaw przez tylko jednego producenta. W związku z tym rozpisano nowy konkurs, w wyniku którego dowództwo US Navy zdecydowało się przyjąć na uzbrojenie także kutry produkowane przez protestujące firmy. Dodatkowo Elco otrzymało kontrakt na 25 nowych kutrów typu PT-20. Na początku 1942 Elco opracował nowy powiększony typ kutrów, który od pierwszej jednostki serii otrzymał oznaczenie PT-103. Do końca wojny zbudowano 326 jednostek tego typu.

  • Prototypy
    • PT-1, PT-2 - zbudowane przez stocznię Miami Shipbuilding Co.
    • PT-3, PT-4 - zbudowane przez stocznię Fisher Boat Works
    • PT-5, PT-6 - zbudowane przez stocznię Higgins Industries Inc
    • PT-7, PT-8 - zaprojektowane przez Biuro Konstrukcyjne Marynarki, zbudowane przez Stocznię Marynarki Wojennej w Filadelfii
    • PT-9 - zaprojektowany i zbudowany w brytyjskiej stoczni British Power Boat
  • Electric Launch Company
    • PT-10 - wersja licencyjna brytyjskiej konstrukcji, zbudowano 22 jednostki
    • PT-20 - ulepszona i powiększona wersja PT-10, zbudowano 49 jednostek
    • PT-103 - nowa konstrukcja, większa, cięższa i silniej uzbrojona od PT-20, zbudowano 326 jednostek
  • Higgins - zbudowano 199 jednostek
  • Huckins - zbudowano 18 jednostek wykorzystywanych w jednostkach obrony terytorialnej, nie wzięły udziału w walkach

Kraj budowy Flag of the United States.svg Stany Zjednoczone
Użytkownicy Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, ZSRR
Wejście do służby 1940
Zbudowane okręty Elco:385
Higgins:199
Huckins:18
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 30 t
Długość od 21 do 24 m
Szerokość 6-7 m
Zanurzenie 1,5 m
Prędkość 40 węzłów
Załoga od 11 do 17
Uzbrojenie 4 wyrzutnie torped kaliber 533 mm
2 karabiny maszynowe M 2 12,7 mm i 20 mm działko Oerlikona

In-Box Modelu

In-Box Załogi

In-Box zestawu PE

Posted under Photo enchanced, Ships
lis-11-2010

Catalina PBY- 2 1:72 Academy plus Quickboost i Eduard PE

Consolidated PBY Catalina – amerykańska patrolowa łódź latająca i samolot-amfibia zbudowany w 1935 roku w amerykańskiej wytwórni lotniczej Consolidated Aircraft Corporation. Samolot Consolidated PBY Catalina był sześcio- lub dziewięciomiejscowym patrolowym samolotem-amfibią, górnopłatem o konstrukcji metalowej. Posiadał dwa pływaki i podwozie trójpodporowe z kółkiem przednim wciągane w locie. Napęd: 2 silniki gwiazdowe, śmigło metalowe, trójłopatowe. Wyposażony był w urządzenia radarowe i aparaturę fotograficzną.

W 1929 roku na zlecenie amerykańskiej marynarki wojennej w wytwórni lotniczej Consolidated Aircraft Corporation opracowano pod kierunkiem mjr Rubena Hallisa Fletta projekt dwusilnikowej patrolowej łodzi latającej oznaczonej jako Model 28. W dniu28 października 1933 roku według tego projektu przystąpiono do budowy prototypu tego samolotu oznaczonego jako XP3Y-1 a do jego napędu użyto 2 silników gwiazdowych Pratt & Whitney XR-1830-54 o mocy 825 KM (607 kW) każdy. Prototyp oblatano w dniu 21 marca 1935 roku. Prototyp spisywał się doskonale, lecz miał zbyt słabe osiągi.

W związku z tym zmieniono w nim silniki na silniki gwiazdowe Pratt & Whitney R-1830-64 o nieco większej mocy 850 KM (625 kW) i tak taki prototyp oznaczono jako XPBY-1. Został on oblatany w październiku 1935 roku. Po lotach próbnych i poprawieniu w nim stwierdzonych braków wprowadzono go do produkcji seryjnej najpierw jako P3Y-1, a potem PBY-1 Catalina. Pierwszą seryjną łódź latającą PBY-1 Catalina wyprodukowano w październiku 1936 roku, a w sumie wyprodukowano 60 samolotów tej wersji.

W latach 1937 – 1938 zbudowano 50 łodzi latających PBY-2 Catalina, które były ulepszoną wersją wersji PBY-1.

