modelbuilding.pl

Sikorsky H-34 Choctaw (nazwa firmowa S-58) to wojskowy helikopter zaprojektowany przez firmę Sikorsky dla Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych do wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych (ASW - anti-submarine warfare).

Sikorsky H-34  służył głównie jako środek  transportu na wielu kontynentach i dla wielu armii. Można go było spotkać w Algierii, Dominikana, Nikaragua i Azji Południowo-Wschodniej. Służył do ratowania ofiar powodzi, odzyskiwania astronautów lądujących na oceanie, gaszenia pożarów oraz transportu VIP-ów. Był to jeden z ostatnich helikopterów z silnikiem tłokowym, produkowano go przez wiele lat, 1952 do 1970. W sumie powstało 2108 sztuk. , to patrz wyjątkowodługim okresie z 2108 H-34 produkowany w latach 1953 i 1970 roku. Brytyjczycy z Westland Wessex dostosowali do tego śmigłowca napęd turbinowy i w wojskach brytyjskich śmigłowiec ten służył jako S-58T. Wysłano go na emeryture dopiero w 2003 roku kiedy jego miejsce zajął Aérospatiale Puma.

Sikorsky S-58 został opracowany jako wydłużona wersja wydłużona Sikorsky (model S-55) znanego pod nazwą UH-19 Chickasaw
Piloci H-34 w służbie Wietnam nie byli bardzo zadowoleni z tego śmigłowca. Wysoki kokpit był oczywistym celem, a wał napędowy  dzielił przestrzeń śmigłowca na połowę co utrudniało poruszanie się wewnątrz. Mimo braku opancerzenia, śmigłowce te wykazywały duża odporność na uszkodzenia i mocno podziurawione potrafiły wrócić do bazy.

Śmigłowiec oblatano 8 marca 1954 roku. Pierwszy egzemplarze z seryjnej  produkcji była gotowe we wrześniu i weszły w służby US Navy oznaczone jako  HSS-1 Seabat (w konfiguracji do zwalczania okrętów podwodnych) i HUS-1 Seahorse (w konfiguracji transportowej). Latały w barwach  USA Navy, US Marine Corps i US Coast Guard. W systemie oznaczeń  US Army, a także  US Air Force, otrzymał oznaczenie H-34. US Army zastosowała również nazwę Choctaw. W 1962 roku, w ramach nowego jednolitego systemu oznaczeń statków powietrznych DoD, Seabat otrzymał oznaczenie SH-34, Seahorse jako UH-34, a Choctaw jako CH-34.

Główne zadania stawiane przed tym śmigłowce to transport użyteczności publicznej, zwalczanie okrętów podwodnych, poszukiwanie i ratownictwo,  transport VIp-ó. W jej wersji standardowej UH-34  mogły przenosić 12 do 16 żołnierzy lub osiem noszy (w roli Medevac).

135 H-34 zostały zbudowane w USA i zmontowane przez Sud-Aviation we Francji, 166 były produkowane na licencji we Francji w Sud-Aviation dla francuskich sił powietrznych, marynarki i lotnictwa Armii (ALAT).
CH-34 był także opracowany i przkonstruowany w oparciu o licencję z 1958 w Wielkiej Brytanii przez Westland Aircraft, główną zmianą było zamontowanie  turbiny z silnikiem Wessex, który był używany przez Royal Navy i Royal Air Force. RN Wessex został wyposażony w broń i sprzęt ASW do stosowania w w roli śmigłowca zwalczającego okręty podwodne.

Wersja WW

Ogólna charakterystyka:
Załoga: 2
Pojemność: 16 lub 8 żołnierzy na noszach
Długość: 56 ft 8,5 w (17,28 m)
Średnica wirnika: 56 m 0 (17,07 m)
Wysokość: 15 m 11 (4,85 m)
Powierzchnia wirnika: 2463 ft ² (228,85 m²)
Masa własna: 7900 funtów (3583 kilogramów)
Masa startowa: 14,000 funtów (6350 kilogramów)
Silniki: 1 x Wright R-1820 / 84 silnikiem gwiazdowym 1525 KM (1137 kW)
Wydajność:
Prędkość maksymalna: 123 mph ( 198 km / h)
Zasięg: 293 km

In-Box Modelu

[Show as slideshow]

12►

In-Box Elementy fototrawione

[Show as slideshow]

PT Boats – (PT – Patrol Torpedo) amerykańskie kutry z okresu II wojny światowej wykorzystywane jako okręty torpedowe, patrolowe i zwalczania okrętów podwodnych. Powstało 5 różniących się od siebie pod względem konstrukcyjnym typów, produkowanych przez 3 stocznie. Najwięcej, 385 jednostek zbudowała stocznia Electric Launch Company (Elco).

W 1938 Kongres Stanów Zjednoczonych przyznał środki na budowę małych okrętów o wyporności do 300 ton. Większość środków postanowiono przeznaczyć na opracowanie nowych kutrów torpedowych. We wrześniu 1938 ogłoszono konkurs na opracowanie nowych kutrów, w wyniku którego w maju 1939 wybrano 3 stocznie, które miały zbudować po dwie jednostki prototypowe noszące oznaczenia od PT-1 do PT-6. Dodatkowo Biuro Konstrukcyjne Marynarki opracowało dwa własne prototypy które otrzymały oznaczenia PT-7 i PT-8. Z powodu trudności na jakie natrafiono przy pracach nad nowymi okrętami, postanowiono zakupić licencję kutrów torpedowych za granicą. 1 czerwca 1939 wiceprezes Elco zakupił od brytyjskiej firmy British Power Boat dokumentację a także jednostkę prototypową nowego kutra torpedowego. Okręt wszedł w skład United States Navy pod oznaczeniem PT-9. 7 grudnia 1939 został podpisany z firmą Elco kontrakt na budowę 22 nowych kutrów które od pierwszej jednostki serii znane były jako typ PT-10. Na początku 1941 Elco opracowało powiększoną i lepiej uzbrojoną wersję kutra oznaczoną jako typ PT-20, której zbudowano 20 jednostek. W marcu 1941 dwie stocznie Higgins Industries Inc i Huckins Yacht Corporation wniosły protest przeciwko monopolizowaniu dostaw przez tylko jednego producenta. W związku z tym rozpisano nowy konkurs, w wyniku którego dowództwo US Navy zdecydowało się przyjąć na uzbrojenie także kutry produkowane przez protestujące firmy. Dodatkowo Elco otrzymało kontrakt na 25 nowych kutrów typu PT-20. Na początku 1942 Elco opracował nowy powiększony typ kutrów, który od pierwszej jednostki serii otrzymał oznaczenie PT-103. Do końca wojny zbudowano 326 jednostek tego typu.

• Prototypy
  • PT-1, PT-2 - zbudowane przez stocznię Miami Shipbuilding Co.
  • PT-3, PT-4 - zbudowane przez stocznię Fisher Boat Works
  • PT-5, PT-6 - zbudowane przez stocznię Higgins Industries Inc
  • PT-7, PT-8 - zaprojektowane przez Biuro Konstrukcyjne Marynarki, zbudowane przez Stocznię Marynarki Wojennej w Filadelfii
  • PT-9 - zaprojektowany i zbudowany w brytyjskiej stoczni British Power Boat
• Electric Launch Company
  • PT-10 - wersja licencyjna brytyjskiej konstrukcji, zbudowano 22 jednostki
  • PT-20 - ulepszona i powiększona wersja PT-10, zbudowano 49 jednostek
  • PT-103 - nowa konstrukcja, większa, cięższa i silniej uzbrojona od PT-20, zbudowano 326 jednostek
• Higgins - zbudowano 199 jednostek
• Huckins - zbudowano 18 jednostek wykorzystywanych w jednostkach obrony terytorialnej, nie wzięły udziału w walkach