W 1937 roku zbudowano nową wersję samolotu oznaczono jako PBY-3 Catalina, która miała mocniejsze silniki Pratt & Whitney R-1830-66 o mocy 900 KM (662 kW) każdy. Trzy łodzie latające tej wersji zakupił Związek Radziecki i nabył licencję na budowę tej wersji. W ZSRR łódź ta nosiła oznaczenie GST „Mop” i od 1939 roku wyposażano ją w radzieckie silniki Mikulin M-26. Według różnych źródeł zbudowano od 150 do 1000 łodzi latających GST. Także amerykańska marynarka wojenna nabyła 66 samolotów PBY-3 Catalina.

W dniu 18 grudnia 1937 roku oblatano kolejną wersję łodzi latającej oznaczoną jako PBY-4 Catalina z 2 silnikami Pratt & Whitney R-1830-72 o mocy 1050 KM (773 kW) każdy. Pierwszy egzemplarz seryjny został ukończony w maju 1938 roku. Łącznie zbudowano 33 samoloty tej wersji.

W 1939 roku rozpoczęto produkcję kolejnej wersji oznaczonej jako PBY-5 Catalina wyposażonej w 2 silniki Pratt & Whitney R-1830-82 o mocy 1200 KM (883 kW) każdy. W 1941 roku dostarczono 100 łodzi latającej wersji PBY-5 do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymała ona oznaczenie Catalina Mk I. Łącznie wyprodukowano 1175 łodzi latających tej wersji.

W 1939 roku przekonstruowano łódź latającą PBY-4 Catalina w prototyp samolotu-amfibii oznaczony jako XPBY-5A, który oprócz pływaków wsporczych wyposażono w trójpodporowe podwozie z kółkiem przednim wciągane w locie. Oblot tego prototypu odbył się w dniu 22 listopada 1939 roku, a produkcję seryjną uruchomiono w grudniu 1941 roku. Samolot seryjny został oznaczony jako PBY-5A Catalina. 14 tych samolotów-amfibii otrzymała Kanada, gdzie oznaczono je jako Catalina Mk IA. W 1942 roku zakłady Canadian Vickers rozpoczęły produkcję licencyjną tej wersji pod oznaczeniem Canso A oraz PBV-1A i wyprodukowały ich 424 sztuki. W 1942 roku dostarczono 11 samolotów PBY-5A Catalina do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymały oznaczenie Catalina Mk III. W lotnictwie amerykańskim zostały one wprowadzone w 1943 roku do jednostek ratownictwa morskiego, gdzie oznaczono je OA-10A Catalina. Ogółem zbudowano 828 sztuk tych samolotów nie licząc wersji kanadyjskiej.

W styczniu 1945 roku rozpoczęto produkcję ostatniej wersji tych samolotów-amfibii oznaczonych jako PBY-6A Catalina, w których zastosowano dwa silniki Pratt & Whitney R-1830-92 o mocy 1200 KM (883 kW). Wyprodukowano 175 samolotów tej wersji.

Łącznie (nie licząc ZSRR) zbudowano 3281 samolotów PBY Catalina wszystkich wersji.

Samoloty Consolidated PBY Catalina w czasie II wojny światowej były używane do rozpoznania, zwalczania okrętów i ratownictwa morskiego przez lotnictwo amerykańskiej marynarki wojennej, lotnictwo Kanady, Australii, Nowej Zelandii i Indii Holenderskich oraz Wielkiej Brytanii.

Do najgłośniejszych akcji samolotów PBY Catalina należały: w Royal Air Force 26 maja 1941 roku samoloty te wytropiły niemiecki pancernik „Bismarck”, a w lotnictwie amerykańskim 3 czerwca 1942 roku wykryły w rejonie Midway zbliżający sięzespół inwazyjny floty japońskiej.

Samoloty PBY Catalina były używane do lat 70. XX wieku w amerykańskich jednostkach ratownictwa morskiego.