Kraj budowy	Stany Zjednoczone
Użytkownicy	Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, ZSRR
Wejście do służby	1940
Zbudowane okręty	Elco:385 Higgins:199 Huckins:18
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	30 t
Długość	od 21 do 24 m
Szerokość	6-7 m
Zanurzenie	1,5 m
Prędkość	40 węzłów
Załoga	od 11 do 17
Uzbrojenie	4 wyrzutnie torped kaliber 533 mm 2 karabiny maszynowe M 2 12,7 mm i 20 mm działko Oerlikona

In-Box Modelu

[Show as slideshow]

12345►

In-Box Załogi

[Show as slideshow]

In-Box zestawu PE

[Show as slideshow]

12►

Model znaleziony pod choinką, zostanie użyty jako element dioramy. Ładne wypraski i 3 ciekawe figurki z rowerem, czekam  także na blaszki Eduarda do tego modelu.

Produkowany seryjnie od 1940 roku, lekki samochód terenowy VW typ 82 Kübelwagen, okazał się doskonałym pojazdem wojskowym. Jedynymi jego wadami był brak napędu na wszystkie koła, oraz brak możliwości pływania. W związku z tym Urząd Uzbrojenia Wojsk Lądowych złożył w biurze konstrukcyjnym Ferdynanda Porsche, zamówienie na projekt amfibii. Było to związane z dużym zapotrzebowaniem wojska na takie pojazdy. Miały się one znaleźć na wyposażeniu oddziałów saperskich. Prace rozpoczęły się 1 lipca 1940 roku. Postanowiono, że nowy pojazd będzie zarówno amfibią jak i skutecznym samochodem terenowym. Z tego powodu został on wyposażony w wodoszczelne nadwozie, napęd na cztery koła oraz dodatkową skrzynię przekładniową do jazdy terenowej. Projekt był gotów już 5 lipca 1940. Podpisano wtedy kontrakt na budowę trzech prototypów noszących oznaczenie VW Typ 128 (tzw. długa amfibia). Były one gotowe 1 listopada 1940. Nowe pojazdy, bardzo jeszcze zewnętrznie przypominały VW typ 82. Zostały one poddane wszechstronnym próbom w różnych warunkach drogowych. W wyniku testów zakończonych na wiosnę 1941, wprowadzono nieznaczne modyfikacje. Ogółem wyprodukowano 30 pojazdów VW typ 128. Nosiły oficjalne oznaczenie Pkw.-K2. W większości zostały przekazane Wehrmachtowi, pozostałe posłużyły do dalszych badań. W trakcie prac nad amfibią Typ 128, skonstruowano następujące jej odmiany:

• Typ 129 – amfibia z kadłubem wypełnionym materiałem wybuchowym. Miała ona służyć do niszczenia umocnień. Nie podjęto jej produkcji.
• Typ 138 – amfibia ze wzmocnionym kadłubem. Nie produkowana

Przeprowadzone próby wykazały, że VW typ 128 jest zbyt niestabilny i ma ograniczone możliwości jazdy w terenie. Wady te postanowiono zlikwidować poprzez zmniejszenie rozstawu osi i skrócenie kadłuba. Projekt nowego pojazdu został ukończony w kwietniu 1941. W jego powstaniu, dużą rolę odegrało dowództwo Waffen-SS, które poszukiwało nowych pojazdów dla swoich oddziałów rozpoznawczych. W sierpniu 1941 rozpoczęły się intensywne próby terenowe samochodu oznaczonego jako VW typ 166 (le. Pkw.-K2s). Po zakończeniu prób, pojazd został skierowany do produkcji seryjnej. Pierwsze 100 samochodów zmontowano do 6 czerwca 1942. Do końca roku zbudowano dalsze 511 egzemplarzy. Produkcja była kontynuowana do 1944 roku. Została przerwana z powodu ciężkich nalotów bombowych na Wolfsburg. W tym czasie zbudowano 14276 egzemplarzy Schwimmwagenów.

Dane techniczne:

źródło: Wikipedia

In-Box modelu

[Show as slideshow]

Moja kolekcja U-bootów rośnie, jeszcze ciepły, najnowszy produkt Italerii, niemiecka miniaturowa, jednoosobowa łódź podwodna Biber w skali 1:35. Trzeba przyznać, że Italeri się postarało, model ma wile ładnych detali jak na przykład spawy na kadłubie, elementy foto-trawione oraz dwie figurki oficerów Kriegsmarine. 3 typy malowania i bardzo ładne kalkomanie. Słowem piękny model się szykuje.

Bóbr (Biber) był to mały okręt podwodny niemieckiej marynarki wojennej, która w ostatnich dwóch latach II wojny światowej używała ich do operacji przybrzeżnych przeciwko aliantom. Na pokładzie jeden człowiek i dwie torpedy.  ”Dowódcą” Bibera był zazwyczaj wolontariusz, ponieważ po ataku, łódź wynurzała się z powodu braku odpowiedniego balastu jakim były torpedy i stawał się łatwym celem. Ponadto, „załoga” musiała opierać się na szczątkowych instrumentach nawigacyjnych, sytuacji nie poprawiały także opary i spaliny z silnika benzynowego jakim była napędzana ta mikro łódź. Ogólnie rzecz biorąc, 60-70%  Biberów nie dotarło do celu/nie wykonało zadania lub zatonęło z winy ich dowódców.

22 listopada 1943 roku Niemcy zdobyli w Bergen brytyjski miniaturowy okręt podwodny typu Welman. Stał się on wzorcem do opracowania pierwszego niemieckiego okrętu tej klasy. Jego konstruktorem był kmdr ppor. Hans Bartels. Już 4 lutego 1944 przystąpiono, w zakładach Lübecker Flenderwerken w Lubece, do prac montażowych nad prototypem jednostki określanym kryptonimem „Adam”. Zakończono je 15 marca 1944. Prototyp został przejęty przez Kriegsmarine. Próby eksploatacyjne były prowadzone na rzece Trave. Zakończyły się one pomyślnie. 29 marca 1944 jednostka została zaakceptowana przez dowództwo. Pozwoliło to rozpocząć w maju produkcję seryjną okrętu podwodnego, któremu nadano nazwę „Biber”. W okresie między majem, a listopadem 1944 w zakładach Lübecker Flenderwerken wyprodukowano łącznie 324 okręty.

Kadłub spawany z blach stalowych o grubości 3 mm, co pozwalało na bezpieczne zanurzenie do głębokości 20 m. Na pokładzie znajdował się niewielki kiosk wyposażony w iluminatory, peryskop oraz chrapy. Na dziobie i rufie zamontowane były zaczepy umożliwiające podnoszenie jednostki przy pomocy dźwigu. Na dziobie znajdował się główny zbiornik balastowy, za nim pomieszczenie sternika i odzielony grodzią przedział silnikowy, z drugim zbiornikiem balastowym; zawierał baterie akumulatorów, zbiorniki paliwa oraz butle ze sprężonym powietrzem do obsługi zbiorników zanurzania.

Napęd na powierzchni zapewniał silnik gaźnikowy od samochodu ciężarowego Opel Blitz. Pod wodą okręt napędzany był silnikiem elektrycznym, zasilanym przez trzy baterie akumulatorów typu 13 T 210. Pochodziły one ze standardowych niemieckich torped elektrycznych typu G7e. Sternik przełączał napęd za pomocą sprzęgła. Rura wydechowa wyprowadzona była na zewnątrz kadłuba przez przedział załogowy, co powodowało podczas eksploatacji wiele wypadków zatruć sterników przez spaliny.

Uzbrojeniem były, umieszczone w specjalnych wyprofilowaniach na zewnątrz kadłuba, dwie torpedy elektryczne TIIIc, których neutralną wyporność osiągnięto przez zmniejszenie ilości baterii, co skróciło ich zasięg. Zła widoczność z Biberasprawiała, że ataki musiały i tak być wykonywane z niewielkiej odległości; uzbrojeniem alternatywnym były miny. Załogę okrętu stanowił jeden człowiek. W czasie rejsu bojowego musiał on wykonywać równocześnie wiele czynności. Z tego powodu obsługa jednostki była skomplikowana i męcząca.