Producent Consolidated Aircraft Corporation
Typ łódź latająca, morski samolot patrolowy
Konstrukcja półskorupowa, metalowa
Załoga 6-9 ludzi
Historia
Data oblotu październik 1935
Lata produkcji 1935 – 1945
Dane techniczne
Napęd 2 x Pratt & Whitney R-1830
Moc 1200 KM (883 kW) każdy
Wymiary
Rozpiętość 31,70 m
Długość 19,46 m
Wysokość 6,15 m
Powierzchnia nośna 130,06 m²
Masa
Własna 9485 kg
Startowa 15 410 kg
Osiągi
Prędkość maks. 288 km/h
Prędkość przelotowa 188 km/h
Prędkość wznoszenia 2,7 m/s
Pułap 4480 m
Zasięg 4100 km
Długotrwałość lotu 22 h
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 × karabin maszynowy kal. 12,7 mm – ruchome w gondolach bocznych
2 × karabin maszynowy kal. 7,69 mm – stałe
1 × karabin maszynowy kal. 7,69 mm – ruchomy
1800 kg bomb lub 2 torpedy lub 4 bomby głębinowe
Użytkownicy:
Stany Zjednoczone, Kanada, Australia, Nowa Zelandia, Indie Holenderskie, Wielka Brytania

Źródło: Wikipedia

In-Box Modelu

In-box dodatków

Dokumentacja

Posted under Aircrafts, Photo enchanced, Resin
maj-7-2010

U-boot typ XXIII 1:72 Special Navy CMK + PE Eduard

Zachęcony moim poprzednim XXIII, postanowiłem wykonać go w wersji 1:72, z załogą i w scenerii morskiej. Model Special Hobby trudno było zdobyć, na szczęście ebay przyszedł z pomocą, do tego blachy Eduarda i załoga od CMK i projekt został skompletowany. Jeszcze nie wiem kiedy z nim ruszę, ale ponieważ jest to jeden z moich ulubionych U-bootów nastąpi to niebawem.

Typ XXIII,  wszedł do służby pod koniec wojny. Oprócz celów wojennych służyły jako jednostki szkoleniowe.

Okręty podwodne typu XXIII – typ niemieckich okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej zaprojektowanych do operacji na płytkich wodach Morza Północnego, Morza Czarnego i Morza Śródziemnego, gdzie duże okręty typu XXI miały ograniczone możliwości. Z powodu małych rozmiarów okręt wyposażono tylko w dwie wyrzutnie torpedowe, które musiały być ładowane z zewnątrz.

Pierwszy U-Boot typu XXIII opuścił stocznię Deutsche Werft w Hamburgu 17 kwietnia 1944 r. Był jednym z sześciu, które miały patrolować wody wokół Wielkiej Brytanii. Na początku 1945 48 innych wyruszyło z Deutsche Werft i 13 z Germaniawerft (Kilonia). Ostatnim oddanym do użytku okrętem tego typu był U-4712, który opuścił stocznię 19 kwietnia 1945. Pierwszy patrol rozpoczął się 29 stycznia 1945.
U-2336 pod dowództwem kapitana Klusmeiera zatopił ostatnie statki podczas wojny – storpedował dwa brytyjskie transportowce.

Żaden z sześciu operacyjnych okrętów typu XXIII (U-2321, U-2322, U-2324, U-2326, U-2329, U-2336) nie został zatopiony przez Aliantów, natomiast one same zniszczyły lub uszkodziły 5 statków (łącznie 14.601 BRT).

Wejście do służby: 1944
Wyporność na powierzchni: 234 t
Wyporność w zanurzeniu: 258 t
Długość: 34,7 m
Szerokość: 3,02 m
Zanurzenie maksymalne: 180 m
Zanurzenie peryskopowe: 3,66 m
Napęd: 1 silnik wysokoprężny/1 silnik elektryczny napędzający jedną śrubę
Prędkość maksymalna (węzłów) 9,7
Prędkość w zanurzeniu (węzłów) 12,5
Moc silników mechanicznych (km) 630
Moc silników elektrycznych (km) 580
Zasięg nawodny (mil/węzłów) 2600/8
Uzbrojenie: 2 wyrzutnie torped 533 mm
Ilość torped na pokładzie: 2
Ilość członków załogi: 14-18
Ilość wyprodukowanych jednostek: 61
In-box Modelu
In-box PE  Eduard
In-box – Figurki CKM

Posted under Photo enchanced, Resin, Ships, Submarines
kwi-27-2010

Dodatki do U-Bootów w skali 1:72 firmy Eduard

Zestawy elementów foto-trafionych bardzo podnoszą realizm i poziom detali w modelach. przy tak dużej skali jak 1:72, nabiera to szczególnej wagi i wyglądu. Przedstawiam dodatki znanej czeskiej firmy Eduard do modeli U-bootów w skali 1:72.

Zestaw do U-boota typ XXIII – produkcji CMK Special Navy

Zestaw do U-boota typ VIIC – produkcji Revell

Zestaw do U-boota typ VIIC/41 Atlantic Version – produkcji Revell

Posted under Photo enchanced