W ramach projektu Flender Werft rozpoczęto produkcję Biberów, pierwszy z nich został zakończony w marcu 1944 roku. Bibery były używane między innymi w czasie wojny na morzu w czasie operacji „Overlord” na kanale La Manche, na Morzu Norweskim i zimą 1944/45 na wybrzeżu holenderskim przy obronie przed aliantami.

Planowano produkcję dwóch nowych wersji Bibera: II (wersja dwuosobowa) i  III (zwiększony zasięg), jednak te projekty nie zostały zrealizowane.

[Show as slideshow]

12►

Westland Wessex, brytyjski  śmigłowiec o napędzie turbinowym. Jest to wersja śmigłowca Sikorsky S-58 „Choctaw”, opracowana na podstawie licencji przez Westland Aircraft (później Westland Helicopters), początkowo dla Royal Navy, a później do Royal Air Force. Wessex został zbudowany w fabryce w Westland w Yeovil w hrabstwie Somerset.

Amerykański Sikorsky HSS-1 został wysłany do Westland w 1956 roku działać jako model testowy. Został przeprojektowany tak by zastosować turboodrzutowy silnik Napier Gazelle i oblatano w tej konfiguracji w dniu 17 maja 1957 roku.  Pierwszy  Westland Wessex XL727, Wessex HAS.1 oblatano w dniu 20 czerwca 1958 r. Śmigłowce te weszły do formacji Royal Navy Fleet Air Arm z zadaniem zwalczania okrętów podwodnych  w 1961 roku.

Śmigłowiec został dostosowany na początku 1960 do RAF, a później Royal Marines, by stać się uniwersalnym śmigłowcem zdolnym do przenoszenia wojska, pogotowia lotniczego i wsparcia operacji lądowych. W przeciwieństwie do HAS.1, nowe śmigłowce napędzane były podwójnymi silnikami Rolls-Royce Gnome. Model oznakowane: HC.2, HCC.4, HU.5,miał jeden duży wylot spalin z każdej strony nosa, śmigłowce z silnikiem Gazela miały parę mniejszych rur wydechowych po obu stronach.

Wessex raz pierwszy został po raz pierwszy zastosowany przez RN RAF w 1962 roku, by w końcu przejść na emeryturę w styczniu 2003 r. Był używany jako główny śmigłowiec transportowy do momentu wprowadzenia Aérospatiale Puma.

Wessex raz pierwszy został po raz pierwszy zastosowany przez RN RAF w 1962 roku, by w końcu przejść na emeryturę w styczniu 2003 r. Był używany jako główny śmigłowiec transportowy do momentu wprowadzenia Aérospatiale Puma. Żółte maszyny RAF-u używane w akcjach ratowniczych na morzu lub w górach stały się szczególnie znane i pomogły uratować  wiele istnień ludzkich.

Śmigłowce Wessex zostały również wykorzystane przez Queen’s Flight z RAF do transportu VIP-ów, w tym członków brytyjskiej rodziny królewskiej. Był użyty w bitwie o Flklandy i w konflikcie w Zatoce Perskiej.

Dane techniczne:

Załoga: 2 osoby

Silnik: Bristol Siddeley Gnome Mk110/111

Szybkość: 211 km/h

Pułap maksymalny:  3 040 m

Zasięg: 778 km

Waga: 3 767 kg

Maksymalna waga do lotu: 6 123 kg

Rozpiętość wirnika głównego: 17,07 m

Rozpiętość wirnika głównego: 2,90 m

Długość: 14,75 m

Wysokość: 4,93 m

Pierwszy lot: 20.06.1958

Ilość wyprodukowanych egzemplarzy: 376

In-Box Modelu

[Show as slideshow]

12►